Γράφει ο Κυριάκος Λιακούλης
Εκατόν έξι χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Στα πλαίσια αυτής της μαύρης επετείου, διοργανώνονται από διάφορους δήμους της χώρας πολιτιστικές εκδηλώσεις με καταθέσεις στεφάνων από τοπικούς αυτοδιοικητικούς φορείς, ομιλίες για το ιστορικό αυτό γεγονός της γενοκτονίας από εκπροσώπους του ελληνικού κοινοβουλίου, καθώς και διάφορες άλλες εκδηλώσεις, θεωρώντας έτσι ότι τιμούμε τη μνήμη των αδικοχαμένων προγόνων μας.
Ο δήμος Παύλου Μελά, με αφορμή τη θλιβερή αυτή επέτειο, διοργάνωσε εκδήλωση μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Στην εκδήλωση αυτή παρέστη και ο υπουργός Άμυνας της Κύπρου κύριος Βασίλης Πάλμας, ο οποίος ήταν και ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης. Στις δηλώσεις του ο κύριος Πάλμας, αναφέρθηκε στην ανάγκη ένωσης όλων των δυνάμεων του Ελληνισμού, προκειμένου να αντιμετωπιστούν όλες οι προκλήσεις απ’ όπου και αν αυτές προέρχονται.
Παρών στην εκδήλωση επίσης, ήταν και ο υφυπουργός εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Μακεδονίας – Θράκης κύριος Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, ο οποίος αναφέρθηκε στο γεγονός λέγοντας ότι, δυστυχώς η Τουρκία έως και σήμερα, αρνείται να ζητήσει έστω και μια συγγνώμη αναγνωρίζοντας έτσι τα εγκλήματα της.
Δηλαδή αν ζητήσει συγγνώμη η Τουρκία, θα λυθούν όλα τα μεταξύ μας προβλήματα; Θα αποκατασταθεί η μνήμη των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας; Θα αποσυρθούν τα στρατεύματα κατοχής από τη Κύπρο; H μήπως θα αναθεωρηθεί η γεωπολιτική στρατηγική της Άγκυρας στο Αιγαίο; Τα κατηγορητήρια που βαραίνουν τη Τουρκία είναι πάρα πολλά και δεν λύνονται με μια συγγνώμη. Οι γενοκτονίες που έχει επιτελέσει δεν είναι απλά ιστορικά γεγονότα.
Η γενοκτονία των Ποντίων, αποτελεί μια από τις πιο τραγικές σελίδες της νεότερης ιστορίας. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, περίπου 353.000 Έλληνες του Πόντου σφαγιάστηκαν ή απεβίωσαν από τις κακουχίες και τις εκτελέσεις κατά τη περίοδο 1914-1923. Εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη εκδιώχθηκαν ή υποχρεώθηκαν σε βίαιο εκπατρισμό και κατέφυγαν στην Ελλάδα κυρίως μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης.
Ωστόσο όμως τεράστιες ευθύνες έχουν και οι πολιτικές ηγεσίες των κομμάτων της χώρας μας. Το Ελληνικό κράτος δεν απαίτησε ποτέ επίσημα την αναγνώριση της γενοκτονίας από τον ΟΗΕ. Ούτε ποτέ συνέδεσε τις ευρωτουρκικές σχέσεις με την άρνηση της γενοκτονίας από μέρους της Τουρκίας. Τον Απρίλιο του 2019, κατατέθηκε αίτημα στο ευρωκοινοβούλιο προκειμένου να συζητηθεί και να αναγνωριστεί η γενοκτονία των Ποντίων από την ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου. Δυστυχώς όμως οι 20 από τους 27 ευρωβουλευτές μας, είτε δεν ψήφισαν είτε απείχαν από τη ψηφοφορία δημιουργώντας έτσι μια σύγχρονη θλιβερή επέτειο.
Είναι γεγονός ότι οι πραγματικές ελληνικές φωνές απουσιάζουν από τα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου. Ελληνικές φωνές οι οποίες δεν θα σταθούν σε πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά θα απαιτήσουν επανόρθωση από την Ελληνική Πολιτεία, θα απαιτήσουν στρατηγική εθνικής κυριαρχίας, και κυρίως θα απαιτήσουν δικαιοσύνη. Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, σημαίνει αυτόματα ισχυρές και αδιαπραγμάτευτες απαιτήσεις από την Ελληνική πλευρά. Απαιτήσεις που θα ξεκινούν από διεκδικήσεις αποζημιώσεων ή επανορθώσεων έως και επιστροφή εδαφών.
Μια κυβέρνηση με πραγματικούς Έλληνες θα ασκεί την εξωτερική πολιτική με γνώμονα, μόνο το εθνικό συμφέρον. Ένα εθνικό συμφέρον το οποίο θα έχει να κάνει όχι μόνο με την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της χώρας αλλά και με την εθνική ανεξαρτησία, καθώς και με την αυστηρή προστασία των ζωτικών συμφερόντων της. Μια εξωτερική πολιτική, η οποία θα προωθεί και θα διασφαλίζει το διαχρονικό πολιτισμό των Ελλήνων απανταχού της Γαίας, ενώ θα καθιερώνει και την ηγετική θέση της Ελλάδας στο παγκόσμιο στερέωμα.
Μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να σχηματιστεί από κανένα κόμμα παρά μόνο από τον πολιτικό φορέα του έθνους των Ελλήνων. Μας έχει αποδειχθεί άλλωστε ότι οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις δεν λειτούργησαν ποτέ υπέρ του Έλληνα.
Μένει μόνο να το καταλάβουν όλοι οι Έλληνες, και να ενωθούν στον πολιτικό φορέα του έθνους τους. Χωρίς κόμμα, χωρίς δόγμα, χωρίς χρώμα!
