Γράφει ο Κυριάκος Λιακούλης
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο Δήμος Προποντίδας στο νομό Χαλκιδικής, ενημέρωσε τους δημότες του πως έπειτα από ανάλυση σε δείγμα νερού που χρησιμοποιείται για χρήση των δημοτών, εντοπίστηκε αυξημένη ποσότητα αρσενικού και ότι το νερό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς πόση, παρά μόνο για λόγους καθαριότητας.
Η ανακοίνωση αυτή, είναι ένας ακόμη κρίκος που προστίθεται στην αλυσίδα αντίστοιχων ανακοινώσεων και από άλλους Δήμους της χώρας, σχετικά με την ακαταλληλότητα των υδάτων για πόση.
Υπάρχουν μάλιστα ολόκληρες περιοχές όπως ο νομός Αργολίδας, όπου το νερό είναι από χρόνια ακατάλληλο για πόση. Και βέβαια αντιλαμβάνεται κανείς τη δυσκολία διαβίωσης των κατοίκων αυτών των περιοχών, σχετικά με τη χρήση νερού. Δηλαδή να μην μπορείς να κάνεις χρήση το δώρο της δημιουργίας, το βασικότερο συστατικό του ανθρώπου.
Ποιος όμως ευθύνεται για όλο αυτό, αν όχι ο ίδιος ο άνθρωπος; Πως επιτρέπει να μολύνονται οι θάλασσες, τα ποτάμια, οι λίμνες και όλος γενικά ο υδροφόρος ορίζοντας; Δεν αντιλαμβάνεται ότι, όλη αυτή η μόλυνση θα καταλήξει στον ίδιο; Αφού άνθρωπος και περιβάλλον, είναι το ίδιο!
Με δεδομένο ότι περιβάλλον είναι ότι μας περιβάλλει, εξυπακούεται ότι η μόλυνση του, θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην υγεία μας.
Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, έχει μολυνθεί σε τεράστια έκταση ο υδροφόρος ορίζοντας, είτε από τη χρήση φυτοφαρμάκων, είτε από τη χρήση λιπασμάτων. Το οξύμωρο είναι ότι, από τη μια έχουμε υπερβολική χρήση των παραπάνω υλικών, για να πετύχουμε αύξηση της παραγωγής, άρα και αύξηση της κερδοφορίας, και από την άλλη μετά αυξάνονται οι δαπάνες για χρήση φίλτρων νερού, συσκευών επεξεργασίας νερού, αγορά εμφιαλωμένου νερού, φαρμακευτικές αγωγές και νοσήλια για ασθένειες που προκύπτουν εξαιτίας της μόλυνσης των νερών κλπ. Δηλαδή τι ακριβώς πετυχαίνουμε;
Οι δήμοι και οι κυβερνήσεις απέχουν σιωπηρά. Το μόνο που κάνουν μέσω οδηγιών διαφόρων επιτροπών, ευρωπαϊκών και μη, είναι να ορίσουν ανώτερα όρια μόλυνσης. Δηλαδή μέχρι 10 μg/l αρσενικού επιτρέπεται, αν έχει 11 μg/l απαγορεύεται.
Η νομοθεσία σχετικά με το νερό, υποτίθεται ότι υπάρχει για τη προστασία του πολίτη, και όχι για να προστατεύει τους φορείς, οι οποίοι τροφοδοτούν με πόσιμο νερό τους ανθρώπους, έτσι ώστε να είναι νομικά καλυμμένοι. Διότι αν υπάρχουν διάφοροι μικροβιακοί, η χημικοί παράγοντες, αυτοί να βρίσκονται εντός των ορίων νομοθεσίας.
Αν παρατηρήσουμε τους πίνακες με τα επιτρεπόμενα όρια, θα δούμε ότι η ίδια η νομοθεσία, επιτρέπει να μας δίνουν νερό, το οποίο μπορεί να περιέχει μικρές ποσότητες νιτρικών, βαρέων μετάλλων κλπ. Τι θα συμβεί στην υγεία μας όμως, αν πίνουμε συνέχεια νερό με όλους αυτούς τους επιβλαβείς παράγοντες; Λίγο πολύ το βλέπουμε όλοι να συμβαίνει γύρω μας.
Εκτός όμως από τα μέγιστα επιτρεπόμενα όρια, υπάρχουν και άλλα μεγαλύτερα, τα οποία θεσπίζονται μέσω των παραθύρων της νομοθεσίας, όπου τα ονομάζουν “νόμιμες παρεκκλίσεις”, και που βέβαια δεν τα ανακοινώνουν στον κόσμο, αλλά δημοσιεύονται σε ΦΕΚ. Έτσι βλέπουμε τιμές οι οποίες, είναι τρείς και τέσσερις φορές παραπάνω, από το επιτρεπόμενο όριο.
Άρα η ίδια η πολιτεία φαίνεται, ότι δεν θέλει να λύσει το πρόβλημα της καθαρότητας τού νερού. Το ίδιο όμως φαίνεται ότι γίνεται και από τους πολίτες, διότι δεν σέβονται το περιβάλλον τους. Με δεδομένο ότι γίνεται αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων, αεροψεκασμών και τα οποία καταλήγουν όλα στο έδαφος, και κατ’ επέκταση στον υδροφόρο ορίζοντα, η μόλυνση του νερού είναι αναμενόμενη.
Το γήινο περιβάλλον, λειτουργεί κάτω από συνθήκες νομοτέλειας. Οι συνθήκες αυτές αποδίδουν στον άνθρωπο έναν τεράστιο σεβασμό, που του δίνει τη δυνατότητα να διαβιώνει, στις πιο άριστες συνθήκες. Ότι είναι χρήσιμο για τον άνθρωπο, του παρέχεται σε πλήρη αφθονία. Το νερό, το οξυγόνο, και όλα τα πολύτιμα στοιχεία, του προσφέρονται αφειδώς από το περιβάλλον του. Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι και ο άνθρωπος, θα πρέπει να τρέφει και να εκδηλώνει με πλήρη αμοιβαιότητα, αυτόν το σεβασμό.
Στις προγραμματικές δηλώσεις της Ελλήνων Συνέλευσις, και στα κεφάλαια για το νερό, και για το περιβάλλον, περιγράφονται όλες οι διεργασίες που πρέπει να συμβούν, ώστε το νερό να αποκτήσει και πάλι την καθαρότητα του, τα ιχνοστοιχεία του, και τις ενέργειες που νομοτελειακά μεταφέρει, γιατί έτσι μόνο προορίζεται για τον άνθρωπο.
Σεβασμός στο περιβάλλον, σημαίνει την απόλυτη ταύτιση του ανθρώπου με το περιβάλλον. Δεν πρέπει ο άνθρωπος να μολύνει το περιβάλλον του, αλλά πρέπει να ενεργεί, όπως φροντίζει να μη μολύνεται ο εαυτός του.
