Γράφει ο Κυριάκος Λιακούλης

Στο χωροχρονικό που βιώνουμε σήμερα όλοι οι άνθρωποι, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη γενικότερα, παρατηρείται μια αλλοίωση της φυσιολογίας του ανθρώπου. Οι κυβερνήσεις των χωρών είτε αδρανούν επιδεικτικά σε ότι αφορά αυτή την αλλοίωση, είτε την υποβοηθούν ώστε να έχει ταχύτερη εξέλιξη. Ψηφίζοντας νόμους οι οποίοι ναι μεν φαίνονται ότι είναι υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος ή υπέρ της ελευθερίας του ανθρώπου, στην ουσία μολύνουν το περιβάλλον, αλλά και προκαλούν βλάβες στους ίδιους τους ανθρώπους τόσο στο σαρκίο όσο και στην ίδια τη συνειδητότητα.

    Θα έλεγε κανείς ότι ακολουθείται μια παγκόσμια πολιτική γραμμή, όπου οι κυβερνώντες των χωρών ακολουθούν εντολές από κάποιο κεντρικό διευθυντήριο.

    Με δεδομένο ότι άνθρωπος και περιβάλλον είναι ταυτόσημες έννοιες, καθώς περιβάλλον είναι ότι μας περιβάλλει, εξυπακούεται ότι η μόλυνσή του ( χλωρίδα, πανίδα, υδροφόρος ορίζοντας, έδαφος, αέρας ) έχει άμεση επίδραση και στην υγεία του ανθρώπου, προκαλώντας του ”άπειρες” ασθένειες.

    Σήμερα η υγεία θεωρείται από πάρα πολλούς ανθρώπους ως το πολυτιμότερο αγαθό. Τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους λέγοντας “στην υγειά μας”, όταν αγοράζουν καινούργια πράγματα λένε “με γειά”, δηλαδή να τα χαρείς με υγεία. Ποια υγεία τελικά; αφού έχουν μολυνθεί τα πάντα από δηλητήρια, ιούς, άγνωστες ουσίες, μέταλλα, μεταλλαγμένα τρόφιμα, υβρίδια κλπ.

    Πως γίνεται με τόσο υψηλή ιατρική αλλά και εκατομμύρια γιατρούς στον πλανήτη να νοσούν όλοι οι άνθρωποι; Στα νοσοκομεία “κομούν τη νόσον”, δηλαδή περιποιούνται τη νόσο, σπανίως τη θεραπεύουν. Γεμίζεις με χάπια διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών και τα οποία σε ακολουθούν στο υπόλοιπο του βίου σου. Σου ορίζεται και ένας γιατρός για να τα συνταγογραφεί κι έτσι πεθαίνεις με ένα σωρό χάπια και έναν θεράποντα γιατρό δίπλα σου.

    Η ιατρική είναι πανεπιστήμη και όχι συστημική επιστήμη όπως τη βιώνουμε σήμερα και ειδικά τα τελευταία χρόνια.

    Οι εταιρείες φαρμακευτικών και βιοτεχνολογικών προϊόντων, σε συνεργασία με πρόσωπα που κατέχουν καίριες θέσεις θησαυρίζουν στις πλάτες του Ελληνικού λαού καθώς υπέρ τιμολογούν τα προϊόντα που προορίζονται για τα δημόσια νοσοκομεία. Η διαφθορά στο τομέα της υγείας, εμφανίζεται σε όλα τα συστήματα, είτε αυτά είναι ιδιωτικά, είτε είναι δημόσια, είτε έχουν καλή χρηματοδότηση, είτε υποχρηματοδοτούνται, είτε παρέχουν υψηλής ποιότητας παροχές υγείας είτε όχι. Αναρίθμητα τα σκάνδαλα που συνέβησαν και εξακολουθούν να συμβαίνουν στο χώρο της υγείας.

     Στο τομέα της ασφάλειας των πολιτών η κατάσταση είναι επίσης χαοτική! Μια κατάσταση η οποία κάνει τους Έλληνες πολίτες να νιώθουν ανυπεράσπιστοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

     Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί σχηματισμοί κατευθυνόμενοι από αλλογενή λόμπι δυναστεύουν τους ανθρώπους με τις ίδιες μεθόδους του μεσαίωνα. Κακοποιώντας τους με συνεχόμενες ενοχές, τιμωρίες, μόνιμες φοβίες για τα πάντα, απειλές για τις εργασίες τους, για τα παιδιά τους, δημιουργούν ένα περιβάλλον ανασφάλειας.

     Η πλήρωση της χώρας μας με παράνομους εποίκους, αλλότριου τρόπου ζωής και απέναντι κουλτούρας και οι οποίοι απολαμβάνουν άπειρα δικαιώματα ασυδοσίας, οικονομικά οφέλη, δωρεάν διαβίωση, δωρεάν υγεία, επιδόματα, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ανασφάλεια στο ολικό περιβάλλον.

     Από την απέναντι πλευρά βρίσκεται ο Έλληνας πολίτης, ο οποίος υπόκειται σε μόνιμη κακοποίηση και δυνάστευση καθώς η φορολογία των πάντων ακόμη και των παιδιών του, που σήμερα αποτελούν τεκμήριο για το κράτος, τον οδηγεί στη πλήρη φτωχοποίησή του.

     Η μετατροπή του πολίτη σε οπαδό κόμματος, δόγματος, ομάδας, σέχτας, λέσχης, προκειμένου να διοριστεί σε μια θέση στο δημόσιο ή σε κάποια εργασία αυτός ή τα παιδιά του, τον οδηγεί στη παράδοσή του στους καθεστωτικούς μηχανισμούς και τον υποχρεώνει σε ολοκληρωτική υποτέλεια.

     Η δεκτικότητά του σε αναπόδεικτες πληροφορίες σχετικά με την αφθονία του και όχι μόνο, τον καθιστούν ήδη φτωχοποιημένο πνευματικά και υλικά. Καλλιεργείται έτσι ο φθόνος έναντι της αφθονίας συνανθρώπων του και δεν μπορεί να αντιληφθεί την ολική αφθονία.

Έτσι οι άνθρωποι σε έναν πλανήτη με άπειρη αφθονία νερού, διψάνε, με άπειρη καλλιεργήσιμη γη, πεινάνε, με άπειρη του απείρου ενέργεια παγώνουν, με άπειρη οικονομική αφθονία, όπως αποδεικνύεται από τα παγκόσμια καταπιστεύματα που σκοπίμως και δολίως αποκρύπτονται, υποφέρουν.

    Έφτασαν τον άνθρωπο να θεωρεί το ‘’πιστεύω” ανώτερο από το “γνωρίζω”. Μα “πιστεύω” σημαίνει δεν ξέρω. Άρα τα “πιστεύω” σου είναι τα “δεν ξέρω” σου. Πως γίνεται λοιπόν να υπερασπίζεσαι πράγματα που δεν ξέρεις και να λες “εγώ έχω τα πιστεύω μου” ή να απαιτείς από τους άλλους να σεβαστούν τα “πιστεύω”σου, δηλαδή τα “δεν ξέρω”σου. Πόσο μάλλον να δυναστεύεις και κόσμο με βάση τα “πιστεύω” σου δημιουργώντας θρησκευτικούς πολέμους, ή κάνοντας θρησκευτικούς επικοισμούς.

     Από την άλλη πλευρά οι οικονομικές πολιτικές όλων των χωρών, αποδεικνύονται αναποτελεσματικές. Με δεδομένο ότι όλες οι χώρες χρωστάνε, καθώς το χρέος όλων των χωρών παγκόσμια, ανέρχεται σε εκατοντάδες τρισεκατομμύρια ευρώ, μας δείχνει ότι όλα τα πολιτεύματα που διαχειρίστηκαν τις οικονομίες των κρατών απέτυχαν παταγωδώς. Είτε σοσιαλιστικά ήταν αυτά, είτε κομμουνιστικά, είτε ήταν φιλελεύθερα! Το ίδιο βέβαια συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει και στη χώρα μας. Τεράστια οικονομικά σκάνδαλα ταλανίζουν την πατρίδα μας τα τελευταία πενήντα χρόνια. Και πόσα είναι ακόμη τα οποία δεν τα ξέρουμε!

     Οι προδοτικές και δόλιες συμφωνίες που έχουν υπογραφεί από τους πολιτικούς μας, έχουν υποθηκεύσει τη χώρα μας για δεκάδες χρόνια. Και κάθε φορά που φτάνουμε στη λήξη της υποθήκευσης, πάντα κάτι γίνεται και ανανεώνεται ο χρόνος της. Σαν να υπάρχει ένα σχέδιο επιβολής και διατήρησης της φτωχοποίησης των Ελλήνων. Αποκρύπτεται σκόπιμα ο τεράστιος πλούτος τους διαχρονικά. 

    Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στους προϋπολογισμούς της χώρας μας να αναγράφονται τεράστια ποσά δισεκατομμυρίων, χωρίς να μας εξηγούν από που προκύπτουν. Στον προϋπολογισμό του 2026 δε, αποτυπώνονται δάνεια 1,654 τρισεκατομμύρια ευρώ, αυξημένα κατά 450 δισεκατομμύρια σε σχέση με το 2025. Ποιος μας δανείζει αυτά τα ποσά, όταν πριν λίγα χρόνια για να πάρουμε μια δόση δύο και τρία δις κόβονταν μισθοί και συντάξεις, έκλειναν επιχειρήσεις, και ξεπουλιούνταν τα πάντα στη χώρα;

      Τα τραπεζικά ιδρύματα, άντλησαν τεράστια ποσά από το ελληνικό δημόσιο για να σωθούν. Δημόσιο όμως είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες. Δηλαδή στην ουσία, οι Έλληνες πολίτες χρηματοδότησαν τις τράπεζες για να σωθούν, προκειμένου αυτές να μπορούν μετά να τους πάρουν τα σπίτια τους. Αυτό κι αν είναι τραγικό!

    Ακούμε τους κυβερνώντες να μιλάνε συνέχεια για κατώτατο μισθό, και για ελάχιστο εισόδημα. Λέξεις οι οποίες σε κάνουν να νιώθεις κατώτατος και ελάχιστος. Πόσο ακόμη θα το ανεχθούμε;

     Σήμερα στη χώρα μας επίσης παρατηρούμε την ανυπαρξία της δικαιοσύνης. Εκατοντάδες συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις πολιτών γίνονται με κύριο αίτημα, την απονομή δικαιοσύνης χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η απογοήτευση και η σιχαμάρα γίνονται εντονότερες. Η φράση “δεν γίνεται τίποτα” κυριαρχεί στις καθημερινές συζητήσεις.

    Η συνδιαλλαγή δικαστικών και πολιτικών προσώπων γίνεται εμφανή πλέον περισσότερο από ποτέ. Ανώτατοι δικαστικοί ενέκριναν τις μνημονιακές περικοπές μισθών και συντάξεων, καθώς και το δικαίωμα ξένων εταιρειών να βγάζουν σε πλειστηριασμούς τα σπίτια των Ελλήνων πολιτών. Ο χώρος που ο κάθε Έλληνας ένιωθε ότι με την προσφυγή του σ’ αυτόν θα έβρισκε το δίκιο του, αποδείχθηκε ξένος προς αυτόν. Η δικαιοσύνη φανερά πλέον προστατεύει καθεστωτικούς πολιτικούς μηχανισμούς, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την παραγωγή σκανδάλων τεράστιων διαστάσεων, χωρίς καμία τιμωρία. Άπειροι παράνομοι και τιμωρητικοί νόμοι ψηφίζονται από το σώμα της Βουλής, χωρίς αυτή ποτέ να έχει συσταθεί σε σώμα. Κι ενώ υπάρχει πάντα ΦΕΚ διάλυσης της Βουλής, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, ποτέ δεν εκδίδεται ΦΕΚ σύστασης της Βουλής σε σώμα. Άρα πως διαλύεται κάτι χωρίς πρώτα να έχει συσταθεί; 

      Είναι άπειρες οι κυβερνητικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας και την οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Άπειρα τα σκάνδαλα που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια και τα οποία είναι αδύνατον να αποτυπωθούν σε ένα άρθρο. Σκάνδαλα τα οποία φτωχοποίησαν τη χώρα. Σκάνδαλα όπου προκειμένου κάποια πολιτικά πρόσωπα με θεσμικές θέσεις να εξασφαλίσουν λίγες προμήθειες για τους ίδιους, υπέγραψαν συμβάσεις και συμφωνίες που προκάλεσαν τεράστιες ζημιές στη χώρα.

     Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Μήπως δεν είναι Έλληνες οι κυβερνώντες μας; Γιατί εμείς ως Έλληνες πολίτες τους τιμήσαμε, τους δώσαμε αξιώματα και θεσμικές θέσεις για να μας διοικήσουν. Αυτοί γιατί δεν λειτουργούν επ’ ωφελεία μας; Μήπως τελικά η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου στη βουλή το 2007 περί DNA των βουλευτών, μας δείχνει τη πραγματικότητα; Διότι σε ομιλία του ο πρώην πρωθυπουργός είχε πει το εξής:  “Αλίμονο αν ο ελληνισμός ήταν απλά θέμα DNA, θα αναρωτιόμουν πόσοι θα μπορούσαν να ήταν βουλευτές σε αυτή την αίθουσα”. 

    Είναι τεράστιες οι ευθύνες όλων όσων συμμετείχαν και συνετέλεσαν στο να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση, πολιτικοί και ψηφοφόροι. Τεράστια όμως είναι και η ευθύνη που έχουν όλοι όσοι, ενώ έβλεπαν τι συμβαίνει, το ανέχονταν. Σιωπούσαν, απείχαν. Ενοιωθαν ότι είναι μόνοι τους, και ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι μεγάλο άδικο και τραγικό για τις ανθρώπινες κοινωνίες και πολιτείες, να διοικούνται από πρόσωπα και καθεστωτικά εργαλεία τα οποία είναι πέραν και μακρύτερα της ανθρώπινης φυσιολογίας.

    Είδαμε όλα αυτά τα χρόνια κομματικούς μηχανισμούς να μετατοπίζουν τα στελέχη τους και τους ψηφοφόρους τους, από το ένα κόμμα στο άλλο ανεβοκατεβάζοντας τα ποσοστά τους αλλά στην ουσία η πολιτική τους να παραμένει το ίδιο στοχευμένη στην αιχμαλώτιση και στην επιβολή εκμετάλλευσης των Ελλήνων. Όλα αυτά όμως πρέπει να τελειώσουν!

    Άρα τώρα είναι η ανάγκη να εμφανιστεί η ιδέα. Να εμφανιστεί το δίκαιο της ιδέας. Τώρα είναι η στιγμή να συστρατευθούν όλοι αυτοί που απείχαν από όλες τις καθεστωτικές διαδικασίες διακυβέρνησης και απ’ όλη αυτή τη σάπια πολιτική. Μια συστράτευση η οποία στόχο και σκοπό έχει να αποτυπωθεί ο όγκος του 68% των ανθρώπων που απέχουν. Ένα ποσοστό το οποίο μπορεί να ρυθμίσει την πολιτική ζωή και να φέρει την απόλυτη μεταρρύθμιση. Είναι η ώρα να ενθυμηθούν όλοι ότι είναι άνθρωποι και ότι πρέπει να διοικούνται και να διοικούν ανθρώπους.

      Η ψήφος των ανθρώπων της αποχής είναι ώριμη, είναι υγιής, δεν έχει διαπλεκόμενες αγκυλώσεις, δεν είναι πληρωμένη, δεν εσωκλείει χάρες, διευκολύνσεις, και σκοτεινές συμφωνίες. Είναι η πιο καθαρή ψήφος και πρέπει να εμφανίζεται με πρόσωπο, με αληθινά στοιχεία, ώστε να μπορεί να μετρηθεί στο σύνολο.

      Για όσα έχουμε υποστεί, για όσα μας έχουν επιβάλλει, για όσα μας έχουν αγανακτήσει, για όσα μας έχουν αηδιάσει, μας έχουν ενοχλήσει, μας έχουν θυμώσει, τώρα είναι η ώρα που πρέπει να τα ενώσουμε όλα και να συστρατευθούμε στο κίνημα αποχή χωρίς ανοχή, ώστε να σταματήσει κάθε ενοχή! 

     Σε μια εποχή όπου η ένωσή μας είναι εμφανώς απαραίτητη, δημιουργήθηκε ο θεσμός ο οποίος θα διοικεί ανθρώπους δημοκρατικά στην ουσία και όχι στα χαρτιά.

      Το μοναδικό πολιτικό κίνημα “αποχή χωρίς ανοχή” έχει ήδη συσταθεί.  Όλα και τα πάντα γίνονται στο παρών!

    Τώρα είναι η ώρα που η αποχή χωρίς ανοχή, θα οδηγήσει την Ελλάδα σε μια νέα εποχή!

        ΔΗΛΩΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!

Γράφει ο Μάγνητας

Η τελευταία ομολογία του Πρωθυπουργού προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, ότι οι παρακαμπτήριοι δρόμοι στους οποίους αναγκάζονται να κινούνται οι οδηγοί λόγω αγροτικών κινητοποιήσεων είναι επικίνδυνοι, δεν ήταν μια ατυχής ή απρόσεκτη διατύπωση, δεν ήταν μια απλή διαπίστωση. Ήταν η ωμή, δημόσια παραδοχή ενός εγκλήματος κατά της δημόσιας ασφάλειας.

Μας σκοτώνουν οι δρόμοι και ο Πρωθυπουργός το ομολογεί.

Από τη στιγμή αυτής της δήλωσης, το ζήτημα παύει να είναι πολιτικό, γίνεται υπαρξιακό και νομικό. Το ερώτημα είναι αμείλικτο: οι φόροι που πληρώνουν οι πολίτες είναι ανταποδοτικοί ή θανατηφόροι;

Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι κόστος, δεν είναι δημοσιονομικός περιορισμός ούτε λογιστικό μέγεθος, είναι συνταγματική υποχρέωση και θεμελιώδης νομική ευθύνη της Πολιτείας. Κάθε κυβέρνηση, κάθε πρωθυπουργός, κάθε υπουργός που γνώριζε τον κίνδυνο και δεν έδρασε, φέρει ευθύνη, όχι αφηρημένη, όχι πολιτικά γενικευμένη, αλλά συγκεκριμένη και προσωποποιημένη, ευθύνη για ζωές που χάθηκαν και για ζωές που τέθηκαν εν γνώσει τους σε θανάσιμο κίνδυνο.

Οι νεκροί των Τεμπών και οι τραυματίες δεν ήταν αποτέλεσμα «ατυχήματος», ήταν το αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής, χρήματα υπήρχαν, χρηματοδότηση υπήρχε, σχέδια υπήρχαν, εκθέσεις υπήρχαν, αυτό που δεν υπήρχε ήταν η βούληση να εφαρμοστούν. Η τηλεδιοίκηση υπήρχε στα χαρτιά όχι στη πράξη και αυτή η απουσία σκότωσε ανθρώπους, σκότωσε τα παιδιά μας.

Σήμερα το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται, οι παρακαμπτήριοι δρόμοι χωρίς επαρκή έως ανύπαρκτη σήμανση, χωρίς έλεγχο, χωρίς στοιχειώδη συντήρηση, μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου, δρόμοι με λακκούβες, με κατεστραμμένο οδόστρωμα, με σήμανση που όπου υπάρχει μπερδεύει αντί να καθοδηγεί και ο φωτισμός ανέκδοτο, αυτοί είναι παρακαμπτήριοι θανάτου.

Ένα έγκλημα σε εξέλιξη, που διαπράττεται καθημερινά μπροστά στα μάτια όλων.

Πόσο αίμα ακόμη θα χυθεί;
Η εικόνα παραπέμπει στη δεκαετία του ’80, μόνο που έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας. Η Ελλάδα του 2025 δεν διαθέτει ασφαλείς δρόμους. Όχι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα, αρκεί μια ματιά στον κρατικό προϋπολογισμό όπου τα συνολικά έσοδα του οικονομικού έτους 2026 αγγίζουν τα 1,767 τρισεκατομμύρια. Πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα δημοσιονομικά μεγέθη παγκοσμίως. Τα χρήματα υπάρχουν. Αυτό που απουσιάζει είναι η πολιτική βούληση και η προτεραιότητα της ανθρώπινης ζωής από ένα απάνθρωπο σύμπλεγμα πολιτικών που μας έγινε καθεστώς.

Και όμως, η μισή Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στους δρόμους. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Οδηγοί φορτηγών, Ι.Χ. και επαγγελματικών οχημάτων αναγκάζονται να χρησιμοποιούν επικίνδυνες παρακαμπτήριες διαδρομές λόγω του δυσβάσταχτου κόστους των διοδίων. Η ασφάλεια μετατρέπεται σε προνόμιο για όσους μπορούν να πληρώσουν. Για τους υπόλοιπους, η μετακίνηση γίνεται καθημερινό ρίσκο ζωής. Αξίζει να σημειωθεί ότι “Οι αστυνομικοί εκτρέπουν τα οχήματα, επικαλούμενοι ότι η εθνική οδός είναι κλειστή, ενώ στη πραγματικότητα υπήρχε λωρίδα διέλευσης, όπως αποδεικνύεται τόσο από την ανακοίνωση των μπλόκων όσο και από οπτικοακουστικό υλικό.” Αντί να μειώνεται ο κίνδυνος, πολλαπλασιάστηκε, εκθέτοντας οδηγούς σε θανάσιμο κίνδυνο και η ευθύνη βαραίνει αυτούς που έδωσαν τις εντολές, με την πολιτική και θεσμική ασυλία να τους προστατεύει.”

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της χώρας με δρόμους παγίδες. Μια Ελλάδα με πρωθυπουργό που παραδέχεται ότι η ζωή των πολιτών της δεν αποτελεί προτεραιότητα.

Οι ευθύνες δεν είναι μόνο ηθικές, είναι ποινικές και κακουργηματικού χαρακτήρα. 

Η συστηματική έκθεση πολιτών σε κίνδυνο ζωής, με πλήρη γνώση της επικινδυνότητας των υποδομών, δεν συνιστά απλή αμέλεια. Όταν η παράλειψη είναι διαρκής, επαναλαμβανόμενη και συνεχίζεται παρά τις τραγωδίες και τις δημόσιες ομολογίες, τότε αγγίζει ποινικά τον πυρήνα του κακουργήματος.

Κάθε πρωθυπουργός, κάθε υπουργός Μεταφορών και κάθε πολιτική ηγεσία που γνώριζε και δεν έδρασε, φέρει προσωπική ευθύνη. Η καθυστέρηση στα έργα, η ανυπαρξία σήμανσης, η απουσία ουσιαστικού ελέγχου και η εγκατάλειψη των παρακαμπτήριων δρόμων συνιστούν σοβαρά αδικήματα κατά της δημόσιας ασφάλειας.

Και εδώ αναδύεται ξανά το ζήτημα που κανείς δεν τολμά να αγγίξει: η ασυλία.
Αν τέτοια αδικήματα καλύπτονται από θεσμική προστασία, τότε η ασυλία δεν λειτουργεί ως εγγύηση της δημοκρατίας αλλά ως μηχανισμός συγκάλυψης και το γεγονός ότι κανένα κόμμα, καμία αντιπολίτευση, καμία κοινοβουλευτική δύναμη δεν θέτει ευθέως το ζήτημα της άρσης ασυλίας για εγκλήματα κατά της δημόσιας ασφάλειας, δεν είναι αμέλεια. Είναι συνενοχή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη μιλήσει. Η παραπομπή της Ελλάδας για την έλλειψη ασφαλών διαδικασιών εναέριας κυκλοφορίας δεν είναι θεωρητική επίπληξη. Είναι επίσημη καταδίκη. Μπορεί να αφορά τον αέρα, αλλά το μήνυμα αφορά τους διοικούντες στο έδαφος, το κράτος αποτυγχάνει να προστατεύσει τις υποδομές της και τη ζωή που εξαρτάται από αυτές.

Η τραγωδία των Τεμπών, η ευρωπαϊκή παραπομπή και η καθημερινή αιματοχυσία στους δρόμους δεν είναι ασύνδετα γεγονότα. Είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου εγκλήματος της διαχρονικής εγκληματικής πολιτικής, γιατί όπου και σε όποιον τομέα και να καταπιαστείς όλα είναι διαλυμένα. 

Οι δρόμοι της χώρας δεν είναι απλώς επικίνδυνοι. Είναι δρόμοι σκοτώστρες.

Και πλέον, με την ίδια την πολιτική ηγεσία να το παραδέχεται, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν ήξερε». Ούτε καν τα θεσμικά όργανα της Δικαιοσύνης με την εκκωφαντική σιωπή ενώ όφειλαν και ήδη έπρεπε να είχαν ήδη παρέμβει αυτεπάγγελτα.  Η ευθύνη χωρίς λογοδοσία δεν είναι ευθύνη. Είναι προσβολή στους νεκρούς και απειλή για τους ζωντανούς.

Η πολιτική της Ελλήνων Συνέλευσις είναι αδιαπραγμάτευτη, καμία ασυλία δεν θα καλύπτει ποτέ και κανέναν. Οι δρόμοι θα είναι χωρίς διόδια, συνδεδεμένοι με τρένα, λιμάνια και αεροδρόμια, θα γίνουν πρότυπο παγκόσμιας ασφάλειας, προστασίας και σεβασμού στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Είναι ο μοναδικός πολιτικός φορέας που έχει καταθέσει τις προγραμματικές του θέσεις στον Άρειο Πάγο, αποδεικνύοντας από που θα αντληθούν τα κεφάλαια για όλα τα έργα και αναλαμβάνοντας ρητά ότι σε περίπτωση αθέτησης θα φέρει πλήρη νομική ευθύνη και τις ανάλογες συνέπειες. 

Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ.

Γράφει ο Μάγνητας

Κάποιοι το έλεγαν χρόνια. Το φώναζαν. Το ζούσαν καθημερινά. Τώρα, έρχεται μια ψυχρή, αμείλικτη μελέτη από το LSE να το επιβεβαιώσει: η Ελλάδα δεν υποχώρησε απλώς. Την υποχώρηση τη κατασκεύασαν. Την υπέγραψαν. Τη νομιμοποίησαν.

Τα μνημόνια δεν ήταν “μεταρρυθμίσεις”. Ήταν η χειρουργική αφαίρεση της παραγωγικής βάσης μιας χώρας. Το ξερίζωμα της βιομηχανίας, της τεχνολογίας, της καινοτομίας. Ήταν ένα συμβόλαιο που μετέτρεψε την Ελλάδα σε οικονομία φθηνής φιλοξενίας, σε “εξυπηρετητή” της Ευρώπης, σε μια χώρα που παράγει καφέδες αντί για μέλλον.

Και τώρα οι αριθμοί εκθέτουν αυτό που οι κυβερνήσεις έκρυβαν κάτω από χαμόγελα και “success story”.

Η παραγωγικότητα έπεσε 16% από το 2009 ως το 2024.
Την ίδια ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αυξανόταν, εδώ κατέρρεε, μαζί με τα δικαιώματα και τους μισθούς.

Οι πραγματικοί μισθοί έπεσαν 26%–35%.
Σε ορισμένους τουριστικούς κλάδους 60%.
Είναι πτώση μισθών Λατινικής Αμερικής δεκαετίας ’80. Και τη βάφτισαν “προσαρμογή”.

Και το χειρότερο; Η μελέτη αποκαλύπτει κάτι που κανείς επίσημος δεν τολμούσε να αγγίξει:
το ένα τρίτο της συνολικής πτώσης της παραγωγικότητας οφείλεται στη μετακίνηση της εργασίας στο τουρισμό και την εστίαση.

Με άλλα λόγια: το μνημονιακό μοντέλο που έσπρωξε την Ελλάδα προς τον τουρισμό, μας έριξε πίσω δεκαετίες.
Η “βαριά βιομηχανία” της χώρας αποδείχθηκε βαρίδι.

Παράλληλα, εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας σε μεταποίηση, υψηλή τεχνολογία, έρευνα και βιομηχανία εξαφανίστηκαν. Δεν ήταν κόστος της κρίσης. Ήταν συνειδητή πολιτική επιλογή: μια χώρα χωρίς βιομηχανία δεν διαπραγματεύεται. Υπακούει.

Έτσι δημιουργήθηκε η σημερινή ελληνική δυστοπία δύο ταχυτήτων:
– από τη μια, ένας τεράστιος, διογκωμένος τομέας τουρισμού/εστίασης που βασίζεται σε φθηνά χέρια, σε μερική απασχόληση, σε εποχικότητα, σε ανασφάλιστη εργασία.
– από την άλλη, οι παραγωγικοί κλάδοι που ρημάζουν, που δεν βρίσκουν προσωπικό, που έχουν πετσοκομμένες επενδύσεις, που πεθαίνουν σιωπηλά.

Ο τουρισμός έγινε ο μεγάλος χωνευτήρας της ανεργίας. Και για να δουλέψει αυτό το τέρας σκόπιμα άφησαν τη χώρα να διαλυθεί χωρίς να πουν κουβέντα. Ξεπούλησαν μισθούς, ωράρια, προοπτικές. Λιώσανε ολόκληρη γενιά για 700 ευρώ το μήνα και 12 ώρες όρθιο. Αυτό δεν λέγεται ανάπτυξη· λέγεται λεηλασία ζωών.

Και η μεγάλη τραγωδία είναι η νεολαία.

Απασχόληση στο τουρισμό και την εστίαση +87% από το 2009 μέχρι το 2023.
Μισθοί; Κολλημένοι ή μειωμένοι.
Συνθήκες; Συχνά εξευτελιστικές.

Και μέσα σε αυτό η Ελλάδα έχει πλέον το 86% των νέων “υπερκαταρτισμένους”. Δηλαδή, πτυχιούχους που δουλεύουν σερβιτόροι, μεταπτυχιακούς πίσω από πάσο, νέους με προσόντα που καταλήγουν αντικαταστάσιμη εργατική δύναμη οκτάμηνης σεζόν.

Αυτή δεν είναι ανάπτυξη.
Είναι κοινωνικό σαμποτάζ.

Από τη στιγμή που υπογράφηκαν οι μνημονιακές συμβάσεις, η χώρα οδηγήθηκε σε ένα και μόνο μονοπάτι:
χαμηλοί μισθοί, ελαστικές σχέσεις, τουριστική μονοκαλλιέργεια, εξάρτηση από ξένο κεφάλαιο και ξένη ζήτηση.
Κάθε κυβέρνηση που ακολούθησε συνέχισε το ίδιο μοτίβο, γιατί—ας μη γελιόμαστε—το μνημονιακό μοντέλο δεν ήταν πρόσκαιρο. Ήταν σχέδιο αναδιάρθρωσης οικονομίας και κοινωνίας.

Και σήμερα, η έρευνα απλώς αποδεικνύει το αυτονόητο:
όταν πριονίζεις τη βιομηχανία σου, όταν υποτιμάς την εργασία, όταν θυσιάζεις την καινοτομία και τη γνώση για να έχεις “φθηνή Ελλάδα”, το αποτέλεσμα δεν είναι ανάπτυξη.
Είναι βουβή χρεοκοπία διαρκείας.

Το ερώτημα δεν είναι τι φταίει.
Το ξέρουμε. Το ζούμε.
Το ερώτημα είναι: πόσο ακόμη θα αποδεχόμαστε την Ελλάδα-σερβιτόρο;

Γιατί όσο η χώρα παραμένει οικονομία καφέδων και AirBnB, τόσο θα βυθίζεται.
Όχι επειδή “δεν μπορεί”.
Αλλά επειδή κάποιοι φρόντισαν να μη μπορεί.

Γράφει ο Μάγνητας

Για λάθη τόσο επικοινωνιακά όσο και επιχειρησιακά στη διαχείριση του ζητήματος των ΕΛΤΑ έκανε λόγο ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης. Μια δήλωση που αντί να πείσει, επιβεβαιώνει τη διαχρονική πολιτική απαξίωσης του Έλληνα πολίτη, ο οποίος εδώ και δεκαετίες πληρώνει το τίμημα κάθε «μεταρρύθμισης».

Πολιτική χωρίς ουσία, πολιτική καθαρά επικοινωνιακή — έτσι άλλωστε είχε δηλώσει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κ. Μητσοτάκης: «με ενδιαφέρει η επικοινωνία, όχι η ουσία». Και πράγματι, η ουσία αποδεικνύει πως ο πραγματικός σκοπός δεν είναι η εξυγίανση ή ο εκσυγχρονισμός των ΕΛΤΑ, αλλά η ιδιωτικοποίηση και η εξυπηρέτηση του κερδοσκοπικού συμφέροντος των ολιγαρχών, εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Αυτό ονομάζεται «δίκαιη διαχείριση των κοινών» μόνο στα λόγια· στην πράξη, οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των πολιτών, οι οποίοι είναι τυπικά οι μέτοχοι, αλλά παραμένουν ουσιαστικά αμέτοχοι.

Ό,τι έγινε με τις ΔΕΚΟ —ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΣΕ, λιμάνια, αεροδρόμια— επαναλαμβάνεται τώρα στα ΕΛΤΑ. Δημιουργούν πρώτα τεχνητή κακοδιαχείριση, διορίζοντας «μάνατζερ» με πλούσια βιογραφικά και εξωπραγματικούς μισθούς, για να οδηγήσουν έπειτα εσκεμμένα τον οργανισμό στην απαξίωση και τελικά στην ιδιωτική ανάθεση.

Ενδεικτικό παράδειγμα, ο μισθός του διευθύνοντος συμβούλου των ΕΛΤΑ, Γρηγόρη Σκλήκα, ο οποίος τον Ιανουάριο του 2025 ανερχόταν σε 7.374 ευρώ, και μέσα σε έξι μήνες, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, εκτινάχθηκε στα 13.417 ευρώ εκτός τα μπόνους. Ποσά προκλητικά, όταν ο μέσος εργαζόμενος παλεύει για την επιβίωση. Και όλα αυτά μας παρουσιάζονται με το προσωπείο της επικοινωνιακής επιτυχίας, πίσω από το οποίο κρύβεται η ουσιαστική ανεπάρκεια στη διοίκηση της χώρας.

Πως αλλιώς μπορεί κάποιος να εξηγήσει τη μεταφορά των κεντρικών γραφείων των ΕΛΤΑ σε νέα κτίρια με μηνιαίο μίσθωμα 180.000 ευρώ, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα του οργανισμού; Αντί για περιστολή δαπανών, επιλέγουν τη σπατάλη, τιμώντας τον εαυτό τους με γενναίες αυξήσεις και προνόμια, ενώ οι εργαζόμενοι και οι πολίτες πληρώνουν το τίμημα αυτής της προκλητικής πολιτικής.

Εσκεμμένη πολιτική – Από την ανεπάρκεια στην προδοσία

Δεν πρόκειται για λάθος ή ανικανότητα. Η πολιτική αυτή είναι επί σκοπού, μεθοδικά σχεδιασμένη ώστε να οδηγήσει κάθε δημόσιο αγαθό στα χέρια των λίγων. Δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίας κακοδιαχείρισης, αλλά συνειδητής απαξίωσης· μιας τακτικής που εφαρμόζεται βήμα-βήμα σε όλους τους τομείς: ενέργεια, επικοινωνίες, μεταφορές, ταχυδρομεία, υγεία, παιδεία.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η στρατηγική δεν αποτελεί αποκλειστικότητα της σημερινής κυβέρνησης. Οι πολιτικές που οδηγούν στη συρρίκνωση και απαξίωση των δημόσιων αγαθών εφαρμόστηκαν διαχρονικά από όλα τα κόμματα, ανεξαρτήτως χρώματος, τις τελευταίες δεκαετίες. Ο ίδιος μηχανισμός: δημιουργία τεχνητών προβλημάτων, υπερβολικές αμοιβές στελεχών, απαξίωση υποδομών και, τελικά, εκχώρηση του δημόσιου πλούτου στα ιδιωτικά συμφέροντα.

Πρόκειται για προδοτική πολιτική απέναντι στο δημόσιο συμφέρον και στον ίδιο τον ελληνικό λαό, που επί δεκαετίες πληρώνει φόρους, εργάζεται, στηρίζει το κράτος και στο τέλος βλέπει να του αφαιρούνται ένα-ένα τα κοινά του αγαθά. Ο πολίτης μετατρέπεται σε θεατή και πελάτη ενός κράτους-εταιρείας, όπου το κέρδος υπερισχύει του καθήκοντος και το «δημόσιο» γίνεται λεία για τους ισχυρούς.

198 χρόνια ιστορίας υπό απειλή

Τα ΕΛΤΑ έχουν ιστορία 198 ετών, από το 1827 λίγο μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Για σχεδόν δύο αιώνες αποτέλεσαν τον σπονδυλωτό κρίκο επικοινωνίας και δημόσιας εξυπηρέτησης, καλύπτοντας πόλεις και χωριά, φέρνοντας τον κόσμο πιο κοντά και υποστηρίζοντας τη καθημερινότητα των πολιτών. Από τη ταχυδρομική αλληλογραφία μέχρι την οικονομική συναλλαγή, τα ΕΛΤΑ υπήρξαν η ζωντανή απόδειξη δημόσιας προσφοράς.

Και όμως, αυτή η μακραίωνη υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος απειλείται σήμερα από ιδιωτικοποιήσεις, κακοδιαχείριση και υψηλόμισθους «μάνατζερ», με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ίδια η υπόσταση του οργανισμού και η εξυπηρέτηση του πολίτη.

Ώρα αφύπνισης – Όχι άλλη σιωπή

Η ώρα δεν είναι για νέες υποσχέσεις, αλλά για απόδοση ευθυνών. Για να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν το δημόσιο συμφέρον εκχωρείται συστηματικά στα ιδιωτικά ταμεία, όταν οι θεσμοί λειτουργούν υπέρ των λίγων εις βάρος των πολλών, τότε δεν μιλάμε για λάθη· μιλάμε για ηθική απογύμνωση του κράτους.

Ο πολίτης δεν μπορεί πια να μένει θεατής. Οφείλει να διεκδικήσει εθνικό απολογισμό, να απαιτήσει να αποκαλυφθεί ποιοι και γιατί οδήγησαν στη διάλυση των κοινών αγαθών. Να πάψει να αποδέχεται το ψέμα της “αναδιάρθρωσης” και να ανακτήσει τη φωνή του απέναντι σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην απάθεια.

Η σιωπή έγινε συνενοχή. Καιρός να γίνει αντίσταση.

Γράφει η Λαμπρινή Νάκου

Πριν από χρόνια ο τότε Πρωθυπουργός Παπανδρέου Γεώργιος είχε δηλώσει πως “οι Έλληνες είναι τεμπέληδες” και “ πως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία”. Μια φράση που έμεινε στη συλλογική μνήμη όλων μας και υπήρξε ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή της πολιτικής απαξίωσης ενός ολόκληρου λαού. Καθώς δεν ήταν απλά μια ατυχής δήλωση αλλά ξεκάθαρα πολιτικό εργαλείο του τότε Πρωθυπουργού.

  Με τις δηλώσεις αυτές η κρίση και η επιβολή των μνημονίων παρουσιάστηκαν, όχι ως αποτέλεσμα διαφθοράς και κακομεταχείρισης της κυβέρνησης, αλλά ως συνέπεια τεμπελιάς ενός ολόκληρου λαού. Και έτσι το θύμα έγινε ένοχος και η κοινωνική ταπείνωση έγινε εργαλείο πειθάρχησης.

  Δεκαπέντε χρόνια μετά, η πραγματικότητα και τα στοιχεία της Εurostat αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο σχεδόν από όλους τους Ευρωπαίους χωρίς βέβαια να απολαμβάνουν καλύτερες απολαβές ή συνθήκες. Και το πρόβλημα όπως όλα δείχνουν δεν είναι η “τεμπελιά” αλλά το κυνήγι για την επιβίωση. Χιλιάδες εργαζόμενοι αναγκάζονται να κάνουν δύο ή τρεις δουλειές προκειμένου να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, ενοίκιο, λογαριασμούς, φόρους, υποχρεώσεις που η ίδια η πολιτεία έχει επιβάλλει μέσα από πολιτικές λιτότητας και υπερφορολόγησης.

  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχεται να εφαρμοστεί ένας νέος νόμος, ο οποίος ψηφίστηκε τις περασμένες ημέρες, που νομιμοποιεί τις 13 ώρες εργασίας ημερησίως στον ίδιο εργοδότη και πέραν του 8ώρου να λαμβάνεται η κάθε επιπλέον ώρα σαν υπερωρία. 

  Καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά, ότι με τις συνθήκες που επικρατούν στον εργασιακό τομέα στη χώρα μας εγκυμονεί τεράστιος κίνδυνος οι “υπερωρίες” να γίνουν κανονικότητα και να αυξηθεί η πίεση στους εργαζόμενους, χωρίς ισχυρή προστασία. Η θεσμοθέτηση της 13ώρης ημερήσιας εργασίας δεν συνιστά “εκσυγχρονισμό” και “ευελιξία”, όπως το παρουσιάζουν οι κυβερνώντες αλλά μια επικίνδυνη οπισθοδρόμηση μεταμφιεσμένη σε πρόοδο. 

   Σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την εξουθένωση της υπερεργασίας, εμείς φαίνεται να επιστρέφουμε στο παρελθόν όπου η ζωή μετριόταν σε ώρες παραγωγικότητας. Ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει εργασία έως 13 ώρες την ημέρα, έστω και “προαιρετικά”, ακυρώνει στη πράξη το 8ώρο, το οποίο δεν είναι πολυτέλεια αλλά όριο αξιοπρέπειας. 

   Όταν έρχεται το κράτος και επιτρέπει 13ώρα, ουσιαστικά λέει στον πολίτη του: ”δούλεψε περισσότερο και ζήσε λιγότερο”. Κανείς δεν μπορεί να σταθεί όρθιος δουλεύοντας τόσες ώρες, εκτός και αν θεωρούμε τον άνθρωπο αναλώσιμο εξάρτημα μιας οικονομίας που παράγει μόνο κέρδη και σιωπή. Η κυβέρνηση μπορεί να το βαπτίζει “ελευθερία επιλογής”, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως όταν η ανάγκη μιλά, η ελευθερία σωπαίνει. Και εδώ η επιλογή να δουλέψεις 13 ώρες δεν είναι επιλογή αλλά εκβιασμός ντυμένος με νόμο. Και όσο το κράτος νομιμοποιεί την εξάντληση, τόσο θα υπογράφει τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, της οικογένειας, της ψυχικής υγείας και τελικά, της ίδιας της δημοκρατίας.

   Η πολιτεία δεν πρέπει να είναι ένα σύστημα εξουσίας αλλά ένας ζωντανός οργανισμός δικαιοσύνης, δημιουργίας και σεβασμού στον άνθρωπο. Αυτή η πολιτεία εμφανίζεται μόνο από τον Πολιτικό Φορέα της Ελλήνων Συνέλευσις όπου όραμα της είναι μια Ελλάδα παραγωγική, δίκαιη και φωτεινή, όπου η τεχνολογία υπηρετεί τον άνθρωπο, η εργασία συνοδεύεται από αξιοπρέπεια και η πολιτεία λειτουργεί ως εγγυητής της κοινωνικής ισορροπίας. Ο πολίτης στέκεται στο κέντρο της κοινωνίας όχι ως αριθμός, αλλά πρόσωπο με αξία, δικαιώματα και προοπτική.

  Μια Ελλήνων Πολιτεία που η εργασία δεν αποτελεί βάρος αλλά πράξη δημιουργίας. Κάθε άνθρωπος βρίσκει θέση στο κοινό έργο ανάλογα με τις ικανότητες του και το ταλέντο του. Η τεχνολογία και η καινοτομία υπηρετούν τον άνθρωπο δεν τον αντικαθιστούν. Μια Ελλάδα που αξιοποιεί τα χέρια και το πνεύμα των πολιτών της, που προστατεύει τον αδύναμο και ανταμείβει τον άξιο. Μια Ελλάδα που εργάζεται με ψυχή, προοδεύει με δίκαιο και κυβερνάται με αξίες και αρχές. Μια πολιτεία που ενώνει, προστατεύει και εμπνέει τον πολίτη της. Μόνο σε μια τέτοια πολιτεία θα αισθανόμαστε άνθρωποι όπως αρμόζει στη φυσιολογία μας.

Γράφει ο Μάγνητας

Από τον Κοτρωνιά στον Σταυρογιάννη στον Καραίσκο και ξανά πίσω όταν οι ρόλοι αλλάζουν, αλλά οι ευθύνες χάνονται.

Η ομόφωνη αθώωση του πρώην Δημάρχου Λαμιέων και νυν Βουλευτή της Ν.Δ Γιώργου Κοτρωνιά από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λαμίας, για τη γνωστή υπόθεση της “μαύρης τρύπας” στα οικονομικά του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, δεν αποτελεί απλώς δικαστική εξέλιξη. Είναι το τελευταίο επεισόδιο σε ένα μακρόσυρτο έργο που θα μπορούσε να τιτλοφορείται «Ο θεσμικός παραλογισμός της τοπικής εξουσίας».

Η υπόθεση αφορούσε επιχορηγήσεις άνω του 1.400.000 ευρώ, που σύμφωνα με έκθεση ορκωτού λογιστή προορίζονταν για το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, αλλά δεν έφτασαν ποτέ στα ταμεία του. Μετά από πολυετή δικαστική διαδικασία ο Εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή του κ. Κοτρωνιά και το Δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα την αθώωσή του.

Και κάπως έτσι, η πολιτική σκηνή της Λαμίας ολοκληρώνει έναν ακόμη κύκλο ατιμωρησίας που έχει απλωθεί σε όλη τη χώρα.
Οι ρόλοι εναλλάσσονται, οι πρωταγωνιστές αλλάζουν θέσεις, αλλά το έργο παραμένει το ίδιο. Το σκηνικό θυμίζει περισσότερο σάτιρα με θεσμική σφραγίδα παρά λειτουργία δημοκρατίας.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

Ο Δήμαρχος Κοτρωνιάς

Ο βουλευτής της Ν.Δ. Γιώργος Κοτρωνιάς, δήμαρχος Λαμίας 1999-2004 και πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, αφήνει πίσω του σύμφωνα με τα τότε στοιχεία ένα έλλειμμα 1,4 εκατ. ευρώ. Η υπόθεση δεν θάβεται, ο διάδοχός του Νίκος Σταυρογιάννης αποφασίζει να ψάξει.

Ο Δήμαρχος Σταυρογιάννης καταγγέλλει

Ο Νίκος Σταυρογιάννης, πρώην βουλευτής της Ν.Δ και νέος δήμαρχος 2004-2009, παραλαμβάνει το φάκελο και προχωρά σε επίσημη καταγγελία κατά του προκατόχου του. Η υπόθεση παίρνει το δρόμο της Δικαιοσύνης, οι πολίτες πιστεύουν πως επιτέλους θα υπάρξει κάθαρση.

Ο δικηγόρος- Δήμαρχος και η ανατροπή

Αναλαμβάνει νέος δήμαρχος ο Θύμιος Καραϊσκος 2019-2023 δικηγόρος στο επάγγελμα, σήμερα Σύμβουλος του Δημοτικού συμβουλίου και εμφανίζεται ως συνήγορος υπεράσπισης του Κοτρωνιά στο Εφετείο.
Κι εκεί η Δικαιοσύνη αθωώνει τον πρώην δήμαρχο.
Ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται, ο καταγγέλλων σωπαίνει και ο συνήγορος επιστρέφει στη τοπική πολιτική σκηνή.

Από κατήγοροι σε συνήγοροι — ο κύκλος της συνενοχής

Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο:
ο καταγγέλλων σιωπά, ο κατηγορούμενος αθωώνεται, ο συνήγορος ανεβαίνει πολιτικά και ο πολίτης μένει να αναρωτιέται που πήγαν τα λεφτά.

Η Δικαιοσύνη κλείνει το φάκελο, αλλά όχι τα ερωτήματα:

Αν υπήρχε “μαύρη τρύπα”, ποιος τη δημιούργησε;

Αν δεν υπήρχε, γιατί έγιναν καταγγελίες;

Και τελικά, ποιος παίζει με τη νοημοσύνη και το δημόσιο χρήμα των πολιτών;

Χωρίς λογοδοσία, δεν υπάρχει Δημοκρατία

Η αθώωση που βασίστηκε; βασίστηκε στην αλήθεια που λέει ότι λείπουν από τα ταμεία τα εκατομμύρια ευρώ του Δήμου και πόσο νομικά καθαρή είναι;

Όταν οι ίδιοι άνθρωποι εναλλάσσονται σε ρόλους κατηγορουμένων, μαρτύρων, υπερασπιστών και αιρετών, τότε η δημοκρατία παύει να λειτουργεί ως θεσμός ελέγχου και μετατρέπεται σε συντεχνία εξουσίας.

Η Λαμία δεν είναι η εξαίρεση είναι μικρογραφία ενός συστήματος που έχει μάθει να κλείνει ατιμώρητα κύκλους διαφθοράς.
Και όσο η Δικαιοσύνη απαλλάσσει χωρίς να απαντά, όσο η πολιτική υπερασπίζεται χωρίς να εξηγεί, το ερώτημα παραμένει βαρύτερο από την απόφαση:

Πού πήγαν τα 1.400.000 ευρώ; 

Μέχρι να υπάρξει απάντηση, στο ΔΗΠΕΘΕ η σάτιρα θα συνεχίζει να παίζεται με σκηνοθέτες τους ίδιους και θεατές τους πολίτες.
Και τότε, δεν θα μιλάμε πια για δικαιοσύνη αλλά για θεσμικό ανέκδοτο.

Οι προγραμματικές δηλώσεις της Ελλήνων Συνεύλευσις αναφέρουν ότι θα γίνει ενδελεχής έρευνα και όποιοι έχουν βάλει χέρι στα δημόσια ταμεία θα τιμωρηθούν, όπως ορίζει η νομοθεσία και αυτό είναι το πρέπον και το δίκαιο, γιατί δεν γίνεται κλέφτες και απατεώνες να ρημάζουν τη ζωή μας και να μένουν ατιμώρητοι.

Γράφει ο Μάγνητας

Πόση υποκρισία μπορεί να χωρέσει σε μια πολιτεία όπου οι πρωταγωνιστές των σκανδάλων εμφανίζονται ως τιμητές της δημοκρατίας;
Πρόσφατα, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μίλησε περί “εκτροπής θεσμών”, σε εκδήλωση προς τιμήν της Άννας Ψαρούδα Μπενάκη της ίδιας που, ως Πρόεδρος της Βουλής το 2005 είχε προειδοποιήσει για τον “περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας” της χώρας.
Και κάπως έτσι, το ελληνικό πολιτικό θέατρο φτάνει στο αποκορύφωμα του παραλόγου.

Γιατί αλήθεια, ποιος μιλά για εκτροπή;
Εκείνος που κυβέρνησε σε μια περίοδο που επί των ημερών του ξεδιπλώθηκαν τεράστια σκάνδαλα όπως το Βατοπέδι, οι υποκλοπές, η Siemens, τα σκάνδαλα των υπουργών Παυλίδη, Βουλγαράκη, Ρουσόπουλου ή του ξαδελφού του Λιάπη, που άλλα παραγράφηκαν άλλοι απαλλάχθηκαν με βούλευμα! Αλλά και τόσα άλλα που ακόμα λιμνάζουν στα συρτάρια της Δικαιοσύνης;
Ή εκείνοι που τίμησαν τη σιωπή περισσότερο από την αλήθεια;

Η εκτροπή των θεσμών δεν είναι θεωρητική έννοια.
Είναι η σιωπή των υπευθύνων, η ατιμωρησία των ισχυρών, η επιλεκτική μνήμη μιας Δικαιοσύνης που θυμάται μόνο ό,τι την ενοχλεί.
Είναι η μετατροπή της πολιτικής ευθύνης σε τιμητική διάλεξη, με φόντο χειροκροτήματα και κάμερες. 

Η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη είχε τότε μιλήσει για “περιορισμούς του εθνικού βίου” και “μεταβολές της συνταγματικής πραγματικότητας”.

Σήμερα, δεκαεννιά χρόνια μετά, οι προειδοποιήσεις της επαληθεύτηκαν και έγιναν καθεστώς:
θεσμοί χωρίς κύρος, πολιτικοί χωρίς ντροπή και μια κοινωνία που κουρασμένη πια αποδέχεται το ψέμα σαν κανονικότητα.
Χρειάζεται δικαιοσύνη, λογοδοσία και μνήμη.
Γιατί όταν αυτοί οι ανεπάγγελτοι αλλά επαγγελματίες πολιτικοί που εκτροχίασαν τους θεσμούς παριστάνουν τους προστάτες τους, τότε δεν έχουμε δημοκρατία έχουμε παράσταση σε σκηνή χωρίς θεατές.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες εκδηλώσεις “τιμής”. Από και προς εκείνους που όλοι τους μαζί πρόδωσαν την χώρα που τους γέννησε.

Ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή. Μια αρχή που θα ξεσκεπάσει κάθε σκιώδη γωνιά του κράτους, θα φέρει τους ενόχους στο φως και θα απαιτήσει λογοδοσία. Και αυτή η αρχή δεν θα περιμένει κανέναν άλλον παρά εσένα, εμένα, όλους μας. Εμάς που δεν ανεχόμαστε πια την υποκρισία τους, που δεν σκύβουμε το κεφάλι και που θα τιμήσουμε τους θεσμούς με αποφασιστικότητα και με απόλυτο σεβασμό σε όλους τους πολίτες.