Γράφει ο Γιώργος Ταγκούλης
Η φονική πυρκαγιά στο Μάτι της Αττικής έφερε για πολλοστή φορά στο προσκήνιο τις παθογένειες του κρατικού μηχανισμού, ο κάκιστος συντονισμός των αξιωματούχων της πολιτικής προστασίας, είχε την τραγική κατάληξη με 104 νεκρούς,
Ορίστηκε πραγματογνώμονας ο εν ενεργεία αξιωματικός της Πυροσβεστικής Δημήτρης Λιότσιος ο οποίος απειλήθηκε και εκβιάστηκε ωμά από τον τότε υπαρχηγό του πυροσβεστικού σώματος Βασίλη Ματθαιόπουλο. Ο Ματθαιόπουλος έπρεπε να είχε παυθεί άμεσα από τα καθήκοντα του και να διωχθεί ποινικά, για τα όσα ακούγονται στην συνομιλία τους.
Οι συγγενείς των νεκρών προσέφυγαν στην δικαιοσύνη για να βρουν δίκαιο με την απόδοση ευθυνών, η δίκη έγινε σε πρώτο βαθμό στις 29/4/24 και οι ποινές χάδι που δόθηκαν ήταν εξοργιστικά άδικες για τους συγγενείς των θυμάτων, προκαλώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα δημιουργώντας κλονισμό του κύρους δικαιοσύνης.
Η αποστολή της δικαιοσύνης με τους δικαστές φύσει ως λειτούργημα στην απόδοση δικαίου για την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας έχει ως σκοπό την ανεύρεση της αλήθειας και με αυτήν την ταύτιση δικάζει, ποτέ μα ποτέ δεν μπορεί να δικάζεται η αλήθεια και αλήθεια είναι, ότι ο εντεταλμένος πραγματογνώμονας του πυροσβεστικού σώματος για το τι έγινε εκείνη την αποφράδα ημέρα, έβγαλε πόρισμα που ήταν καταπέλτης για την ανευθυνότητα που επέδειξαν οι μηχανισμοί και τα θεσμικά μας όργανα που έχουν την ευθύνη διαχείρισης κρίσεων όπως και στη φονική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής,
Η δικαιοσύνη δεν έλαβε καθόλου υπόψη το πόρισμα του πραγματογνώμονα καταστρατηγώντας την αλήθεια. Ίσως η άδικη αυτή απόφαση να οφείλεται στην χρήση του άρθρου 177 του κώδικα ποινικής δικονομίας όπου ρητώς αναφέρει ότι οι δικαστές δεν είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν νομικούς κανόνες αποδείξεων,!!!! Πρέπει όμως να αποφασίζουν κατά την πεποίθησή τους, ακολουθώντας τη φωνή της συνείδησής τους!!!! Άν είναι ποτέ δυνατόν να μη λαμβάνονται υπόψιν οι νομικοί κανόνες αποδείξεων. Αν είναι ποτέ δυνατόν αυτός ο εκτρωματικός νόμος που ψηφίστηκε από το νομοθετικό σώμα των βουλευτών μας να υπάρχει μέσα στο Ελληνικό δίκαιο, που είναι τόσο παρανοϊκός όσο και οι αποφάσεις τους.
Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση η Ν.Δ. στηλίτευσε την ανευθυνότητα της τότε κυβέρνησης Σύριζα και των αξιωματικών της πολιτικής προστασίας, αλλά όταν ανέλαβε κυβέρνηση φρόντισε να ανταμείψει τον υπαρχηγό της πυροσβεστικής που τον κατηγορούσε πριν, προβιβάζοντας τον σε αρχηγό! Πόσο πιο ξεκάθαρα φαίνεται η συμπόρευση των κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης με το ένα χέρι να νίβει το άλλο και οι δυο μαζί τους το πρόσωπο της άλογης εξουσίας. Η συγκάλυψη είναι ξεκάθαρη και εδώ, όπως έγινε στην Μάνδρα Αττικής, όπως έγινε και στο έγκλημα των Τεμπών.
Τι μέλλει γενέσθαι όταν η δικαιοσύνη με τίς αποφάσεις της συνεχίζει να προκαλεί απροκάλυπτα; Όταν υπάρχουν τόσες και τόσες καταφανέστατες άδικες αποφάσεις; Και στο διαχρονικό ερώτημα “ποιός θα δικάσει τους δικαστές” και αν αυτό μπορεί να γίνει στις μέρες μας ποιος θα απαντήσει; Η απάντηση υπάρχει και βρίσκεται μέσα στα 33 Ελλάνια Αξιακά πρωτόκολλα με την εγκαθίδρυση του Αξιακού Συστήματος, όπου από εκεί θα απορρέουν οι νόμοι όπως έχει αποτυπωθεί και αποτελεί τον απόλυτο στόχο και σκοπό της “Ελλήνων Συνέλευσις”. Κανένας και για κανένα λόγο δεν θα αδικείται.
Το δίκαιο θα το προστατεύει ο κάθε ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί θα το διασφαλίζουμε. Και ναι τότε θα μιλάμε για πραγματική ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ σε μια ανθρώπινη ΠΟΛΙΤΕΙΑ σε μια ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για να ζούμε ΔΙΚΑΙΑ ως άνθρωποι.
