Γράφει ο Θοδωρής Πολυχρονίδης
Ανθρώπινη ζωή και δημόσια υγεία είναι άγνωστες λέξεις για το κράτος με καλπάζουσα μορφή εσκεμμένης και προγραμματισμένης αδιαφορίας.
Δεν αναφέρομαι κατηγορηματικά να κερδίσω τη μάχη των εντυπώσεων, τα φαινόμενα δεν απατούν.
Στα όρια της κατάρρευσης τα νοσοκομεία, γιατροί εκπέμπουν sos για την ασφάλεια, ξεπερνούν τα όριά τους για να καλύψουν τις εφημερίες με ανθρώπινη ευαισθησία και κοινωνική ευλάβεια αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία μέσα στην έλλειψη υλικών.
Να αντισταθούμε στο συντονισμένα αδιάφορο πρόγραμμα του κράτους και του μηχανισμού που λέγεται αρμόδιος φορέας δημόσιας υγείας. Ανάστατη ψυχοπνευματική κατάσταση με φόντο την αγωνία και αβεβαιότητα εισπράττει κανείς στα πρόσωπα των ασθενών και των συνοδών βλέποντας τα ράντζα και τα κρεβάτια στους διαδρόμους των νοσοκομείων.
Το άγχος και η αβεβαιότητα σε εμφανή μορφή στα πρόσωπα όλων. Ένα βήμα πριν την κατάρρευση βρίσκεται το Βενιζέλειο νοσοκομείο. Όπως υποστηρίζουν γιατροί και εργαζόμενοι περιγράφοντας την τραγική κατάσταση πού επικρατεί ιδιαίτερα με το πρόβλημα της έλλειψης αναισθησιολόγων. Με συνέπεια να αδυνατεί πλέον να καταθέσει πρόγραμμα ασφαλούς εφημέρευσης και προγράμματα χειρουργείων για τον μήνα Ιούνιο μέσω της μετακίνησης αναισθησιολόγου από το ΚΑΤ και από το ΠΑΓΝΗ.
“Τα νοσοκομεία δεν θα γίνουν ΤΕΜΠΗ” σημειώνουν εργαζόμενοι του βενιζέλειου και του ΠΑΓΝΗ στη διάρκεια στάσης εργασίας και παράλληλα προειδοποιούν με κλιμάκωση αντιδράσεων τους τις επόμενες μέρες.
Συνέλληνες αδέρφια πατριώτες τα προβλήματα που συσσωρεύτηκαν επί σειρά ετών με τη συνεχή αδιαφορία του κρατικού φορέα έχουν δημιουργήσει πληγή πού αιμορραγεί κατά του έλληνα φορολογούμενου. Τα οποία δεν λύνονται με ένδειξη διαμαρτυρίας και με την μέθοδο των απεργιακών κινητοποιήσεων. Η ειδική φόρμουλα της αλλαγής είναι στα χέρια μας με νόηση και σεβασμό.
Επιβάλλεται όλοι να έχουμε ενεργό σχέση με τη δημιουργία ακολουθώντας τον κανόνα η ισχύς εν τη ενώσει. Με έναν στόχο και έναν σκοπό στο μακροβιότερο πρόγραμμα για το καλό όλων μας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις του μέλλοντος για την ωφέλεια όλων μας. Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Υπάρχει έλλειψη βούλησης.
Όμως μπορούμε αυτό να το δομήσουμε εμείς συντονίζοντας τα ενδιαφέροντά μας χωρίς κόμμα χωρίς δόγμα χωρίς χρώμα. Ολοκληρωτική μέριμνα της πολιτείας πρέπει να είναι το θέμα της υγείας συντονισμένα με το υπουργείο υγείας και τις διοικήσεις των νοσοκομείων. Και το δικαίωμα σύνταξης έκθεσης του ασθενή εκφράζοντας τα θετικά και τα αρνητικά γεγονότα έτσι να αποτρέπεται το οξύ κλίμα και οι αντιπαραθέσεις τηρώντας τον κανόνα του σεβασμού για την ορθή λειτουργία της υγείας.
Η υγεία είναι υποχρέωση και δωρεάν παροχή της πολιτείας προς τους πολίτες της και πρωταρχικός τομέας για την ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Η πολιτεία θα προχωρήσει σε τεράστιες επενδύσεις για μία ολοκληρωτική κάλυψη των αναγκών υγείας των πολιτών. Θα προχωρήσει σε νοσοκομειακές εγκαταστάσεις που θα σέβονται την προσωπικότητα του Έλληνα πολίτη, με τις πιο ιδανικές συνθήκες παραμονής εντός αυτών. Τα νοσοκομεία αυτά θα καλύπτονται πλήρως από το πιο εξειδικευμένο ιατρικό νοσηλευτικό και υπηρεσιακό προσωπικό.
Η παρουσία του ασθενή στο νοσοκομείο πρέπει να προσφέρει θετική ψυχοπνευματική ενέργεια, να συμβάλλει στην γαλήνη στην ηρεμία και στην πνευματική του διαύγεια που θα είναι οι γενεσιουργός αιτία της ανάρρωσης του. Συμβάλλοντας και αυτός με τον δικό του τρόπο για την θεραπεία του και σύντομη ανάρρωση. Μέχρι τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Άγχος, αβεβαιότητα, απόγνωση και απελπισία που επιδεινώνουν την κατάσταση της υγείας του ασθενή.
