Γράφει ο Γιώργος Καπετανάκης
Πέρασαν 77 χρόνια γεωπολιτικών αιματηρών συγκρούσεων και ανταγωνισμών στη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αρχίζοντας αυτός ο κύκλος αίματος όταν το 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθετεί σχέδιο για το διαχωρισμό της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, το Αραβικό και το Εβραϊκό.
Με την ελπίδα ότι δεν θα ξαναζήσουμε τον εφιάλτη των παγκοσμίων πολέμων, τα κράτη του πλανήτη επένδυσαν πριν 80 χρόνια στην ειρήνη, ιδρύοντας τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Οργανισμός που με πράξη απέδειξε στην ουσία την αδυναμία του και χωρίς ποτέ να καταφέρει να κλείσει το αιματοκύλισμα και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης στη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Οι τελευταίες κλιμακούμενες επιθέσεις ανάμεσα σε Ισραήλ και Ιράν συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, ανταλλάσσοντας πυραύλους εκατέρωθεν. Την πρωτοβουλία των επιθέσεων πήρε το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι διατρέχει άμεσο κίνδυνο από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Εξαπολύοντας αεροπορικές επιθέσεις στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του, αλλά και πολιτικών υποδομών, αφαιρώντας τη ζωή σε περισσότερο από 1500 Ιρανούς εκ των οποίων το 90% ήταν άμαχος πληθυσμός, γυναίκες και παιδιά. Χτυπήθηκαν και νοσοκομεία, διαψεύδοντας με το χειρότερο τρόπο τους ισχυρισμούς του Ισραήλ περί χειρουργικών πληγμάτων.
Ο Ιρανός πρέσβης Αμίρ Σαίντ Ιραβανί από την έδρα του ΟΗΕ αναφέρθηκε στο εγγενές δικαίωμα της Χώρας του στην αυτοάμυνα, δικαίωμα που πηγάζει από το άρθρο 51 του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Καταδίκασε το Ισραηλινό καθεστώς για τρομοκρατική και εγκληματική επίθεση, κατηγορώντας παράλληλα τις ΗΠΑ για έμμεση συμμετοχή στην επίθεση του Ισραήλ.
Χαρακτήρισε το πλήγμα στις πυρηνικές εγκαταστάσεις ως άκρως επικίνδυνη και παράνομη πράξη, προειδοποιώντας για ενδεχόμενες επιπτώσεις στον άνθρωπο και το περιβάλλον, καθώς ενέχεται ο σοβαρός κίνδυνος της απελευθέρωσης ραδιενεργών υλικών.
Τόνισε ιδιαίτερα την επίθεση που έγινε στα γραφεία του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων, κατά τη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης, κατηγορώντας τους επιτιθέμενους ως τους κυριότερους εχθρούς της αλήθειας.
Υπογράμμισε ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα και αρνείται να προσπορίσει στη συνθήκη «Μη Διάδοσης των πυρηνικών όπλων» και να θέσει τις εγκαταστάσεις του υπό έλεγχο της Διεθνής Οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ). Έχει επιτεθεί σχεδόν σε όλους τους γείτονες του και συνεχίζει να διαπράττει θηριωδίες στη Γάζα χωρίς καμία συνέπεια.
Τέλος καταδίκασε τη σιωπή και αδιαφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας, καθώς η πράξη αυτή υπονομεύει την αξιοπιστία και ταράζει τα θεμέλια του ΟΗΕ.
Ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας θα μπορούσε να δώσει τη πολυπόθητη λύση κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη και δεν τα βρίσκουν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Αυτό όμως προϋποθέτει τη συνεργασία των μονίμων μελών του Σ.Α. και όχι αυτά να χρησιμοποιούν το βέτο για ιδίων όφελος, παίρνοντας θέση ανάλογα των γεωπολιτικών τους συμφερόντων. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν εμπάθειες και οικονομικά συμφέροντα, στηρίζοντας πότε τη μια και πότε την άλλη πλευρά. Να υπάρξει λύση στη βάση του διεθνούς δικαίου. Γεγονός είναι, ότι το δίκαιο κατάντησε στερεότυπη φράση και όχι κανόνας γιατί στη πράξη εφαρμόζεται κατά το δοκούν από τον ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας.
Όταν οι ΗΠΑ παίρνει ξεκάθαρα το μέρος του Ισραήλ και η Κίνα με την Ρωσία το μέρος του Ιράν για δικούς τους λόγους, τότε καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο δεν κινήθηκε αμέσως το Συμβούλιο Ασφαλείας ως όφειλε, για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, έτσι ώστε να περιοριστεί εν τη γενέσει του ενδεχόμενη γενικευμένη ανάφλεξη στη περιοχή. Πράξη που θα αποφέρει απρόβλεπτες καταστάσεις και συνέπειες στην ήδη ταραγμένη γειτονιά μας.
Εκ διαμέτρου τι θα πει ότι κατέχουν πυρηνικά για στρατιωτικούς και τι για ειρηνικούς σκοπούς; Δεν είναι επικίνδυνη η πυρηνική ενέργεια; Ποιος καθορίζει την ασφάλεια αυτής της ενέργειας σε ένα ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον; Και γιατί να συμβαίνει αυτό σε ένα πλανήτη τόσο δα μικρό, που για να διανύσεις την απόσταση από τον βορρά στον νότο χρειάζεσαι μόνο λίγες ώρες. Και εν τέλει αυτοί που θα προκαλέσουν τον πυρηνικό όλεθρο δεν θα εισπράξουν και οι ίδιοι το θάνατο και τη καταστροφή ή πρόκειται να φύγουν να πάνε σε άλλο πλανήτη;
Τα καταστροφικά αποτελέσματα πέρα από κάθε φαντασία, που συνέβησαν πριν 80 χρόνια, σε δύο πόλεις τις Ιαπωνίας δεν μας δίδαξαν τίποτα;
Ερωτήσεις που αν απαντηθούν από τον κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο, θα διαπιστώσει το παράλογο της όλης υπόθεσης.
Είναι φανερό, ο άνθρωπος δεν σκέφτεται με βάση την φυσιολογία του, που καθορίζει και τις πραγματικές του ανάγκες.
Κάνοντας ένα κρίσιμο ερώτημα, που είναι και απορία όλων μας. Από την ηλικία που αντιλαμβανόμαστε ως οντότητες τη πολιτική ως μέσο για τη διαμόρφωση αυτού του κόσμου, βλέπουμε ένα ατέρμονο κύκλο βίας, φρίκης και καταστροφής δίχως ορατό τέλος και με τις εστίες πολέμων σε ολόκληρο το πλανήτη αντί να μειώνονται να αυξάνονται παρά τις όποιες προσπάθειες του ΟΗΕ, του ΣΑ και της διπλωματίας.
Κάνοντας ένα απολογισμό από τότε που ιδρύθηκε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, αναλογιζόμαστε, σε τι ωφέλησε η δημιουργία του; Έγιναν πράξη τα όσα υπέγραψαν οι ηγέτες ως πληρεξούσιοι των χωρών της Γης;
Στο χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το προοίμιο ξεκινά έτσι.
ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΕΘΝΩΝ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ
Να σώσουμε τις επερχόμενες γενεές από τη μάστιγα του πολέμου, που δύο φορές στα χρόνια μας (πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος) έφερε την ανθρωπότητα σε ανείπωτη θλίψη κτλ. κτλ.
Είναι ουσιώδες σημασία να τηρηθεί ο καταστατικός χάρτης των Ηνωμένων Εθνών που είναι το θεμελιώδες έγγραφο ως προς τη χρήση βίας, της ακεραιότητας των λαών παγκοσμίως, το τερματισμό των πολέμων, καθώς τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων από όλους και όχι κατ’ ανάγκη από μερικούς, γιατί έτσι συμφέρει στο καθεστώς του πλανήτη.
Σήμερα καταστρατηγείται κατάφορα η έννοια του δικαίου. Πρωτεύοντα και κυρίαρχο ρόλο έχουν τα μεγάλα κράτη, τα οικονομικά τραστ και οι πολυεθνικές εταιρείες. Επιβάλλοντας το δικό τους δίκαιο που δεν είναι φυσικά του συνόλου των ανθρώπων.
Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι άνθρωποι στις μέρες μας περνούν κρίση και αυτή δεν είναι άλλη από την κρίση συνείδησης.
Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών και τούτο μας βοήθησε να ανακαλύψουμε τη κατάλυση των αξιών και αρχών, εγκαθιδρύοντας στη θέση τους ένα πλαίσιο αντιαξιών κατά του Ανθρώπου μέσω της παγκοσμιοποίησης.
Η λογική έκανε τις πράξεις των ηγετών μας (καλύτερα ας πούμε αρχηγοί κρατών, γιατί ηγέτης είναι άλλο πράγμα) φανερές μέσω των αποτελεσμάτων, πράξεις που δεν έχουν φρόνηση για να πάρουν τις σωστές αποφάσεις, αλλά ούτε την Ανδρεία, απαραίτητο στοιχείο για τη διακυβέρνηση μιας χώρας ή ενός παγκόσμιου οργανισμού. Και εδώ είναι φρόνιμο για τη πληρέστερη κατανόηση μας να δώσουμε ένα απόσπασμα από τις πανάρχαιες Ελλάνιες Αξίες και Αρχές που βρίσκονται μέσα μας.
ΦΡΟΝΗΣΗ: Είναι η αίτια του «πράττειν ορθώς». Τρόπος σκέψης και αντίστοιχη πρακτική που χαρακτηρίζεται από λογική, σύνεση, ωριμότητα. Η φρόνηση είναι «η δημιουργική δύναμη της ανθρώπινης ευζωίας», η οποία υπερβαίνει τη γνώση, μπορεί να διακρίνει το ορθό από το εσφαλμένο και επιτρέπει στον άνθρωπο να σταθμίσει το «δέον γένεσθε». Είναι εκείνη που παράγει το φρόνημα, το οποίο ζωογονεί και οργανώνει τη πράξη, καθώς εμπεριέχει το πλαίσιο της σκέψης, της γνώσης και της βούλησης, που είναι οι αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται η πράξη.
Η Ανδρεία ενός πολιτικού άνδρα, ως στάση αξιοπρέπειας και λογικής διεργασίας και όχι αφοβίας, παίρνει ξεκάθαρη θέση υπέρ του δικαίου του συνόλου, μένοντας πάντα στο ύψος των περιστάσεων, ζυγίζοντας το φόβο και το θράσος που βρίσκονται στα άκρα της, αναδεικνύοντας τη μεσότητα που είναι η Ανδρεία. Είναι ο ατάραχος, ο κυρίαρχος του εαυτού του, εμπρός σε όλα τα δεινά, αυτός που αγωνίζεται εναντίον των ελαττωμάτων και παθών του, αντιμετωπίζοντας με θάρρος ότι του συμβεί. Ανδρεία είναι να υπερασπίζεσαι με κάθε δύναμη σου τις αξίες τις αρχές και τους νόμους της πολιτείας σου ή άρχεις ή άρχεσθαι.
ΑΝΔΡΕΙΑ: Ανδρεία εστί έξις ψυχής ακίνητος υπό φόβου, επιστήμη των κατά πόλεμων πραγμάτων, θάρσος πολεμικόν, εγκράτεια ψυχής προς τα φοβερά και δεινά, τόλμη υπηρετική Φρονήσεως, εγκράτεια ψυχής προς τα φοβερά και δεινά, τόλμη υπηρετικής φρονήσεως, ευθαρσία επί θανάτου προσδοκία, έξις διαφυλακτική λογισμών ορθών εν κινδύνοις.
Αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά όλων των μεγάλων ανδρών της Ιστορίας, που έδωσαν και τη ζωή τους για το Δίκαιο, με ανιδιοτέλεια.
Θα πούμε ότι σήμερα ο μικρός μας πλανήτης διοικείται από απρόσωπα οργανωμένα συμφέροντα όπου η αλαζονεία και ο καουμποϊσμός πρέπει να πάρουν τέλος χθες.
