Γράφει ο Μάγνητας
Για λάθη τόσο επικοινωνιακά όσο και επιχειρησιακά στη διαχείριση του ζητήματος των ΕΛΤΑ έκανε λόγο ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης. Μια δήλωση που αντί να πείσει, επιβεβαιώνει τη διαχρονική πολιτική απαξίωσης του Έλληνα πολίτη, ο οποίος εδώ και δεκαετίες πληρώνει το τίμημα κάθε «μεταρρύθμισης».
Πολιτική χωρίς ουσία, πολιτική καθαρά επικοινωνιακή — έτσι άλλωστε είχε δηλώσει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, κ. Μητσοτάκης: «με ενδιαφέρει η επικοινωνία, όχι η ουσία». Και πράγματι, η ουσία αποδεικνύει πως ο πραγματικός σκοπός δεν είναι η εξυγίανση ή ο εκσυγχρονισμός των ΕΛΤΑ, αλλά η ιδιωτικοποίηση και η εξυπηρέτηση του κερδοσκοπικού συμφέροντος των ολιγαρχών, εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος που υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Αυτό ονομάζεται «δίκαιη διαχείριση των κοινών» μόνο στα λόγια· στην πράξη, οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των πολιτών, οι οποίοι είναι τυπικά οι μέτοχοι, αλλά παραμένουν ουσιαστικά αμέτοχοι.
Ό,τι έγινε με τις ΔΕΚΟ —ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΟΣΕ, λιμάνια, αεροδρόμια— επαναλαμβάνεται τώρα στα ΕΛΤΑ. Δημιουργούν πρώτα τεχνητή κακοδιαχείριση, διορίζοντας «μάνατζερ» με πλούσια βιογραφικά και εξωπραγματικούς μισθούς, για να οδηγήσουν έπειτα εσκεμμένα τον οργανισμό στην απαξίωση και τελικά στην ιδιωτική ανάθεση.
Ενδεικτικό παράδειγμα, ο μισθός του διευθύνοντος συμβούλου των ΕΛΤΑ, Γρηγόρη Σκλήκα, ο οποίος τον Ιανουάριο του 2025 ανερχόταν σε 7.374 ευρώ, και μέσα σε έξι μήνες, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, εκτινάχθηκε στα 13.417 ευρώ εκτός τα μπόνους. Ποσά προκλητικά, όταν ο μέσος εργαζόμενος παλεύει για την επιβίωση. Και όλα αυτά μας παρουσιάζονται με το προσωπείο της επικοινωνιακής επιτυχίας, πίσω από το οποίο κρύβεται η ουσιαστική ανεπάρκεια στη διοίκηση της χώρας.
Πως αλλιώς μπορεί κάποιος να εξηγήσει τη μεταφορά των κεντρικών γραφείων των ΕΛΤΑ σε νέα κτίρια με μηνιαίο μίσθωμα 180.000 ευρώ, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα του οργανισμού; Αντί για περιστολή δαπανών, επιλέγουν τη σπατάλη, τιμώντας τον εαυτό τους με γενναίες αυξήσεις και προνόμια, ενώ οι εργαζόμενοι και οι πολίτες πληρώνουν το τίμημα αυτής της προκλητικής πολιτικής.
Εσκεμμένη πολιτική – Από την ανεπάρκεια στην προδοσία
Δεν πρόκειται για λάθος ή ανικανότητα. Η πολιτική αυτή είναι επί σκοπού, μεθοδικά σχεδιασμένη ώστε να οδηγήσει κάθε δημόσιο αγαθό στα χέρια των λίγων. Δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίας κακοδιαχείρισης, αλλά συνειδητής απαξίωσης· μιας τακτικής που εφαρμόζεται βήμα-βήμα σε όλους τους τομείς: ενέργεια, επικοινωνίες, μεταφορές, ταχυδρομεία, υγεία, παιδεία.
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η στρατηγική δεν αποτελεί αποκλειστικότητα της σημερινής κυβέρνησης. Οι πολιτικές που οδηγούν στη συρρίκνωση και απαξίωση των δημόσιων αγαθών εφαρμόστηκαν διαχρονικά από όλα τα κόμματα, ανεξαρτήτως χρώματος, τις τελευταίες δεκαετίες. Ο ίδιος μηχανισμός: δημιουργία τεχνητών προβλημάτων, υπερβολικές αμοιβές στελεχών, απαξίωση υποδομών και, τελικά, εκχώρηση του δημόσιου πλούτου στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Πρόκειται για προδοτική πολιτική απέναντι στο δημόσιο συμφέρον και στον ίδιο τον ελληνικό λαό, που επί δεκαετίες πληρώνει φόρους, εργάζεται, στηρίζει το κράτος και στο τέλος βλέπει να του αφαιρούνται ένα-ένα τα κοινά του αγαθά. Ο πολίτης μετατρέπεται σε θεατή και πελάτη ενός κράτους-εταιρείας, όπου το κέρδος υπερισχύει του καθήκοντος και το «δημόσιο» γίνεται λεία για τους ισχυρούς.
198 χρόνια ιστορίας υπό απειλή
Τα ΕΛΤΑ έχουν ιστορία 198 ετών, από το 1827 λίγο μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Για σχεδόν δύο αιώνες αποτέλεσαν τον σπονδυλωτό κρίκο επικοινωνίας και δημόσιας εξυπηρέτησης, καλύπτοντας πόλεις και χωριά, φέρνοντας τον κόσμο πιο κοντά και υποστηρίζοντας τη καθημερινότητα των πολιτών. Από τη ταχυδρομική αλληλογραφία μέχρι την οικονομική συναλλαγή, τα ΕΛΤΑ υπήρξαν η ζωντανή απόδειξη δημόσιας προσφοράς.
Και όμως, αυτή η μακραίωνη υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος απειλείται σήμερα από ιδιωτικοποιήσεις, κακοδιαχείριση και υψηλόμισθους «μάνατζερ», με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ίδια η υπόσταση του οργανισμού και η εξυπηρέτηση του πολίτη.
Ώρα αφύπνισης – Όχι άλλη σιωπή
Η ώρα δεν είναι για νέες υποσχέσεις, αλλά για απόδοση ευθυνών. Για να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν το δημόσιο συμφέρον εκχωρείται συστηματικά στα ιδιωτικά ταμεία, όταν οι θεσμοί λειτουργούν υπέρ των λίγων εις βάρος των πολλών, τότε δεν μιλάμε για λάθη· μιλάμε για ηθική απογύμνωση του κράτους.
Ο πολίτης δεν μπορεί πια να μένει θεατής. Οφείλει να διεκδικήσει εθνικό απολογισμό, να απαιτήσει να αποκαλυφθεί ποιοι και γιατί οδήγησαν στη διάλυση των κοινών αγαθών. Να πάψει να αποδέχεται το ψέμα της “αναδιάρθρωσης” και να ανακτήσει τη φωνή του απέναντι σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην απάθεια.
Η σιωπή έγινε συνενοχή. Καιρός να γίνει αντίσταση.
