Γράφει ο Μάγνητας
Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος.
Ελεύθερος από ταμπέλες, από διαχωρισμούς, από τεχνητές ιδεολογικές γραμμές. Στη πορεία όμως του χρόνου, μέσα από την οικογένεια και τη κοινωνική διαμόρφωση, χαράσσονται μέσα του αντιλήψεις και ιδεολογίες που αλλοιώνουν τη φυσική του ικανότητα να σκέφτεται με καθαρή, αποδεικτική διεργασία.
Ως παιδιά, η αντίληψη του δικαίου είναι καθολική.
Το παιδί δεν σκέφτεται με όρους “αριστεράς” ή “δεξιάς”. Θέλει το δίκαιο για όλους. Αυτή η φυσική ισορροπία όμως διαταράσσεται. Όσο μεγαλώνει, στη θέση της εισάγεται ένας τεχνητός διαχωρισμός, που μετατρέπει τον άνθρωπο από κοινωνικό ον σε ον αντιπαράθεσης.
Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει αφθονία, καλλιεργείται η έλλειψη και ο φθόνος. Όχι επειδή δεν υπάρχουν πόροι, αλλά επειδή η προϋπόθεση του ελέγχου είναι ο διαχωρισμός. Όσο ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει αρμονικά με τον συνάνθρωπο του, με τη φύση του, παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα διαρκές εχθρικό περιβάλλον που ο ίδιος με τις θέσεις του δημιουργεί.
Αδυνατώντας να διακρίνει το ορθό και το υπαρκτό, καταφεύγει σε ιδεολογικά δόγματα τα οποία τα ανάγει ως θέσφατα.
Αριστερές ή δεξιές ιδεολογίες, ανεξαρτήτως μορφής, μετατρέπονται σε εργαλεία ταύτισης και όχι σε εργαλεία κατανόησης και όπου αυτές εφαρμόστηκαν ως απόλυτες ”αλήθειες” απέτυχαν παταγωδώς με αποτέλεσμα, τη σύγκρουση και την αιματοχυσία μεταξύ Ανθρώπων.
Αριστερά ή δεξιά; Η ίδια παγίδα με διαφορετικό όνομα.
Ως πότε; Ως πότε ο άνθρωπος θα αποδέχεται την αναπαραγωγή ενός συστήματος που τον κρατά διαιρεμένο;
Ως πότε ο φόβος θα λειτουργεί ως μηχανισμός διατήρησης αυτής της κατάστασης;
Ως πότε θα φορά ταμπέλες που επιβάλλονται από άλλους;
Αν ο άνθρωπος επιλέγει τη σιωπή από φόβο, τότε επιλέγει και τη διαιώνιση του ίδιου αποτελέσματος.
Αν όμως στραφεί προς τη σκέψη, προς τη μνήμη του που είναι η πυξίδα για τη κατανόηση της αρχέγονης διαδρομής του πολιτισμού του, τότε η μεταστροφή ξεκινά.
Η αλλαγή δεν επιβάλλεται εξωτερικά. Συντελείται εσωτερικά.
Η ”τούμπα” αποτελεί πρωτίστως μια ολική επαναφορά, με στόχο την αποβολή των νοητικών σκουπιδιών της σκέψης. Είναι η μετάβαση από την αποδοχή στη κρίση, από τη ταύτιση στη σκέψη και στη κατανόηση και όταν αυτή η μεταστροφή συντελεστεί σε έναν επαρκή αριθμό ανθρώπων σε μια κρίσιμη μάζα τότε μετατρέπεται σε συνολική κοινωνική μεταβολή.
Η πραγματική ενότητα δεν είναι σύνθημα είναι αποτέλεσμα κοινής βάσης, μιας βάσης που ορίζεται όχι αόριστα αλλά με σαφήνεια.
Ένα αξιακό σύστημα που δεν προσαρμόζεται κατά περίπτωση, αλλά θέτει σταθερές αρχές και αξίες για το δίκαιο και ασφαλές αποτέλεσμα του συνόλου.
Αυτό το εγχείρημα δεν είναι εύκολο.
Απαιτεί νοητική επίπονη πολλές φορές προσπάθεια, υπέρβαση και ευθύνη, όμως αποτελεί αναγκαιότητα με ανταμοιβή διότι ο άνθρωπος, ως μέρος ενός αδιαίρετου συνόλου δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον σε κατάσταση διχόνοιας και διαχωρισμού..
Η πραγματική επανάσταση δεν είναι εξωτερική, είναι η επαναφορά της σκέψης στη φυσική της λειτουργία και αυτή η διαδικασία ιστορικά και ουσιαστικά ξεκινά κάθε φορά από τον ίδιο τόπο από το χώρο όπου η έννοια της λογικής, της απόδειξης και του πολιτισμού που γεννήθηκε στον Ελλαδικό χώρο.
Εκεί όπου η επανάσταση μπορεί να ταυτιστεί όχι με την καταστροφή αλλά με την αναγέννηση, όχι με τη σύγκρουση αλλά με την αποκατάσταση της αλήθειας του δικαίου, αυτή είναι η μετάβαση.
Από την άγνοια στην αλήθεια, από τη διχόνοια στην ενότητα, από τη δογματική ιδεολογία στη λογική και από την αποδοχή στη κατανόηση, αυτή η μετάβαση είναι η ανατροπή του σάπιου κατεστημένου που είναι αναγκαία και δεν μπορεί πλέον να αναβληθεί.
Είναι η ώρα να τιμήσεις τον εαυτό σου ως απόγονος της μέγιστης ιστορικής κληρονομιάς σου.
