Γράφει η Λαμπρινή Νάκου
Έπειτα από πολύμηνη ακροαματική διαδικασία το τριμελές εφετείο κακουργημάτων αποφάσισε την αθώωση λόγω αμφιβολιών του πρώην υπουργού Εθνικής Άμυνας Γιάννου Παπαντωνίου, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος από δωροδοκίες, ζημιώνοντας το ελληνικό Δημόσιο. Συγκεκριμένα κατηγορήθηκε για την υπογραφή της σύμβασης, η οποία περιλάμβανε τον εκσυγχρονισμό 6 φρεγατών από την ¨Thale Nederland B.V.¨ που είχε υπογραφεί το 2003, κατά τη θητεία του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Η αθώωση του προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση σε όσους γνωρίζουν την υπόθεση καθώς το δικαστήριο απέρριψε τη θέση του εισαγγελικού λειτουργού, σύμφωνα με την οποία η δωροδοκία προκύπτει ξεκάθαρα από τη ροή των χρημάτων κατά τη περίοδο 31/07/2002 έως 20/10/2003 αλλά και από το σημαντικό ποσό που βρέθηκε στη κατοχή του.
Για άλλη μια φορά ο γνωστός ληθαργικός ρυθμός της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα έφερε τη παραγραφή και την ατιμωρησία των ενόχων. Οι διαδικασίες ήταν τόσο αργές ώστε να παραγραφούν τα δύο βασικά αδικήματα της παθητικής δωροδοκίας και της απιστίας και αφού σύμφωνα με τους δικαστές δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις αθωώθηκε ο κατηγορούμενος.
Οι αθωώσεις τέτοιων κατηγοριών λόγω παραγραφών, λόγω δηλαδή της ανικανότητας διαδοχικών κυβερνήσεων να λύσουν το θέμα του χρόνου απονομής της δικαιοσύνης, μας δείχνει για ακόμη μια φορά ότι το καθεστώς προστατεύει τα δικά του παιδιά, άλλωστε μη ξεχνάτε οι κυβερνήσεις είναι αυτές που διορίζουν τους δικαστές όπως προκύπτει από το άρθρο 90 του Συντάγματος, όπου ξεκάθαρα διαβάζουμε ότι οι ανώτατοι δικαστικοί επιλέγονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Άρα για ποιά ανεξάρτητη δικαιοσύνη μιλάμε; Αν η υπόθεση αφορούσε κάποιον απλό πολίτη και όχι έναν πρώην υπουργό το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα υπήρχε καμία αθώωση.
Και κάπως έτσι το θέμα ξεχνιέται και έτσι σβήνει κάτω από το χαλί των τεραστίων ποσών που ξοδεύονται για τη διεξαγωγή των δικαστικών παραστάσεων και σε πολλές περιπτώσεις με ποσά ¨κάτω από το τραπέζι¨.
