Γράφει ο Κυριάκος Λιακούλης
Πρόσφατα η αρχή διασφάλισης της ποιότητας, στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δημοσίευσε μια έκθεση σχετικά με τα προβλήματα μάθησης, που εμφανίζουν οι μαθητές και οι μαθήτριες των σχολείων.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την έκθεση, ένας στους πέντε μαθητές, μειονεκτεί στην σχολική γλωσσική επάρκεια, στην σχολική γνώση, καθώς και στην ανάπτυξη της κριτικής και δημιουργικής σκέψης. Εκφράζουν δηλαδή, αδυναμία άσκησης δεξιοτήτων που σχετίζονται με την ανάγνωση, την γραφή, η και την αριθμητική, και εφόσον αδυνατούν να κατανοήσουν, και να αφομοιώσουν την γνώση που έλαβαν, εντάσσονται στην κατηγορία των λειτουργικά αναλφάβητων.
Επισημαίνεται ωστόσο ότι, το πρόβλημα εντοπίζεται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπου παρατηρούνται παρόμοια γνωσιακά προβλήματα, με το ποσοστό λειτουργικού αναλφαβητισμού, να παραμένει το ίδιο. Άρα το αίτιο αυτής της μαθησιακής δυσλειτουργίας είναι κοινό, ανεξάρτητα από το εκπαιδευτικό σύστημα της κάθε χώρας.
Ποιο είναι όμως το αίτιο, ή τα αίτια, τα οποία γεννούν αφορμές μαθησιακών προβλημάτων στα παιδιά; Είναι ο σύγχρονος τρόπος της επικοινωνίας, όπου η πληροφορία διοχετεύεται μέσω πληκτρολογίου;
Είναι η γρήγορη εναλλαγή εικόνων, όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος αδυνατεί να παρακολουθήσει; Είναι το εργασιακό – οικονομικό στρες των γονέων, καθώς διαθέτουν πολύ λίγο χρόνο για τα παιδιά τους; Είναι το σύστημα εκπαίδευσης, με τους ετεροχρονισμένους τρόπους διδασκαλίας; Θα μπορούσε κάποιος να απαριθμήσει πολλές αιτίες, αλλά σε καμία περίπτωση, δεν θα μπορούσε να ρίξει το φταίξιμο στα παιδιά.
Τα παιδιά στερούνται έμπνευσης, από γονείς, από δασκάλους, από πολιτικούς, από την ίδια την κοινωνία γενικότερα. Ακόμα και τα φαινόμενα βίας, που εκδηλώνονται στα σχολεία, από τα παιδιά, είναι αποτέλεσμα έλλειψης ολοκληρωμένης παιδείας.
Σήμερα το εκπαιδευτικό σύστημα, σκοτώνει την δημιουργική φαντασία, την κριτική ικανότητα, και την χαρισματική έφεση του κάθε παιδιού, καθώς εντάσσει όλους τους μαθητές, σε ένα καθοδηγούμενο πλαίσιο αναπαραγωγής, συγγραμμάτων και ιδεών.
Βασικός στόχος του κάθε εκπαιδευτικού, θα πρέπει να είναι η ανάδειξη του ταλέντου, του κάθε παιδιού. Ταυτόχρονα με την ενίσχυση της κριτικής ικανότητας, και της δημιουργικής φαντασίας, το παιδί θα πρέπει ως αυριανός πολίτης, που θα μετέχει κρίσεως και αρχής, να μπορεί να διακρίνει μέσα από την κοσμοθέασή του. (Κοσμοθέαση είναι, οτιδήποτε προσλαμβάνεται από τις αισθήσεις, και γίνεται αντιληπτό μέσω της νοητικής διεργασίας, ως αληθινό και υπαρκτό).
Είναι τεράστιο το κεφάλαιο “ΠΑΙΔΕΙΑ”, και θα πρεπε να αποτελεί την αρχή κάθε μεταρρύθμισης.
Η Ελλήνων Συνέλευσις στις προγραμματικές της δηλώσεις, θεωρεί την παιδεία ως τον κρισιμότερο, και πιο νευραλγικό τομέα της κοινωνίας.
Με σχολεία εκκολαπτήρια, νέων Ελληνικών γενεών, και χωρίς κανέναν οικονομικό περιορισμό, θα έχουν ότι υλικοτεχνική υποδομή απαιτείται, προκειμένου τα Ελληνόπουλα να έχουν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα μάθησης. Με συγγράμματα, που δεν εγκλωβίζουν την σκέψη του ανθρώπου, στο ψεύτικο και στο μη υπαρκτό, αλλά θα πραγματεύονται μόνο το πραγματικό και το αληθινό της ΚΟΣΜΟΘΕΑΣΗΣ.
Είναι η ώρα που πρέπει όλοι οι Έλληνες πολίτες, να συστρατευθούν με την Ελλήνων Συνέλευσις, για την μεγάλη μεταρρύθμιση της χώρας.
