Γράφει ο Μάγνητας
Η τελευταία ομολογία του Πρωθυπουργού προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, ότι οι παρακαμπτήριοι δρόμοι στους οποίους αναγκάζονται να κινούνται οι οδηγοί λόγω αγροτικών κινητοποιήσεων είναι επικίνδυνοι, δεν ήταν μια ατυχής ή απρόσεκτη διατύπωση, δεν ήταν μια απλή διαπίστωση. Ήταν η ωμή, δημόσια παραδοχή ενός εγκλήματος κατά της δημόσιας ασφάλειας.
Μας σκοτώνουν οι δρόμοι και ο Πρωθυπουργός το ομολογεί.
Από τη στιγμή αυτής της δήλωσης, το ζήτημα παύει να είναι πολιτικό, γίνεται υπαρξιακό και νομικό. Το ερώτημα είναι αμείλικτο: οι φόροι που πληρώνουν οι πολίτες είναι ανταποδοτικοί ή θανατηφόροι;
Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι κόστος, δεν είναι δημοσιονομικός περιορισμός ούτε λογιστικό μέγεθος, είναι συνταγματική υποχρέωση και θεμελιώδης νομική ευθύνη της Πολιτείας. Κάθε κυβέρνηση, κάθε πρωθυπουργός, κάθε υπουργός που γνώριζε τον κίνδυνο και δεν έδρασε, φέρει ευθύνη, όχι αφηρημένη, όχι πολιτικά γενικευμένη, αλλά συγκεκριμένη και προσωποποιημένη, ευθύνη για ζωές που χάθηκαν και για ζωές που τέθηκαν εν γνώσει τους σε θανάσιμο κίνδυνο.
Οι νεκροί των Τεμπών και οι τραυματίες δεν ήταν αποτέλεσμα «ατυχήματος», ήταν το αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής, χρήματα υπήρχαν, χρηματοδότηση υπήρχε, σχέδια υπήρχαν, εκθέσεις υπήρχαν, αυτό που δεν υπήρχε ήταν η βούληση να εφαρμοστούν. Η τηλεδιοίκηση υπήρχε στα χαρτιά όχι στη πράξη και αυτή η απουσία σκότωσε ανθρώπους, σκότωσε τα παιδιά μας.
Σήμερα το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται, οι παρακαμπτήριοι δρόμοι χωρίς επαρκή έως ανύπαρκτη σήμανση, χωρίς έλεγχο, χωρίς στοιχειώδη συντήρηση, μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου, δρόμοι με λακκούβες, με κατεστραμμένο οδόστρωμα, με σήμανση που όπου υπάρχει μπερδεύει αντί να καθοδηγεί και ο φωτισμός ανέκδοτο, αυτοί είναι παρακαμπτήριοι θανάτου.
Ένα έγκλημα σε εξέλιξη, που διαπράττεται καθημερινά μπροστά στα μάτια όλων.
Πόσο αίμα ακόμη θα χυθεί;
Η εικόνα παραπέμπει στη δεκαετία του ’80, μόνο που έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας. Η Ελλάδα του 2025 δεν διαθέτει ασφαλείς δρόμους. Όχι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα, αρκεί μια ματιά στον κρατικό προϋπολογισμό όπου τα συνολικά έσοδα του οικονομικού έτους 2026 αγγίζουν τα 1,767 τρισεκατομμύρια. Πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα δημοσιονομικά μεγέθη παγκοσμίως. Τα χρήματα υπάρχουν. Αυτό που απουσιάζει είναι η πολιτική βούληση και η προτεραιότητα της ανθρώπινης ζωής από ένα απάνθρωπο σύμπλεγμα πολιτικών που μας έγινε καθεστώς.
Και όμως, η μισή Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στους δρόμους. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Οδηγοί φορτηγών, Ι.Χ. και επαγγελματικών οχημάτων αναγκάζονται να χρησιμοποιούν επικίνδυνες παρακαμπτήριες διαδρομές λόγω του δυσβάσταχτου κόστους των διοδίων. Η ασφάλεια μετατρέπεται σε προνόμιο για όσους μπορούν να πληρώσουν. Για τους υπόλοιπους, η μετακίνηση γίνεται καθημερινό ρίσκο ζωής. Αξίζει να σημειωθεί ότι “Οι αστυνομικοί εκτρέπουν τα οχήματα, επικαλούμενοι ότι η εθνική οδός είναι κλειστή, ενώ στη πραγματικότητα υπήρχε λωρίδα διέλευσης, όπως αποδεικνύεται τόσο από την ανακοίνωση των μπλόκων όσο και από οπτικοακουστικό υλικό.” Αντί να μειώνεται ο κίνδυνος, πολλαπλασιάστηκε, εκθέτοντας οδηγούς σε θανάσιμο κίνδυνο και η ευθύνη βαραίνει αυτούς που έδωσαν τις εντολές, με την πολιτική και θεσμική ασυλία να τους προστατεύει.”
Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της χώρας με δρόμους παγίδες. Μια Ελλάδα με πρωθυπουργό που παραδέχεται ότι η ζωή των πολιτών της δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Οι ευθύνες δεν είναι μόνο ηθικές, είναι ποινικές και κακουργηματικού χαρακτήρα.
Η συστηματική έκθεση πολιτών σε κίνδυνο ζωής, με πλήρη γνώση της επικινδυνότητας των υποδομών, δεν συνιστά απλή αμέλεια. Όταν η παράλειψη είναι διαρκής, επαναλαμβανόμενη και συνεχίζεται παρά τις τραγωδίες και τις δημόσιες ομολογίες, τότε αγγίζει ποινικά τον πυρήνα του κακουργήματος.
Κάθε πρωθυπουργός, κάθε υπουργός Μεταφορών και κάθε πολιτική ηγεσία που γνώριζε και δεν έδρασε, φέρει προσωπική ευθύνη. Η καθυστέρηση στα έργα, η ανυπαρξία σήμανσης, η απουσία ουσιαστικού ελέγχου και η εγκατάλειψη των παρακαμπτήριων δρόμων συνιστούν σοβαρά αδικήματα κατά της δημόσιας ασφάλειας.
Και εδώ αναδύεται ξανά το ζήτημα που κανείς δεν τολμά να αγγίξει: η ασυλία.
Αν τέτοια αδικήματα καλύπτονται από θεσμική προστασία, τότε η ασυλία δεν λειτουργεί ως εγγύηση της δημοκρατίας αλλά ως μηχανισμός συγκάλυψης και το γεγονός ότι κανένα κόμμα, καμία αντιπολίτευση, καμία κοινοβουλευτική δύναμη δεν θέτει ευθέως το ζήτημα της άρσης ασυλίας για εγκλήματα κατά της δημόσιας ασφάλειας, δεν είναι αμέλεια. Είναι συνενοχή.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη μιλήσει. Η παραπομπή της Ελλάδας για την έλλειψη ασφαλών διαδικασιών εναέριας κυκλοφορίας δεν είναι θεωρητική επίπληξη. Είναι επίσημη καταδίκη. Μπορεί να αφορά τον αέρα, αλλά το μήνυμα αφορά τους διοικούντες στο έδαφος, το κράτος αποτυγχάνει να προστατεύσει τις υποδομές της και τη ζωή που εξαρτάται από αυτές.
Η τραγωδία των Τεμπών, η ευρωπαϊκή παραπομπή και η καθημερινή αιματοχυσία στους δρόμους δεν είναι ασύνδετα γεγονότα. Είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου εγκλήματος της διαχρονικής εγκληματικής πολιτικής, γιατί όπου και σε όποιον τομέα και να καταπιαστείς όλα είναι διαλυμένα.
Οι δρόμοι της χώρας δεν είναι απλώς επικίνδυνοι. Είναι δρόμοι σκοτώστρες.
Και πλέον, με την ίδια την πολιτική ηγεσία να το παραδέχεται, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν ήξερε». Ούτε καν τα θεσμικά όργανα της Δικαιοσύνης με την εκκωφαντική σιωπή ενώ όφειλαν και ήδη έπρεπε να είχαν ήδη παρέμβει αυτεπάγγελτα. Η ευθύνη χωρίς λογοδοσία δεν είναι ευθύνη. Είναι προσβολή στους νεκρούς και απειλή για τους ζωντανούς.
Η πολιτική της Ελλήνων Συνέλευσις είναι αδιαπραγμάτευτη, καμία ασυλία δεν θα καλύπτει ποτέ και κανέναν. Οι δρόμοι θα είναι χωρίς διόδια, συνδεδεμένοι με τρένα, λιμάνια και αεροδρόμια, θα γίνουν πρότυπο παγκόσμιας ασφάλειας, προστασίας και σεβασμού στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Είναι ο μοναδικός πολιτικός φορέας που έχει καταθέσει τις προγραμματικές του θέσεις στον Άρειο Πάγο, αποδεικνύοντας από που θα αντληθούν τα κεφάλαια για όλα τα έργα και αναλαμβάνοντας ρητά ότι σε περίπτωση αθέτησης θα φέρει πλήρη νομική ευθύνη και τις ανάλογες συνέπειες.
Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ.
