Γράφει η Λαμπρινή Νάκου
Πριν από χρόνια ο τότε Πρωθυπουργός Παπανδρέου Γεώργιος είχε δηλώσει πως “οι Έλληνες είναι τεμπέληδες” και “ πως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία”. Μια φράση που έμεινε στη συλλογική μνήμη όλων μας και υπήρξε ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή της πολιτικής απαξίωσης ενός ολόκληρου λαού. Καθώς δεν ήταν απλά μια ατυχής δήλωση αλλά ξεκάθαρα πολιτικό εργαλείο του τότε Πρωθυπουργού.
Με τις δηλώσεις αυτές η κρίση και η επιβολή των μνημονίων παρουσιάστηκαν, όχι ως αποτέλεσμα διαφθοράς και κακομεταχείρισης της κυβέρνησης, αλλά ως συνέπεια τεμπελιάς ενός ολόκληρου λαού. Και έτσι το θύμα έγινε ένοχος και η κοινωνική ταπείνωση έγινε εργαλείο πειθάρχησης.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, η πραγματικότητα και τα στοιχεία της Εurostat αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο σχεδόν από όλους τους Ευρωπαίους χωρίς βέβαια να απολαμβάνουν καλύτερες απολαβές ή συνθήκες. Και το πρόβλημα όπως όλα δείχνουν δεν είναι η “τεμπελιά” αλλά το κυνήγι για την επιβίωση. Χιλιάδες εργαζόμενοι αναγκάζονται να κάνουν δύο ή τρεις δουλειές προκειμένου να καλύψουν τις βασικές ανάγκες, ενοίκιο, λογαριασμούς, φόρους, υποχρεώσεις που η ίδια η πολιτεία έχει επιβάλλει μέσα από πολιτικές λιτότητας και υπερφορολόγησης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχεται να εφαρμοστεί ένας νέος νόμος, ο οποίος ψηφίστηκε τις περασμένες ημέρες, που νομιμοποιεί τις 13 ώρες εργασίας ημερησίως στον ίδιο εργοδότη και πέραν του 8ώρου να λαμβάνεται η κάθε επιπλέον ώρα σαν υπερωρία.
Καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά, ότι με τις συνθήκες που επικρατούν στον εργασιακό τομέα στη χώρα μας εγκυμονεί τεράστιος κίνδυνος οι “υπερωρίες” να γίνουν κανονικότητα και να αυξηθεί η πίεση στους εργαζόμενους, χωρίς ισχυρή προστασία. Η θεσμοθέτηση της 13ώρης ημερήσιας εργασίας δεν συνιστά “εκσυγχρονισμό” και “ευελιξία”, όπως το παρουσιάζουν οι κυβερνώντες αλλά μια επικίνδυνη οπισθοδρόμηση μεταμφιεσμένη σε πρόοδο.
Σε μια εποχή που η τεχνολογία υπόσχεται να απελευθερώσει τον άνθρωπο από την εξουθένωση της υπερεργασίας, εμείς φαίνεται να επιστρέφουμε στο παρελθόν όπου η ζωή μετριόταν σε ώρες παραγωγικότητας. Ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει εργασία έως 13 ώρες την ημέρα, έστω και “προαιρετικά”, ακυρώνει στη πράξη το 8ώρο, το οποίο δεν είναι πολυτέλεια αλλά όριο αξιοπρέπειας.
Όταν έρχεται το κράτος και επιτρέπει 13ώρα, ουσιαστικά λέει στον πολίτη του: ”δούλεψε περισσότερο και ζήσε λιγότερο”. Κανείς δεν μπορεί να σταθεί όρθιος δουλεύοντας τόσες ώρες, εκτός και αν θεωρούμε τον άνθρωπο αναλώσιμο εξάρτημα μιας οικονομίας που παράγει μόνο κέρδη και σιωπή. Η κυβέρνηση μπορεί να το βαπτίζει “ελευθερία επιλογής”, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως όταν η ανάγκη μιλά, η ελευθερία σωπαίνει. Και εδώ η επιλογή να δουλέψεις 13 ώρες δεν είναι επιλογή αλλά εκβιασμός ντυμένος με νόμο. Και όσο το κράτος νομιμοποιεί την εξάντληση, τόσο θα υπογράφει τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, της οικογένειας, της ψυχικής υγείας και τελικά, της ίδιας της δημοκρατίας.
Η πολιτεία δεν πρέπει να είναι ένα σύστημα εξουσίας αλλά ένας ζωντανός οργανισμός δικαιοσύνης, δημιουργίας και σεβασμού στον άνθρωπο. Αυτή η πολιτεία εμφανίζεται μόνο από τον Πολιτικό Φορέα της Ελλήνων Συνέλευσις όπου όραμα της είναι μια Ελλάδα παραγωγική, δίκαιη και φωτεινή, όπου η τεχνολογία υπηρετεί τον άνθρωπο, η εργασία συνοδεύεται από αξιοπρέπεια και η πολιτεία λειτουργεί ως εγγυητής της κοινωνικής ισορροπίας. Ο πολίτης στέκεται στο κέντρο της κοινωνίας όχι ως αριθμός, αλλά πρόσωπο με αξία, δικαιώματα και προοπτική.
Μια Ελλήνων Πολιτεία που η εργασία δεν αποτελεί βάρος αλλά πράξη δημιουργίας. Κάθε άνθρωπος βρίσκει θέση στο κοινό έργο ανάλογα με τις ικανότητες του και το ταλέντο του. Η τεχνολογία και η καινοτομία υπηρετούν τον άνθρωπο δεν τον αντικαθιστούν. Μια Ελλάδα που αξιοποιεί τα χέρια και το πνεύμα των πολιτών της, που προστατεύει τον αδύναμο και ανταμείβει τον άξιο. Μια Ελλάδα που εργάζεται με ψυχή, προοδεύει με δίκαιο και κυβερνάται με αξίες και αρχές. Μια πολιτεία που ενώνει, προστατεύει και εμπνέει τον πολίτη της. Μόνο σε μια τέτοια πολιτεία θα αισθανόμαστε άνθρωποι όπως αρμόζει στη φυσιολογία μας.
