Γράφει η Λαμπρινή Νάκου
Άραγε πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή; Και αυτή η ερώτηση δεν είναι απλά μια φιλοσοφική ερώτηση αλλά μια ερώτηση που μας έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που θρηνούμε θύματα σε δυστυχήματα, ειδικά όταν γνωρίζουμε ότι αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Το πρόσφατο τραγικό δυστύχημα που συνέβη στα διόδια του Πολυμύλου στη Κοζάνη, φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα προβλήματα που υπάρχουν στο συγκεκριμένο σημείο και γενικότερα στους δρόμους μας και φτάνουμε να σκεφτόμαστε ότι τελικά τα έσοδα για το κράτος μας μοιάζουν να αξίζουν περισσότερο από την ανθρώπινη ασφάλεια ακόμη και από την ανθρώπινη ζωή.
Ας δούμε όμως τι πραγματικά συνέβη. Ένα φορτηγό με ουκρανικές πινακίδες, το οποίο οδηγούσε ένας 35χρονός Ουκρανός, έπεσε με μεγάλη ταχύτητα πάνω σε δύο ΙΧ που περίμεναν να περάσουν τα διόδια. Η σύγκρουση ήταν σφοδρότατη και τα οχήματα τυλίχθηκαν στις φλόγες, με αποτέλεσμα να απανθρακωθούν δύο άνθρωποι, άλλοι τρείς να τραυματιστούν και να δημιουργηθούν εκτεταμένες ζημιές στα διόδια.
Το δυστύχημα συνέβη υπό συνθήκες πυκνής ομίχλης, που περιόριζε σημαντικά την ορατότητα κάτι το οποίο είναι πολύ σύνηθες ειδικά τους χειμερινούς μήνες στη συγκεκριμένη περιοχή. Τα διόδια του Πολυμύλου, σε έναν από τους πιο κομβικούς άξονες της Εγνατίας οδού, αποτελούν χρόνια τώρα σημείο επικινδυνότητας. Η σήμανση είναι ανεπαρκής, ο φωτισμός τη νύχτα ή σε συνθήκες περιορισμένης ορατότητας (πχ ομίχλη, βροχή) είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Η αυτόματη μπάρα πολλών λωρίδων δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε μήνες τώρα. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για συνθήκες κακής ορατότητας όπως για παράδειγμα προσωρινό άνοιγμα διοδίων για την ασφάλεια των πολιτών ή προειδοποιητικό σήμα.
Το χειρότερο όμως όλων ότι τα παραπάνω προβλήματα τα γνωρίζουν όλοι και έχουν γίνει καταγγελίες πολιτών επανειλημμένα χωρίς βέβαια να ιδρώσει το αυτί κανενός. Στο σημείο αυτό αντιλαμβανόμαστε ότι το δυστύχημα στα διόδια του Πολυμύλου δεν είναι τυχαίο γεγονός αλλά το σύμπτωμα ενός χρόνιου και συστημικού προβλήματος και μιας βαθιάς και διαχρονικής παθογένειας.
Στην Ελλάδα η διαχείριση των αυτοκινητοδρόμων έχει παραδοθεί σε ιδιωτικές εταιρείες μέσω συμβάσεων παραχώρησης, με το επιχείρημα της καλύτερης συντήρησης και αναβάθμισης του οδικού δικτύου. Ωστόσο, παρά τα υψηλά ποσά που καταβάλλουν καθημερινά οι οδηγοί στα διόδια, η εικόνα που παρουσιάζει το οδικό δίκτυο της χώρας μας σε πολλά σημεία είναι εικόνες εγκατάλειψης και προχειρότητας, που αποκαλύπτουν ένα σύστημα που προτεραιότητα έχει η είσπραξη εσόδων και όχι η ασφάλεια και η προστασία των πολιτών. Άλλωστε είμαστε η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που πληρώνουμε και διόδια και τέλη κυκλοφορίας.
Οι θάνατοι στην άσφαλτο πλέον είναι μια καθημερινή τραγωδία και όχι μια γραμμή σε δελτίο τύπου. Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια οικογένεια που διαλύεται, μια ζωή που χάθηκε άδικα. Γιατί όταν η πρόληψη θεωρείται δαπάνη και η συντήρηση κόστος, τότε οι δρόμοι ομολογουμένως μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου. Και το τίμημα το πληρώνουν φυσικά οι πολίτες. Όχι με χρήμα αλλά με αίμα. Και όλο αυτό είναι το τίμημα μιας πολιτείας που δεν έθεσε ως προτεραιότητα την ανθρώπινη ζωή.
Η ανάγκη για αλλαγή είναι πλέον επιτακτική. Το υπάρχον σύστημα έχει αποδείξει ότι δεν υπηρετεί ούτε τον πολίτη ούτε την ασφάλεια αλλά μόνο το κέρδος. Αυτό έχει προβλεφθεί και έχει υπογραφεί να συμβεί μόνο από τον Πολιτικό Φορέα Ελλήνων Συνέλευσις, όπου στο πρόγραμμα του αναφέρει ξεκάθαρα ότι με διακυβέρνηση Ελλήνων Συνέλευσις τα διόδια θα καταργηθούν διότι παραβιάζουν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης εντός της χώρας. Η πρόσβαση σε ασφαλείς δρόμους θα πάψει να είναι προνόμιο όσων μπορούν να πληρώσουν και θα είναι προνόμιο όλων. Στην Ελλήνων Πολιτεία που θα δομηθεί θα επανεξεταστούν οι συμβάσεις παραχώρησης με τους ιδιώτες που διαχειρίζονται τους εθνικούς μας δρόμους, διότι οι δρόμοι είναι δημόσια υποδομή και οφείλουν να υπηρετούν όλους τους πολίτες και όχι τα επιχειρηματικα σχέδια κάποιων.
Είναι η ώρα λοιπόν να αλλάξει το μοντέλο. Γιατί οι δρόμοι δημιουργήθηκαν για να μας ενώνουν και όχι για να μας κοστίζουν. Και η ανθρώπινη ζωή δε μπορεί να μετριέται με εισπράξεις αλλά με ευθύνη.
