Γράφει ο Μάγνητας
Η εικόνα που παρουσιάζεται τα τελευταία χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Τουρκία θυμίζει περισσότερο καλοστημένο πολιτικό θέατρο παρά πραγματική σύγκρουση συμφερόντων. Από τη μια εμφανίζονται κυβερνήσεις που μιλούν για «διάλογο», «συνεννόηση» και «αμοιβαίο όφελος». Από την άλλη, αντιπολιτεύσεις που τάχα αντιδρούν, ενώ στην ουσία κινούνται πάνω στην ίδια στρατηγική γραμμή. Και ο πολίτης μένει να παρακολουθεί μια διαρκή υπαναχώρηση των εθνικών δικαίων βαφτισμένη ως «διπλωματικός ρεαλισμός».
Όταν από Ελληνικά κυβερνητικά χείλη, όπως του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδια, διατυπώνεται ότι μια συμφωνία με τη Τουρκία πρέπει να βασίζεται στο κοινό όφελος και ότι, εφόσον η Τουρκία το επιλέξει, η Ελληνοτουρκική διαφορά μπορεί να επιλυθεί εύκολα με όρους κοινής ωφέλειας και οικονομικής ανάπτυξης, την ίδια στιγμή που η τουρκική πλευρά επικαλείται και προωθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», ανακύπτει ένα κρίσιμο πολιτικό και εθνικό ερώτημα: τι ακριβώς αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης από την Ελληνική πλευρά; Διότι το δίκαιο δεν τεμαχίζεται ούτε μοιράζεται κατά περίπτωση, ανάλογα με τις γεωπολιτικές πιέσεις. Ό,τι ανήκει ιστορικά, νομικά και εθνικά στην Ελλάδα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως αντικείμενο συμβιβασμού ή ανταλλαγής στο πλαίσιο μιας διαδικασίας ωφέλειας και ανάπτυξης.
Το Αιγαίο, η Κύπρος, και η υπόθεση της Μακεδονίας, αποτυπώνουν μια διαχρονική πορεία πολιτικής υποχώρησης, που κάθε φορά βαφτίζεται «αναγκαία λύση». Και πάντα η ίδια μέθοδος: πρώτα η επικοινωνιακή προετοιμασία, μετά η κόπωση του λαού, ύστερα η αποδοχή μιας νέας πραγματικότητας. Σιγά σιγά, χωρίς θόρυβο, χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, χωρίς ποτέ να τίθεται η ουσία μπροστά στον Ελληνικό λαό.
Την ίδια ώρα, οι πολίτες βυθίζονται στην οικονομική ασφυξία, στην ανασφάλεια και στη καθημερινή επιβίωση. Ένας λαός εξαντλημένος είναι πιο εύκολα διαχειρίσιμος και μέσα σε αυτό το περιβάλλον τα κόμματα συγκρούονται μπροστά στις κάμερες, καταγγέλλουν σκάνδαλα, φωνάζουν για «κάθαρση», αλλά όταν έρχεται η ώρα της εξουσίας, επικρατεί σιωπή, συγκάλυψη και συνέχεια της ίδιας πολιτικής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αντιπολίτευσης είχε εκφράσει έντονη αντίθεση στη προδοτική συμφωνία, το 2019 που ειχε πει “Δεν θα καλωσορίσω ποτέ τον Μακεδόνα πρωθυπουργό” ενώ το 2022 – “Σας καλοσωρίζω” το ίδιο και ο Αλέξης Τσίπρας ως Πρωθυπουργός την υπέγραψε, παρά τις διαφορετικές του πολιτικές τοποθετήσεις στο παρελθόν.
Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι η τουρκική προκλητικότητα. Αυτή είναι δεδομένη και διαχρονική. Το πιο επικίνδυνο είναι τα Ελληνικά πολιτικά και επικοινωνιακά φερέφωνα που παρουσιάζουν την κάθε υποχώρηση ως «ωριμότητα» και κάθε αμφισβήτηση εθνικών θέσεων ως «αναγκαίο συμβιβασμό». Είναι ξεκάθαρα πολιτική πράξη εγκατάλειψης δικαίων, ιστορίας και κυριαρχίας.
Και όταν μέσα στο ίδιο το ελληνικό κοινοβούλιο έχουν ακουστεί δηλώσεις από στόμα πρωθυπουργου περί αλλογενών στοιχείων στην Ελληνική βουλή και όταν πρόεδρος της βουλής αναφέρει, κανένας Ελληνας βουλευτής δεν μπορεί να δηλώσει μέσα στην βουλή αν η πατρίδα του είναι η Ελλάδα η πιστεύει κάπου αλλού η έχει άλλη πατρίδα τότε γίνεται φανερό ότι ακόμη και οι ίδιοι γνωρίζουν το μέγεθος της προδοσίας προς το έθνος που υποτίθεται υπηρετούν. Δεν πρόκειται πλέον για ιδεολογικές διαφορές, γιατί διαφορές δεν έχουν και ας φαίνονται ότι έχουν και το αποδεικνύουν με τις συνεχείς ταυτόσημες πράξεις τους.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο ότι όποιος αμφισβητεί το κατεστημένο δέχεται οργανωμένη επίθεση από πολιτικό σύστημα και ΜΜΕ. Η στοχοποίηση του πολιτικού φορέα ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ και του προέδρου Αρτέμη Σώρρα συνοδεύεται συχνά από επικοινωνιακή λάσπη, ανεξάρτητα από τις επανειλημμένες αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις ή τα πραγματικά δεδομένα. Και εκεί ακριβώς φαίνεται η λειτουργία της προπαγάνδας, να μη συζητείται ποτέ η ουσία, αλλά να κατασκευάζεται μόνιμα ένας εχθρός για δημόσια κατανάλωση.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή, ένα κράτος που διαρκώς υποχωρεί στα εθνικά του δίκαια, που εξαντλεί οικονομικά τον λαό του και που λειτουργεί περισσότερο επικοινωνιακά παρά εθνικά, δεν μπορεί να απαιτεί τυφλή εμπιστοσύνη από τους πολίτες. Και όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική γραμμή, η λέξη «προδοσία» δεν θα φεύγει από το δημόσιο αίσθημα, γιατί πολλοί πολίτες αισθάνονται πως δεν χάνουν απλώς το εισόδημα τους ή την ασφάλεια τους, αλλά την ίδια τους τη κληρονομιά.
