Γράφει ο Μάγνητας

Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος.
Ελεύθερος από ταμπέλες, από διαχωρισμούς, από τεχνητές ιδεολογικές γραμμές. Στη πορεία όμως του χρόνου, μέσα από την οικογένεια και τη κοινωνική διαμόρφωση, χαράσσονται μέσα του αντιλήψεις και ιδεολογίες που αλλοιώνουν τη φυσική του ικανότητα να σκέφτεται με καθαρή, αποδεικτική διεργασία.

Ως παιδιά, η αντίληψη του δικαίου είναι καθολική.
Το παιδί δεν σκέφτεται με όρους “αριστεράς” ή “δεξιάς”. Θέλει το δίκαιο για όλους. Αυτή η φυσική ισορροπία όμως διαταράσσεται. Όσο μεγαλώνει, στη θέση της εισάγεται ένας τεχνητός διαχωρισμός, που μετατρέπει τον άνθρωπο από κοινωνικό ον σε ον αντιπαράθεσης.

Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει αφθονία, καλλιεργείται η έλλειψη και ο φθόνος. Όχι επειδή δεν υπάρχουν πόροι, αλλά επειδή η προϋπόθεση του ελέγχου είναι ο διαχωρισμός. Όσο ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει αρμονικά με τον συνάνθρωπο του, με τη φύση του, παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα διαρκές εχθρικό περιβάλλον που ο ίδιος με τις θέσεις του δημιουργεί.

Αδυνατώντας να διακρίνει το ορθό και το υπαρκτό, καταφεύγει σε ιδεολογικά δόγματα τα οποία τα ανάγει ως θέσφατα.
Αριστερές ή δεξιές ιδεολογίες, ανεξαρτήτως μορφής, μετατρέπονται σε εργαλεία ταύτισης και όχι σε εργαλεία κατανόησης και όπου αυτές εφαρμόστηκαν ως απόλυτες ”αλήθειες” απέτυχαν παταγωδώς με αποτέλεσμα, τη σύγκρουση και την αιματοχυσία μεταξύ Ανθρώπων. 

Αριστερά ή δεξιά; Η ίδια παγίδα με διαφορετικό όνομα.
Ως πότε; Ως πότε ο άνθρωπος θα αποδέχεται την αναπαραγωγή ενός συστήματος που τον κρατά διαιρεμένο;
Ως πότε ο φόβος θα λειτουργεί ως μηχανισμός διατήρησης αυτής της κατάστασης;

Ως πότε θα φορά ταμπέλες που επιβάλλονται από άλλους;

Αν ο άνθρωπος επιλέγει τη σιωπή από φόβο, τότε επιλέγει και τη διαιώνιση του ίδιου αποτελέσματος.
Αν όμως στραφεί προς τη σκέψη, προς τη μνήμη του που είναι η πυξίδα για τη κατανόηση της αρχέγονης διαδρομής του πολιτισμού του, τότε η μεταστροφή ξεκινά.

Η αλλαγή δεν επιβάλλεται εξωτερικά. Συντελείται εσωτερικά.

Η ”τούμπα” αποτελεί πρωτίστως μια ολική επαναφορά, με στόχο την αποβολή των νοητικών σκουπιδιών της σκέψης. Είναι η μετάβαση από την αποδοχή στη κρίση, από τη ταύτιση στη σκέψη και στη κατανόηση και όταν αυτή η μεταστροφή συντελεστεί σε έναν επαρκή αριθμό ανθρώπων σε μια κρίσιμη μάζα τότε μετατρέπεται σε συνολική κοινωνική μεταβολή.

Η πραγματική ενότητα δεν είναι σύνθημα είναι αποτέλεσμα κοινής βάσης, μιας βάσης που ορίζεται όχι αόριστα αλλά με σαφήνεια.

Ένα αξιακό σύστημα που δεν προσαρμόζεται κατά περίπτωση, αλλά θέτει σταθερές αρχές και αξίες για το δίκαιο και ασφαλές αποτέλεσμα του συνόλου.

Αυτό το εγχείρημα δεν είναι εύκολο.
Απαιτεί νοητική επίπονη πολλές φορές προσπάθεια, υπέρβαση και ευθύνη, όμως αποτελεί αναγκαιότητα με ανταμοιβή διότι ο άνθρωπος, ως μέρος ενός αδιαίρετου συνόλου δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον σε κατάσταση διχόνοιας και διαχωρισμού..

Η πραγματική επανάσταση δεν είναι εξωτερική, είναι η επαναφορά της σκέψης στη φυσική της λειτουργία και αυτή η διαδικασία ιστορικά και ουσιαστικά ξεκινά κάθε φορά από τον ίδιο τόπο από το χώρο όπου η έννοια της λογικής, της απόδειξης και του πολιτισμού που γεννήθηκε στον Ελλαδικό χώρο.

Εκεί όπου η επανάσταση μπορεί να ταυτιστεί όχι με την καταστροφή αλλά με την αναγέννηση, όχι με τη σύγκρουση αλλά με την αποκατάσταση της αλήθειας του δικαίου, αυτή είναι η μετάβαση.

Από την άγνοια στην αλήθεια, από τη διχόνοια στην ενότητα, από τη δογματική ιδεολογία στη λογική και από την αποδοχή στη κατανόηση, αυτή η μετάβαση είναι η ανατροπή του σάπιου κατεστημένου που είναι αναγκαία και δεν μπορεί πλέον να αναβληθεί. 

Είναι η ώρα να τιμήσεις τον εαυτό σου ως απόγονος της μέγιστης ιστορικής κληρονομιάς σου.

Γράφει ο Μάγνητας

Η εικόνα που παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Τουρκία θυμίζει περισσότερο καλοστημένο πολιτικό θέατρο παρά πραγματική σύγκρουση συμφερόντων. Από τη μια εμφανίζονται κυβερνήσεις που μιλούν για «διάλογο», «συνεννόηση» και «αμοιβαίο όφελος». Από την άλλη, αντιπολιτεύσεις που τάχα αντιδρούν, ενώ στην ουσία κινούνται πάνω στην ίδια στρατηγική γραμμή. Και ο πολίτης μένει να παρακολουθεί μια διαρκή υπαναχώρηση των εθνικών δικαίων βαφτισμένη ως «διπλωματικός ρεαλισμός».

Όταν από Ελληνικά κυβερνητικά χείλη, όπως του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδια, διατυπώνεται ότι μια συμφωνία με τη Τουρκία πρέπει να βασίζεται στο κοινό όφελος και ότι, εφόσον η Τουρκία το επιλέξει, η Ελληνοτουρκική διαφορά μπορεί να επιλυθεί εύκολα με όρους κοινής ωφέλειας και οικονομικής ανάπτυξης, την ίδια στιγμή που η τουρκική πλευρά επικαλείται και προωθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ανακύπτει ένα κρίσιμο πολιτικό και εθνικό ερώτημα: τι ακριβώς αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης από την Ελληνική πλευρά; Διότι το δίκαιο δεν τεμαχίζεται ούτε μοιράζεται κατά περίπτωση, ανάλογα με τις γεωπολιτικές πιέσεις. Ό,τι ανήκει ιστορικά, νομικά και εθνικά στην Ελλάδα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως αντικείμενο συμβιβασμού ή ανταλλαγής στο πλαίσιο μιας διαδικασίας ωφέλειας και ανάπτυξης. 

Το Αιγαίο, η Κύπρος, και η υπόθεση της Μακεδονίας, αποτυπώνουν μια διαχρονική πορεία πολιτικής υποχώρησης, που κάθε φορά βαφτίζεται «αναγκαία λύση». Και πάντα η ίδια μέθοδος: πρώτα η επικοινωνιακή προετοιμασία, μετά η κόπωση του λαού, ύστερα η αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας. Σιγά σιγά, χωρίς θόρυβο, χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, χωρίς ποτέ να τίθεται η ουσία μπροστά στον Ελληνικό λαό.

Την ίδια ώρα, οι πολίτες βυθίζονται στην οικονομική ασφυξία, στην ανασφάλεια και στη καθημερινή επιβίωση. Ένας λαός εξαντλημένος είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμος και μέσα σε αυτό το περιβάλλον τα κόμματα συγκρούονται μπροστά στις κάμερες, καταγγέλλουν σκάνδαλα, φωνάζουν για «κάθαρση», αλλά όταν έρχεται η ώρα της εξουσίας, επικρατεί σιωπή, συγκάλυψη και συνέχεια της ίδιας πολιτικής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αντιπολίτευσης είχε εκφράσει έντονη αντίθεση στη προδοτική  συμφωνία, το 2019 που ειχε πει “Δεν θα καλωσορίσω ποτέ τον Μακεδόνα πρωθυπουργό” ενώ το 2022 – “Σας καλοσωρίζω” το ίδιο και ο Αλέξης Τσίπρας ως Πρωθυπουργός την υπέγραψε, παρά τις διαφορετικές του πολιτικές τοποθετήσεις στο παρελθόν.  

Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι η τουρκική προκλητικότητα. Αυτή είναι δεδομένη και διαχρονική. Το πιο επικίνδυνο είναι τα Ελληνικά πολιτικά και επικοινωνιακά φερέφωνα που παρουσιάζουν την κάθε υποχώρηση ως «ωριμότητα» και κάθε αμφισβήτηση εθνικών θέσεων ως «αναγκαίο συμβιβασμό». Είναι ξεκάθαρα πολιτική πράξη εγκατάλειψης δικαίων, ιστορίας και κυριαρχίας.

Και όταν μέσα στο ίδιο το ελληνικό κοινοβούλιο έχουν ακουστεί δηλώσεις από στόμα πρωθυπουργου περί αλλογενών στοιχείων  στην Ελληνική βουλή και όταν πρόεδρος της βουλής αναφέρει, κανένας Ελληνας βουλευτής δεν μπορεί να δηλώσει μέσα στην βουλή αν η πατρίδα του είναι η Ελλάδα η πιστεύει κάπου αλλού η έχει άλλη πατρίδα τότε γίνεται φανερό ότι ακόμη και οι ίδιοι γνωρίζουν το μέγεθος της προδοσίας προς το έθνος που υποτίθεται υπηρετούν. Δεν πρόκειται πλέον για ιδεολογικές διαφορές, γιατί διαφορές δεν έχουν και ας φαίνονται ότι έχουν και το αποδεικνύουν με τις συνεχείς ταυτόσημες πράξεις τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο ότι όποιος αμφισβητεί το κατεστημένο δέχεται οργανωμένη επίθεση από πολιτικό σύστημα και ΜΜΕ. Η στοχοποίηση του πολιτικού φορέα ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ και του προέδρου Αρτέμη Σώρρα συνοδεύεται συχνά από επικοινωνιακή λάσπη, ανεξάρτητα από τις επανειλημμένες αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις ή τα πραγματικά δεδομένα. Και εκεί ακριβώς φαίνεται η λειτουργία της προπαγάνδας, να μη συζητείται ποτέ η ουσία, αλλά να κατασκευάζεται μόνιμα ένας εχθρός για δημόσια κατανάλωση.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή, ένα κράτος που διαρκώς υποχωρεί στα εθνικά του δίκαια, που εξαντλεί οικονομικά τον λαό του και που λειτουργεί περισσότερο επικοινωνιακά παρά εθνικά, δεν μπορεί να απαιτεί τυφλή εμπιστοσύνη από τους πολίτες. Και όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική γραμμή, η λέξη «προδοσία» δεν θα φεύγει από το δημόσιο αίσθημα, γιατί πολλοί πολίτες αισθάνονται πως δεν χάνουν απλώς το εισόδημα τους ή την ασφάλεια τους, αλλά την ίδια τους τη κληρονομιά.