Γράφει η Νάκου Λαμπρινή
Ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς τεχνολογικής εξέλιξης και συσσώρευσης πόρων, όπου η βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών θα έπρεπε να είναι ο κανόνας. Κι όμως, αντί για προστασία και στήριξη, όλο και περισσότεροι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τις νομοθεσίες που θεσπίζονται,οι οποίες αντί να ενισχύουν την ανθρώπινη ύπαρξη, την υπονομεύουν μέσα από μεγάλη πίεση, οικονομικό άγχος και κοινωνική αδικία.
Το κράτος παύει να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στην ανασφάλεια και μετατρέπεται σε εργαλείο επιβάρυνσης και ανισότητας. Κανόνες και νόμοι που θεσπίζονται και υπογράφονται δήθεν στο όνομα της δημοσιονομικής ισορροπίας, καταλήγουν να επιβαρύνουν τους πιο ευάλωτους ηλικιωμένους, χαμηλοσυνταξιούχους και οικογένειες που αγωνίζονται να κληρονομήσουν τίμια κεκτημένα.
Ένα πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα έρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι επικείμενες αλλαγές στους φορολογικούς κανόνες των συντάξεων, που θα ισχύσουν από τον Απρίλιο του 2027, προβλέπουν ότι τα μη χρησιμοποιηθέντα κεφάλαια συντάξεων και τα οφέλη του θανάτου θα φορολογούνται ως μέρος της περιουσίας του θανόντος.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι οι κληρονόμοι ενδέχεται να κληθούν να πληρώσουν φόρους κληρονομιάς έως 40% και φόρο εισοδήματος έως 45% οδηγώντας σε μια συνολική επιβάρυνση έως 67%. Δηλαδή, διαφορετικά μέρη της ίδιας κληρονομιάς μπορεί να φορολογηθούν ξεχωριστά. Το σύνολο υπόκειται σε φόρο κληρονομιάς, ενώ τα ποσά από συνταξιοδοτικό λογαριασμό που λαμβάνονται ως εφάπαξ αντιμετωπίζονται ως εισόδημα και φορολογούνται ξεχωριστά. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι από 500,00 λίρες τελικά απομένει μόλις το ένα τρίτο στον κληρονόμο.
Ας πούμε όμως ένα παράδειγμα για να δούμε πόσο εξωφρενικό είναι αυτό που ψηφίστηκε. Εάν κάποιος φύγει από τη ζωή μετά την ηλικία των 75 ετών με 500,000 λίρες σε λογαριασμό συνταξιοδότησης, ο δικαιούχος μπορεί να πληρώσει 225,000 λίρες σε φόρους αν επιλέξει εφάπαξ ανάληψη. Αντίθετα αν κάποιος φύγει από τη ζωή πριν από τα 75 έτη, η μεταβίβαση γίνεται χωρίς φόρο εισοδήματος. Ηλίου φαεινότερον ότι αυτό αγγίζει τα όρια του παραλογισμού. Ένας πρόωρος θάνατος μετατρέπεται σε οικονομικό πλεονέκτημα των κληρονόμων.
Πίσω όμως από τα νούμερα και τους αριθμούς κρύβονται ανθρώπινες ζωές. Άνθρωποι που μόχθησαν, που πάλεψαν μια ζωή, στερήθηκαν, αποταμίευσαν με κύριο μέλημα να προσφέρουν ασφάλεια και καλύτερο μέλλον στους δικούς τους ανθρώπους. Κι όμως, στο τέλος μιας ζωής γεμάτης κόπο έρχονται αντιμέτωποι με την πιο σκληρή πραγματικότητα: ότι ακόμη και ο θάνατος τους μετατρέπεται σε φορολογούμενο γεγονός.
Πολλοί ειδικοί και οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προειδοποιώντας ότι τέτοιες πολιτικές, σε συνδυασμό με τα συναισθήματα ενοχής και φόβου επιβάρυνσης των αγαπημένων προσώπων, ενδέχεται να ωθήσουν ευάλωτους ηλικιωμένους προς την υποβοηθούμενη αυτοκτονία.
Εδώ γίνεται λόγος για νόμους δολοφονικούς που κυριεύουν τους πολίτες, στερώντας το ίδιο το οξυγόνο για ζωή. Ο πολίτης πλέον θα ζει σε μια πολιτεία που τον αναγκάζει να βγει στη σύνταξη στα 70 έτη και να πεθάνει στα 75. Σκέτη παράνοια στην ιδέα και μόνο ότι οι συνταξιούχοι θα πρέπει να ζυγίζουν το πότε συμφέρει να πεθάνουν. Αλήθεια τελικά ποιον υπηρετεί το κράτος θεσπίζοντας τέτοιους νόμους;
Έως πότε θα ανεχόμαστε μια πολιτεία που μεταχειρίζεται τον ηλικιωμένο πολίτη ως οικονομικό βάρος; Είναι πλέον ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και επιβίωσης να υψώσουμε τη φωνή μας απέναντι σε ένα απάνθρωπο σύστημα και να απαιτήσουμε νόμους που θα προστατεύουν και θα τιμούν τη ζωή, αντί να την κοστολογούν και να την τιμωρούν.
Και αυτοί οι νόμοι μπορούν να θεσπιστούν μόνο με διακυβέρνηση της “Ελλήνων Συνέλευσις” γιατί είναι ο μόνος Πολιτικός Φορέας που μίλησε για Αξιακά Πρωτόκολλα όπου περιλαμβάνονται 12 Αξίες 18 Αρχές και 3 Πολιτειακούς Νόμους.
Έτσι οι νόμοι που θα θεσπίζονται στην Ελλήνων Πολιτεία θα κλειδώνουν το δίκαιο όλων των πολιτών μέσω του Νόμου της Προσομοίωσης,σύμφωνα με τον οποίο κανείς δε θα μπορεί να προκαλέσει άδικο εις βάρος του άλλου αλλά και του ίδιου του περιβάλλοντος.
