Γράφει ο Γιώργος Ταγκούλης
Άλλο ένα σκάνδαλο που συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία έχει πάρει τεράστιες πολιτικές διαστάσεις μετά από καταγγελίες για απάτη διοικητικών στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) που είναι ο υπεύθυνος διαχειριστικός ελεγκτικός μηχανισμός των κοινοτικών ενισχύσεων.
Ο επικεφαλής πρόεδρος Νίκος Σαλάτας (πρώην ανώτατος δικαστικός αρεοπαγίτης) απομακρύνθηκε εν μέσω αναφορών για “μη ειλικρινή συνεργασία και παρεμπόδιση” μετά την αιφνιδιαστική έφοδο και έρευνα που διενήργησε η ευρωπαϊκή εισαγγελία σε καταγγελίες για απάτες, η οποία αφορά άτομα που κατείχαν διοικητικές θέσεις και όχι μόνο, για τη μη ορθή διαχείριση και απόδοση των επιδοτήσεων στους πραγματικούς δικαιούχους του αγροκτηνοτροφικού τομέα. Είχαν προηγηθεί τα τελευταια 7 έτη αλλαγές και παραιτήσεις 6 προέδρων και αυτό από μόνο του λέει πολλά για το μέγεθος της απάτης και της διαφθοράς που ταλανίζει τη χώρα μας σε όλους τους τομείς, σε όλους τους κλάδους, με εμπλεκόμενα τα πρόσωπα των κομμάτων, που είναι υπουργοί, βουλευτές, διευθυντές κ.α. “λαμβάνοντας μορφή χιονοστιβάδας” εν μέσω καλοκαιριού.
Στο συγκεκριμένο πολυπαθή αγροτοκτηνοτροφικό τομέα δεν είναι σημερινό το φαινόμενο της διασπάθισης χρήματος των κοινοτικών ενισχύσεων. Είχε προηγηθεί η καθυστέρηση πληρωμών, έστω και κουτσορεμένων πολλές φορές, απαρχής της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα). Με τα Μεσογειακά προγράμματα ΜΟΠ, με την ΚΑΠ όπου η καθυστέρηση έφτανε και ξεπερνούσε το 6μηνο καταβολής των ποσών στους δικαιούχους αγροτοκτηνοτρόφους. Σίγουρα κάποιοι καρπώνονταν τους τόκους από τη μη έγκαιρη καταβολή, ενώ τα πανωτόκια στους αγρότες έτρεχαν στα πιστωτικά ιδρύματα (λέγε με ΑΤΕ) και στους προμηθευτές των αγροτικών εφοδίων.
Είπαμε η κορυφή της διαφθοράς είναι υπουργοί, βουλευτές, διευθυντές, προϊστάμενοι υπηρεσιών με τη συμμετοχή λίγων αλλά αρκετών ανθρώπων για την εκτέλεση της κομπίνας και σε περίπτωση που κάτι στραβώσει, όπως έγινε και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, θα έχουμε μπάζωμα, κουκούλωμα και την ατιμωρησία ‘’τύπου’’ Τέμπη από την δικαιοσύνη. Γιατί πως αλλιώς να το εξηγήσεις όταν έφταναν φάκελοι για παράνομες επιδοτήσεις με πλασματικά δηλωθέντα στρέμματα – βοσκοτόπια σε δασικές εκτάσεις; σχεδόν σε όλες τις εισαγγελικές αρχές της χώρας!
Ενδεικτικά αναφέρουμε όπως θα δείτε πιο κάτω, τη Φθιώτιδα και την επίσημη καταγγελία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Λαμίας, με εμπλεκόμενα υψηλόβαθμα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ, του ΟΣΔΕ, γιατρούς, λογιστές, μηχανικούς, εκπαιδευτικούς υπαλλήλους, μισθωτούς αλλά και συγγενικό πρόσωπο (πεθερός) του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα.
Σε όλα τα σκάνδαλα αν λειτουργούσε η Ελληνική δικαιοσύνη δεν θα είχαμε τέτοιου είδους αιφνιδιασμούς από την Ευρωπαϊκή εισαγγελία και αν δεν ήταν αρμοδιότητα δική της όπως επικαλέσθηκε η εισαγγελέας του Αρ. Πάγου Γεωργία Αδειλίνη λόγω του ότι τα κονδύλια είναι κοινοτικά, δεν έπρεπε οι εδώ εισαγγελείς αλλά και η ίδια να ενημερώσει τους Ευρωπαίους συναδέλφους της;
Τα νομικά τερτίπια δίνουν και παίρνουν και γι’ αυτό πλέον θεωρείται ανέκδοτο η απόδοση δικαίου στην Ελλάδα όπου το τρίπτυχο, διαφθορά συγκάλυψη και ατιμωρησία, να έχει γίνει συνώνυμο της κανονικότητας και της λεηλασίας του πλούτου της χώρας.
Συχνή φράση σε όλο το πολιτικό κατεστημένο όταν αποκαλύπτονται οι διαδρομές της διαφθοράς τους, να αναφέρονται γενικά και αόριστα, μιλώντας για μια διαχρονική παθογένεια που μαστίζει την Ελληνική κοινωνία, θέλοντας με αυτή τη κλισέ φράση να αποποιηθούν τις ευθύνες τους, λες και είναι κάποιοι άλλοι που κυβερνούν την χώρα μας, λες και κάποιοι άλλοι να νομοθετούν λες και κάποιοι άλλοι διορίζουν τους δικαστές όπως τους συμβούλους υπουργών, υφυπουργών βουλευτών σε νευραλγικές θεσμικές θέσεις, σε θέσεις κλειδιά , άτομα με δήθεν κύρος και αμφιβόλου ηθικής υπόστασης όπως πολλές φορές αυτό μας έχει αποδειχθεί.
Επίσης υποψίες προκαλεί η υπαγωγή του οργανισμού και η μεταφορά των υπαλλήλων του ΟΠΕΚΕΠΕ στην αρμοδιότητα της ΑΑΔΕ όπου η ίδια ΑΑΔΕ ν.4389/2016 απολαμβάνει ασυλία χωρίς ποτέ και κανένας να μπορεί να της ασκήσει ποινική δίωξη, σε όποια παρανομία και να προβεί εφόσον το άρθρο 1. δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν έχει νομική προσωπικότητα!
και το άρθρο 2 ούτε μπορεί να την ελέγξει ούτε να την εποπτεύσει κανένα κυβερνητικό όργανο κανένας κρατικός φορέας καμμία διοικητική αρχή! δηλαδή σε αυτόν το νόμο έκτρωμα έδωσαν το δικαίωμα οι βουλευτές όλων των κομμάτων να μη μπορεί ουδείς να τον ελέγξει ούτε καν αυτοί που τον δημιούργησαν; Διασκορπούν ασυλίες παντού και κανένα κόμμα δεν μιλά για τη κατάργηση της από τους βουλευτές τους υπουργούς τους τραπεζίτες και από τις δήθεν ανεξάρτητες αρχές, απλά συναινούν και συμπράττουν στο εγκληματικό τους έργο.
.
Συμπερασματικά η πραγματική διάσταση του σκανδάλου είναι η εκτροπή των θεσμικών οργάνων της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ φθάνοντας στο σημείο ώστε να αποτελεί το βασικότερο βραχίονα της διαχρονικής παθογένειας. Αποδίδει ΔΙΚΑΙΟ ΣΤΟ ΑΔΙΚΟ στους λωποδύτες πολιτικούς σε μια άψογη συνεργασία για τη συγκάλυψη και ατιμωρησία.
Και πως μπορεί αυτό το παθογενές κατεστημένο να εκριζωθεί και να λειτουργήσει με άμεμπτο λειτουργικό τρόπο που θα έχει την ολική αποδοχή των πολιτών;
Αρχικός κανόνας είναι η δραστηριοποίηση του κάθε ένα ΠΟΛΙΤΗ αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στη διαχείριση ελέγχου του κράτους Δικαίου.
Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ θα εκτελεί απαρέγκλιτα τα καθήκοντα της βάσει των νόμων, όπου οι νόμοι θα απορρέουν από ένα ανθρωποκεντρικό ΑΞΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, όπως αυτό έχει οριστεί από την Ελλήνων Συνέλευσις με ΙΣΟΝΟΜΙΑ, όπου ο δικαστής θα εφαρμόζει το νόμο αδιάκριτα χωρίς την αλληλεξάρτηση του Νομοθέτη και της εκτελεστικής εξουσίας, θα διερευνά την αλήθεια και η ΑΛΗΘΕΙΑ μόνο θα δικάζει και όχι τα πρόσωπα – δικαστές όπως συμβαίνει σήμερα.
Γιατί ας μη γελιόμαστε δεν είναι θέμα των κομμάτων και ιδεοληψιών που με πλάνη νομίζουμε ότι η πολιτική ασκείται επικεντρώνεται και προσωποποιείται στα εκάστοτε πρωθυπουργικά ονόματα, είναι μια διαχρονική νομική πολιτική απάτη με τη σύμπραξη του νομοθέτη και γι’ αυτό καλούμαστε να δραστηριοποιηθούμε στα πολιτικά δρώμενα και όχι να μένουμε θεατές όπως συμβαίνει τώρα.
Επέδειξαν ιδιαίτερη φροντίδα να εναλλάσσονται, να μεταγράφονται να μεταπηδούν ανέξοδα από κόμμα σε κόμμα, πρόσωπα διεφθαρμένα, δημιουργώντας απογοήτευση στο εκλογικό σώμα όπου η αποχή να βρίσκεται πάνω του 60% και είναι το αποτέλεσμα της απογοήτευσης ώστε να απαξιωθεί η άσκηση της πολιτικής από τον ίδιο τον πολίτη και αυτή η κομματική απολίτιστη φάμπρικα να συνεχίζει να δηλητηριάζει την πολιτεία μας και τον πολιτισμό μας.
Πρέπει η δραστηριοποίηση των πολιτών να δει το τι σημαίνει διαφάνεια, το τι άπλετο ΦΩΣ, όπως συχνά πυκνά επικαλούνται τα πολιτικά σκύβαλα του βίου και της ζωής μας.
Και αυτό μπορεί να συμβεί γιατί και ΝΟΗΣΗ έχεις και ΑΝΘΡΩΠΟΣ είσαι και ΔΙΚΑΙΟ είναι.
