ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Είμαστε προτεκτοράτο με υπογραφή Μπακογιάννη.

0

Γράφει ο Μάγνητας

Με αφετηρία όσα διαδραματίστηκαν στη Βενεζουέλα, την ανοιχτή παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και την απομάκρυνση ενός εκλεγμένου προέδρου, η πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας δεν θεώρησε σκόπιμο να αναφερθεί σε παραβίαση εθνικής κυριαρχίας ή διεθνούς δικαίου, δεν υπήρξε καταγγελία ούτε καν προβληματισμός, αντίθετα, το γεγονός αντιμετωπίστηκε ως πολιτικό δεδομένο και αξιοποιήθηκε για να στηριχθεί η άποψη ότι η Ελλάδα οφείλει να αποδεχθεί τη «νέα πραγματικότητα» και να ευθυγραμμίσει ανάλογα τη στάση της, ακόμη και στο επίπεδο της άμυνας και του ρόλου των Ενόπλων Δυνάμεων.


Είμαστε προτεκτοράτο και μας το είπαν κατάμουτρα

Δεν πρόκειται για φήμη, ούτε για παρερμηνεία. Δεν ειπώθηκε σε παρασκήνιο ούτε διέρρευσε από «πηγές». Ειπώθηκε δημόσια, καθαρά και χωρίς καμία αμηχανία από την πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, Ντόρα Μπακογιάννη.

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού την ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας δεν υπήρξε ούτε μια λέξη καταδίκης για παραβίαση κυριαρχίας ή διεθνούς δικαίου. Αντίθετα, το γεγονός χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό «μάθημα» για το πως, κατά τη λογική της, οφείλει να προσαρμοστεί η Ελλάδα στη «νέα πραγματικότητα».

Η παραδοχή ήταν αποκαλυπτική. Για δεκαετίες είπε, η Ελλάδα και η Ευρώπη ζούσαν σε μια γεωπολιτική ανεμελιά χάρη στην αμερικανική αμυντική ομπρέλα. Δεν το παρουσίασε ως πρόβλημα. Το παρουσίασε ως φυσική κατάσταση. Σαν κάτι που απλώς ισχύει και πρέπει να αποδεχθούμε.

Εδώ δεν έχουμε ανάλυση. Έχουμε ομολογία. Όχι επιβολή απ’ έξω, αλλά παραδοχή από μέσα. Μας λένε ανοιχτά ότι δεν αποφασίζουμε μόνοι μας, ότι δεν έχουμε αυτόνομη στρατηγική, ότι δεν μπορούμε χωρίς προστάτες. Και αντί αυτό να προκαλεί πολιτικό σεισμό, βαφτίζεται «ωριμότητα».

Αυτό δεν είναι ρεαλισμός. Είναι πολιτική παραίτηση.

Η επίκληση της Βενεζουέλας αποκαλύπτει το πραγματικό μήνυμα. Όταν μια επέμβαση σε εκλεγμένη κυβέρνηση παρουσιάζεται όχι ως σκάνδαλο αλλά ως παράδειγμα, το μήνυμα είναι σαφές: οι ισχυροί γράφουν τους κανόνες, η κυριαρχία είναι διακοσμητική και η βία βαφτίζεται σταθερότητα. Και εμείς οφείλουμε να προσαρμοστούμε.

Δεν πρόκειται για ψυχρή διαπίστωση. Πρόκειται για ιδεολογικό αφοπλισμό της κοινωνίας. «Αφού έτσι λειτουργεί ο κόσμος» μας λένε, «συνηθίστε το». Αυτή η λογική δεν σε προστατεύει. Σε εκπαιδεύει να σκύβεις το κεφάλι.

Ο πραγματικός ρεαλισμός λέει ότι οι συσχετισμοί είναι άνισοι, αλλά οι κοινωνίες παλεύουν. Εδώ ακούμε το αντίθετο: είμαστε αδύναμοι και αυτό δεν αλλάζει. Δεν διεκδικείς, δεν συγκρούεσαι, δεν χαράσσεις στρατηγική. Απλώς προσαρμόζεσαι. Αυτό δεν λέγεται ρεαλισμός. Λέγεται πολιτική λιποταξία.

Και όταν ένας πολιτικός δηλώνει ότι η χώρα του δεν αποφασίζει μόνη της, στην πραγματικότητα λέει στους πολίτες ότι δεν έχουν λόγο. Ότι η δημοκρατία περιορίζεται στην αποδοχή αποφάσεων που λαμβάνονται αλλού.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της αντιπολίτευσης. Δεν υπήρξε οργή, δεν υπήρξαν καταγγελίες, δεν υπήρξαν επερωτήσεις, δεν υπήρξε θεσμική αντίδραση. Σιωπή. Και αυτή η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιβεβαίωση. Όταν κάποιος δηλώνει «είμαστε προτεκτοράτο» και κανείς δεν αντιδρά, στην πράξη λέει: «σωστά τα λέει».

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό σκάνδαλο. Όχι μόνο ότι η εξουσία μιλά για εξάρτηση χωρίς ντροπή, αλλά ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα την αποδέχεται ως δεδομένο. Τότε ποιος είναι ο λόγος των εκλογών; Να εκλέγουμε απλώς τον καλύτερο διαχειριστή της υποτέλειας;

Οι πολίτες όμως, δεν είναι υπήκοοι. Αν οι πολιτικοί δηλώνουν ανίκανοι ή απρόθυμοι να υπερασπιστούν την κυριαρχία της χώρας, τότε ακυρώνουν οι ίδιοι το λόγο ύπαρξής τους. Η ευθύνη περνά στη κοινωνία. Όχι με χάος και τυφλή οργή, αλλά με έλεγχο, μνήμη, λογοδοσία και πολιτικό κόστος.

Δεν τους χρωστάμε τίποτα. Αυτοί μας χρωστάνε.

Φτάνει πια με την υποταγή. Δεν μας κυβερνούν· τους ανεχόμαστε. Και όσο ανεχόμαστε πολιτικούς που μιλούν για «προτεκτοράτα» σαν να μιλούν για τον καιρό, θα παραμένουμε θεατές στην ίδια μας τη χώρα.

Η εξουσία φοβάται μόνο έναν λαό, φοβάται την ενεργοποίηση του πολίτη που δεν αποδέχεται πια τη μοίρα του. Όχι άλλες δικαιολογίες, όχι άλλες υποκλίσεις στο όνομα του «ρεαλισμού». Ή θα ζήσουμε όρθιοι ή θα συνεχίσουμε να ζούμε στα γόνατα.

Τέτοιες δηλώσεις υποτέλειας και υποταγής, όπως αυτές της Μπακογιάννη, τις έχουμε ανεχθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια. Θα θυμάστε βέβαια τη κρίση στα Ίμια και το «ευχαριστώ» του πρωθυπουργού Σημίτη μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, μια στιγμή που άφησε άναυδο τον Ελληνικό λαό. Αν οι πρόγονοί μας είχαν πράξει όπως πράττουν σήμερα οι πολιτικοί, δεν θα είχε γραφτεί ποτέ η ένδοξη παγκόσμια ιστορία μας.

Ο Προϋπολογισμός η δημοσιογραφική αλητεία και οι αγροτοσυνδικαλιστές.

0

Γράφει ο Μάγνητας

Ο Προϋπολογισμός, η δημοσιογραφική αλητεία και οι αγροτοσυνδικαλιστές

Ο προϋπολογισμός είναι το πορτοφόλι του κράτους, αποκαλύπτει πόσα χρήματα σχεδιάζει να εισπράξει ετήσια στα ταμεία (έσοδα) και πόσα τα (έξοδα). Τον ψηφίζει η βουλή, γίνεται νόμος και δημοσιοποιείται στο φύλλο εφημερίδας της κυβέρνησης ΦΕΚ


Αν ο ελληνικός λαός δεν γνωρίζει το πραγματικό μέγεθος και τη φύση του κρατικού προϋπολογισμού, δεν φταίει η βάση της κοινωνίας. Η ευθύνη βαραίνει εκείνους που βρίσκονται σε κάμερες και μικρόφωνα, που έχουν άμεση πρόσβαση στη πληροφορία και την αποκρύπτουν. Κόμματα, πολιτικοί και ΜΜΕ λειτουργούν ως ενιαίος μηχανισμός, σε θεσμική συγκάλυψη. Το είδαμε σε τόσα σκάνδαλα. 

Τα ΜΜΕ αποφεύγουν το σύνολο γιατί συγκρούεται με τις πηγές χρηματοδότησής τους.

Όταν τα ιδιωτικά ΜΜΕ χρηματοδοτούνται από τον κρατικό κορβανά είναι δωροδοκία, άμεση ή έμμεση από το κράτος και το τραπεζικό σύστημα, όταν τους δίνονται υπέρογκα ποσά σε δάνεια (δανεικά και αγύριστα), η δημοσιογραφική «ελευθερία» περιορίζεται αυτομάτως στα αυστηρά όρια της καθεστωτικής πειθαρχίας — με υποταγή και συνενοχή.

Έτσι εξηγείται γιατί κανείς δεν αποκαλύπτει τα πραγματικά μεγέθη: τα 1,765 τρισεκατομμύρια ευρώ συνολικά με την αύξηση στο 714%!!! Στα έσοδα σύμφωνα με το Ελεγκτικό Συνέδριο στο όχι και τόσο μακρινό 2016, τα εσωτερικά βραχυπρόθεσμα δάνεια 600 δις. ευρώ. Αυτά δεν διαψεύδονται. Θάβονται από νεκροθάφτες της αλήθειας, γιατί η πλήρης εικόνα καταρρίπτει το αφήγημα της «μόνιμης διαχείρισης χρέους» και της «μόνιμης έλλειψης χρήματος» και αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πόρων αλλά η ορθή διαχείριση πάνω σε αυτούς.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιλεκτική όραση. Όταν έπρεπε να στηριχθεί το αφήγημα της χρεοκοπίας, η Eurostat είδε, αποδέχτηκε και επικύρωσε στοιχεία που αμφισβητήθηκαν σοβαρά. Όταν όμως το ίδιο κράτος- μέλος δημοσιεύει ΦΕΚ, νόμους και επίσημους προϋπολογισμούς, τότε ξαφνικά αυτά θεωρούνται «εσωτερική υπόθεση» και δεν προκαλούν καμία αντίδραση;

Τη περίοδο των Μνημονίων ήθελαν πάση θυσία να μπούμε. Γι’ αυτό: διογκώθηκαν ελλείμματα και χρέη, άλλαξαν μεθοδολογίες εκ των υστέρων.
Ο όρος «ελληνική στατιστική» δεν ήταν αστείο· ήταν πολιτικός χλευασμός για να νομιμοποιηθεί η επιβολή μέτρων και η απώλεια κυριαρχίας.
Με απλά λόγια: όταν τα νούμερα εξυπηρετούσαν το σχέδιο, ήταν “επιστήμη”. Όταν δεν το εξυπηρετούν, αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται.

Η δημοσιογραφία, όταν κατευθύνεται από το πολιτικό κατεστημένο, παύει να ενημερώνει. Μετατρέπεται σε εργαλείο διαστρέβλωσης, παρουσιάζοντας τον προϋπολογισμό ακίνδυνο και τεμαχισμένο. Τα ΜΜΕ χάνουν την ανεξαρτησία τους, αποπροσανατολίζουν αφήνοντας τον πολίτη στο σκοτάδι. Η σιωπή αυτή δεν είναι αδυναμία. Είναι συνειδητή σύμπραξη κομμάτων με τους λωποδύτες πολιτικούς με επένδυση γραβάτας και της δημοσιογραφικής αλητείας σε εντεταλμένη υπηρεσία— χρηματοδότηση, απόκρυψη. Τι λέει η αντιπολίτευση; γιατί σιωπά λες και έχει τσιρότο στο στόμα; Που είναι η αριστερά; που είναι τα πατριωτικά κόμματα που κόπτονται για την Ελλάδα, γιατί όλοι σιωπούν; 

Η απορία προς τους αγροτοσυνδικαλιστές

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ελεγχόμενης πληροφόρησης, οι αγρότες και οι αγροτοσυνδικαλιστές κοιτάζουν ό,τι αφορά άμεσα την επιβίωσή τους. Σε αυτό το επίπεδο, ήταν από τους λίγους που μελέτησαν τον προϋπολογισμό και ανέδειξαν πραγματικές αδικίες στον πρωτογενή τομέα. Μίλησαν με στοιχεία, κατέθεσαν αιτήματα, ανέδειξαν προβλήματα.

Εδώ όμως προκύπτει μια εύλογη απορία: Πως γίνεται, ενώ γνωρίζετε καλά τα αγροτικά κονδύλια όπως η μείωση τους κατά 25% για το 2026 να μη βλέπετε ότι τα διαθέσιμα στον πρωτογενή τομέα να είναι μόλις το ένα 1 τοις χιλίοις 1000!!!! και να μην τίθεται δημόσια το ερώτημα του συνολικού πλαισίου; Πως αναλύεται το «τι χάνει ή τι παίρνει ο αγρότης», αλλά δεν συνδέεται με το τι είναι συνολικά ο προϋπολογισμός; Μέσα στο ίδιο πλαίσιο εμφανίζονται τεράστια ποσά που θα μπορούσαν να στηρίξουν πραγματική ανάπτυξη, όχι διαρκή διαχείριση επιδοτήσεων και χρέους.

Οι αγροτοσυνδικαλιστές δεν ευθύνονται για τη θεσμική συγκάλυψη των πολιτικών και των ΜΜΕ. Όμως, έχοντας γνώση στους αριθμούς και δημόσιο λόγο, μπορούν να κάνουν το επόμενο βήμα: να μεταφέρουν τη συζήτηση από το επιμέρους στο σύνολο. Γιατί όχι; 

Ούτως ή άλλως, όταν βρίσκονται σε εορταστικές μέρες χειμωνιάτικα στους δρόμους για να υπερασπιστούν το βιός τους, θα έπρεπε να θέσουν το ερώτημα προς τη κυβέρνηση και προς όλα τα κόμματα : Από που προκύπτουν τα τεράστια έσοδα του προϋπολογισμού που εσείς τα υπογράφετε και γιατί δεν τα χρησιμοποιείτε;

Απάντηση, κύριοι. Τόσο απλά. Για την αλήθεια, για το δίκαιο τους, για το σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας, που στερείται ακόμα και τα αναγκαία πρώτα της αγαθά, που βλέπει γύρω μας να έχουν ξεπουληθεί και διαλυθεί τα πάντα.

Η μη ενημέρωση του ελληνικού λαού είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που μετατράπηκε σε καθεστώς: η πολιτική εξουσία αποφεύγει τη λογοδοσία, τα ΜΜΕ συνδιαλέγονται και συγκαλύπτουν, εξαρτώμενα οικονομικά — αυτή είναι η επίσημη δωροδοκία τους — και οι «μεγαλοδημοσιογράφοι» λειτουργούν ως φερέφωνα της όποιας κυβέρνησης κοροιδεύοντας τον κατ’ ουσίαν χρηματοδότη τους, τον ελληνικό λαό, με εσκεμμένη παραπληροφόρηση, σιωπή και φόβο.

Όσο αυτό το σύστημα διαπλοκής παραμένει άθικτο, ο κρατικός προϋπολογισμός θα παρουσιάζεται τεμαχισμένος: τόσα για την υγεία, τόσα για τη παιδεία, τόσα για την άμυνα, τόσα για τον αγροτικό τομέα, αλλά ποτέ ως σύνολο, που ούτως ή άλλως η χρήση θα ωφελεί όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Ε.Ε: Τα δισεκατομμύρια στην Ουκρανία και η Ελλάδα στα μνημόνια.

0

Γράφει ο Μάγνητας

Η Ε.Ε. απαιτεί 135 δισ. € για Ουκρανία ως Δεκέμβριο – Η Ελλάδα πνίγεται στη λιτότητα

 Η είδηση έσκασε σαν κεραυνός: η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έστειλε επιστολές σε όλα τα κράτη-μέλη, απαιτώντας καθαρές αποφάσεις μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου για τον τρόπο κάλυψης της τεράστιας δημοσιονομικής τρύπας στον προϋπολογισμό της Ουκρανίας, ύψους 135,7 δις. ευρώ.
Δεν πρόκειται για συζήτηση ή διαβούλευση. Πρόκειται για τελεσίγραφο, με απειλές, εγγυήσεις και “κοινό χρέος”.


Και όλα αυτά την ώρα που η Ελλάδα πνίγεται στα μνημόνια, υποφέρει από λιτότητα και θυσίες και δεν βρέθηκαν ούτε 30 δισεκατομμύρια όπως μας είπαν για να σταθεί ξανά στα πόδια της.

Η Ελλάδα πνίγεται – Η Ε.Ε. ξοδεύει χρυσάφι

Την ώρα που ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ματώνει: Κόπηκαν συντάξεις και επιδόματα, η δημόσια υγεία καταρρέει και ιδιωτικοποιείται, σχολικές και πανεπιστημιακές υποδομές διαλυμένες, οι νέοι ξενιτεύονται κατά χιλιάδες για ένα καλύτερο μέλλον. Παιδιά με 2,3 πτυχία και μεταπτυχιακές σπουδές βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας και αν την βρουν είναι έξω από το αντικείμενο που σπούδασαν έχοντας εξαντλητικά ωράρια, η δε πρωτογενής παραγωγή και με τις τιμές των προϊόντων να πωλούνται κάτω του κόστους παραγωγής τους, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη γη τους ως πλέον ασύμφορη να την καλλιεργήσουν… Και σαν να μην έφτανε αυτό ψήφισαν και το 13ωρο, οι δε αμοιβές εξευτελιστικές, η υπογεννητικότητα να σπάει ρεκόρ, αλλά μας είπαν ότι το μεταναστευτικό θα λύσει και αυτό το πρόβλημα που η ίδια η πολιτική τους επέφερε.

Οι «ηγέτες» της Ε.Ε. παίζουν το πιο προκλητικό παιχνίδι παραλογισμού των τελευταίων δεκαετιών: χρηματοδοτούν και ενισχύουν δημοσιονομικά μια τρίτη χώρα την Ουκρανία

Ρητορικά ερωτήματα που σοκάρουν:

Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος λαός είναι αναλώσιμος;
Ποιος τους εξουσιοδότησε να επιβάλλουν εκβιασμούς και διατάγματα για τρίτου κράτους, ενώ η Ελλάδα πλήρωνε και πληρώνει με αίμα;
Πως δικαιολογείται να βρίσκονται εκατοντάδες δισεκατομμύρια για την Ουκρανία, ενώ για την Ελλάδα δεν βρέθηκαν ούτε τα στοιχειώδη;
Και όλα αυτά που υποστήκαμε ήταν σε καιρό ειρήνης.
Η Ελλάδα δεν απειλείται από καμία διεθνή κατάρρευση δεν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση και όμως, οι πολιτικές πιέσεις θυμίζουν κατακτητικές εποχές: κοινά χρέη, εγγυήσεις, μηχανισμοί στήριξης, αλήθεια ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί που υποτίθεται ότι μας στηρίζουν; περισσότερο για αρπακτικά φαίνονται και είναι, ενώ για τον Έλληνα πολίτη υπήρχε μόνο ένα μήνυμα: «δεν υπάρχουν λεφτά».

Η Ελλάδα στα μνημόνια – Η ζωή μας μετριέται σε αριθμούς

Όταν η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια μας έλεγαν: Δεν υπάρχουν πόροι, πρέπει να σωθεί το ευρώ, χρειάζονται θυσίες θα πτωχεύσουμε και μας τρομοκρατούσαν ολημερίς σύσσωμα μαζί με τα πληρωμένα ΜΜΕ.
Και οι θυσίες ήταν ανθρώπινες: Χιλιάδες Έλληνες αυτοκτόνησαν, δεκάδες χιλιάδες οικογένειες καταστράφηκαν, oι ζωές που χάθηκαν για τα μνημόνια ξεπουλώντας τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία, λες και ήταν τα αμπελοχώραφα τους, την οικονομική εξόντωση μας, το ξεσπίτωμα και αρπαγή της ακίνητης περιουσίας ένα ανελέητο κυνηγητό.

Στα χρόνια της ειρήνης, η Ελλάδα έχασε περισσότερες ζωές από όσες η Ουκρανία από τον πόλεμο μέχρι σήμερα.
Και ποιος θα λογοδοτήσει γι’ αυτό; Κανείς. Ο Έλληνας δεν «μετράει». Δεν προσφέρει γεωπολιτικό όφελος. Δεν συμφέρει να ακουστεί η ιστορία του.

Μέσα σε όλα αυτά έχουμε άλλο ένα σκάνδαλο διαφθοράς της διορισμένης προέδρου Φον ντερ Λάιεν με την Ευρώπη να σιωπά. 

Κι ενώ η Ελλάδα θυσιάστηκε για την «ευρωπαϊκή σταθερότητα», η πρόεδρος της Κομισιόν βρέθηκε αντιμέτωπη με καταγγελίες για σκάνδαλο διαφθοράς:

Χειραγώγηση συμβάσεων δισεκατομμυρίων, συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες,
υποψίες για οικονομικά οφέλη τρίτων

Και τι έκανε η Ευρωβουλή; Κάλυψε. Προστάτευσε. Συγκάλυψε. Όπως ακριβώς γίνεται και στα εδώ τερατώδη σκάνδαλα
Οι Έλληνες ευρωβουλευτές; Αλήθεια νομίζει κάποιος ότι έχουμε Ευρωβουλευτές που να εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ελλάδας;
Ούτε φωνή, ούτε τόλμη. Έσκυψαν το κεφάλι στη σάπια συνείδηση τους.

Σαν να μην υπάρχει λαός που πλήρωσε το τίμημα των μνημονίων, σαν να μην υπήρξε ιστορία ελληνικής θυσίας.

Η Ε.Ε. στηρίζει τρίτους και όχι τα μέλη της.

Σήμερα, η Ε.Ε. χρηματοδοτεί τον προϋπολογισμό και τα ελλείμματα τρίτων χωρών αν είναι δυνατόν, χωρίς κανέναν έλεγχο ενώ για την Ελλάδα απαίτησε και απαιτείται: Λιτότητα Μεταρρυθμίσεις Μνημόνια Διαρκής επίβλεψη
Για την Ουκρανία: λεφτά χωρίς όρια.
Για την Ελλάδα: αιώνιος ζουρλομανδύας. Γιατί; Γιατί έτσι αποφασίζουν οι ισχυροί; Γιατί η Ελλάδα ήταν πάντα «εύκολη λεία». Υπάκουη στο γιες μεν.

Το συμπέρασμα που πονάει

Η Ελλάδα πλήρωσε με αίμα την ευρωπαϊκή «σωτηρία».
Η Ευρώπη δεν έδωσε ποτέ τίποτα.
Σήμερα, χτίζει το μέλλον τρίτων χωρών με τα λεφτά μας, ενώ για εμάς επιφύλαξε μόνο: Λιτότητα θυσίες απαξίωση και εν τέλει Εθνική ταπείνωση από τους Εθνικούς αντιπροσώπους και είναι ατελείωτα τα γιατί.
Και όσοι Έλληνες ευρωβουλευτές δεν μίλησαν, δεν ύψωσαν ανάστημα, θα κριθούν από την Ιστορία πολύ σκληρά. Που κάθονται και παίρνουν τους παχυλούς μισθούς για να εχθρεύονται τους εντολείς τους. 

Για όλα τα παραπάνω και άλλα πιο πολλά, οι Έλληνες Πολίτες απέχουν από το πολιτικό γίγνεσθαι, όντως απηυδισμένοι, αηδιασμένοι, έχουν σιχαθεί τους πάντες και τα πάντα όλους τους μηχανισμούς Δικαίου και τη ψευδεπίγραφη Δημοκρατία τους. Αυτό το ποσοστό της αποχής υπερβαίνει το 60% και ναι ήρθε η ώρα να μετρηθούμε σε ένα ΚΙΝΗΜΑ, στο ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΟΧΗ γιατί δεν πρέπει να τους ανεχθούμε άλλο.

Ήρθε η ώρα να μετρηθούμε, να μετρήσουμε εμείς τον ίδιο τον εαυτό μας και όχι η ιδιωτική εταιρεία Singular Logic, να πάρουμε νομική θέση χωρίς κομματικές πεποιθήσεις γιατί η Ελλάδα δεν είναι αναλώσιμη αλλά ούτε και εμείς, ώστε εδώ αλλά και στην E.E οι αποφάσεις να είναι διαφορετικές και δίκαιες προς όλα τα κράτη, προς όλους τους ανθρώπους.

Η εγγραφή στο ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΧΗΣ δεν στοιχίζει τίποτα σε εμάς αλλά θα στοιχίσει πολύ ακριβά σε όλους αυτούς που μας έφτασαν σε αυτή την κατάντια.

Τα διαχρονικά σκάνδαλα και η διαφθορά η αιτία της δημιουργίας του κινήματος αποχής χωρίς ανοχή.

0

Γράφει ο Κυριάκος Λιακούλης

Στο χωροχρονικό που βιώνουμε σήμερα όλοι οι άνθρωποι, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη γενικότερα, παρατηρείται μια αλλοίωση της φυσιολογίας του ανθρώπου. Οι κυβερνήσεις των χωρών είτε αδρανούν επιδεικτικά σε ότι αφορά αυτή την αλλοίωση, είτε την υποβοηθούν ώστε να έχει ταχύτερη εξέλιξη. Ψηφίζοντας νόμους οι οποίοι ναι μεν φαίνονται ότι είναι υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος ή υπέρ της ελευθερίας του ανθρώπου, στην ουσία μολύνουν το περιβάλλον, αλλά και προκαλούν βλάβες στους ίδιους τους ανθρώπους τόσο στο σαρκίο όσο και στην ίδια τη συνειδητότητα.


    Θα έλεγε κανείς ότι ακολουθείται μια παγκόσμια πολιτική γραμμή, όπου οι κυβερνώντες των χωρών ακολουθούν εντολές από κάποιο κεντρικό διευθυντήριο.

    Με δεδομένο ότι άνθρωπος και περιβάλλον είναι ταυτόσημες έννοιες, καθώς περιβάλλον είναι ότι μας περιβάλλει, εξυπακούεται ότι η μόλυνσή του ( χλωρίδα, πανίδα, υδροφόρος ορίζοντας, έδαφος, αέρας ) έχει άμεση επίδραση και στην υγεία του ανθρώπου, προκαλώντας του ”άπειρες” ασθένειες.

    Σήμερα η υγεία θεωρείται από πάρα πολλούς ανθρώπους ως το πολυτιμότερο αγαθό. Τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους λέγοντας “στην υγειά μας”, όταν αγοράζουν καινούργια πράγματα λένε “με γειά”, δηλαδή να τα χαρείς με υγεία. Ποια υγεία τελικά; αφού έχουν μολυνθεί τα πάντα από δηλητήρια, ιούς, άγνωστες ουσίες, μέταλλα, μεταλλαγμένα τρόφιμα, υβρίδια κλπ.

    Πως γίνεται με τόσο υψηλή ιατρική αλλά και εκατομμύρια γιατρούς στον πλανήτη να νοσούν όλοι οι άνθρωποι; Στα νοσοκομεία “κομούν τη νόσον”, δηλαδή περιποιούνται τη νόσο, σπανίως τη θεραπεύουν. Γεμίζεις με χάπια διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών και τα οποία σε ακολουθούν στο υπόλοιπο του βίου σου. Σου ορίζεται και ένας γιατρός για να τα συνταγογραφεί κι έτσι πεθαίνεις με ένα σωρό χάπια και έναν θεράποντα γιατρό δίπλα σου.

    Η ιατρική είναι πανεπιστήμη και όχι συστημική επιστήμη όπως τη βιώνουμε σήμερα και ειδικά τα τελευταία χρόνια.

    Οι εταιρείες φαρμακευτικών και βιοτεχνολογικών προϊόντων, σε συνεργασία με πρόσωπα που κατέχουν καίριες θέσεις θησαυρίζουν στις πλάτες του Ελληνικού λαού καθώς υπέρ τιμολογούν τα προϊόντα που προορίζονται για τα δημόσια νοσοκομεία. Η διαφθορά στο τομέα της υγείας, εμφανίζεται σε όλα τα συστήματα, είτε αυτά είναι ιδιωτικά, είτε είναι δημόσια, είτε έχουν καλή χρηματοδότηση, είτε υποχρηματοδοτούνται, είτε παρέχουν υψηλής ποιότητας παροχές υγείας είτε όχι. Αναρίθμητα τα σκάνδαλα που συνέβησαν και εξακολουθούν να συμβαίνουν στο χώρο της υγείας.

     Στο τομέα της ασφάλειας των πολιτών η κατάσταση είναι επίσης χαοτική! Μια κατάσταση η οποία κάνει τους Έλληνες πολίτες να νιώθουν ανυπεράσπιστοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

     Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί σχηματισμοί κατευθυνόμενοι από αλλογενή λόμπι δυναστεύουν τους ανθρώπους με τις ίδιες μεθόδους του μεσαίωνα. Κακοποιώντας τους με συνεχόμενες ενοχές, τιμωρίες, μόνιμες φοβίες για τα πάντα, απειλές για τις εργασίες τους, για τα παιδιά τους, δημιουργούν ένα περιβάλλον ανασφάλειας.

     Η πλήρωση της χώρας μας με παράνομους εποίκους, αλλότριου τρόπου ζωής και απέναντι κουλτούρας και οι οποίοι απολαμβάνουν άπειρα δικαιώματα ασυδοσίας, οικονομικά οφέλη, δωρεάν διαβίωση, δωρεάν υγεία, επιδόματα, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ανασφάλεια στο ολικό περιβάλλον.

     Από την απέναντι πλευρά βρίσκεται ο Έλληνας πολίτης, ο οποίος υπόκειται σε μόνιμη κακοποίηση και δυνάστευση καθώς η φορολογία των πάντων ακόμη και των παιδιών του, που σήμερα αποτελούν τεκμήριο για το κράτος, τον οδηγεί στη πλήρη φτωχοποίησή του.

     Η μετατροπή του πολίτη σε οπαδό κόμματος, δόγματος, ομάδας, σέχτας, λέσχης, προκειμένου να διοριστεί σε μια θέση στο δημόσιο ή σε κάποια εργασία αυτός ή τα παιδιά του, τον οδηγεί στη παράδοσή του στους καθεστωτικούς μηχανισμούς και τον υποχρεώνει σε ολοκληρωτική υποτέλεια.

     Η δεκτικότητά του σε αναπόδεικτες πληροφορίες σχετικά με την αφθονία του και όχι μόνο, τον καθιστούν ήδη φτωχοποιημένο πνευματικά και υλικά. Καλλιεργείται έτσι ο φθόνος έναντι της αφθονίας συνανθρώπων του και δεν μπορεί να αντιληφθεί την ολική αφθονία.

Έτσι οι άνθρωποι σε έναν πλανήτη με άπειρη αφθονία νερού, διψάνε, με άπειρη καλλιεργήσιμη γη, πεινάνε, με άπειρη του απείρου ενέργεια παγώνουν, με άπειρη οικονομική αφθονία, όπως αποδεικνύεται από τα παγκόσμια καταπιστεύματα που σκοπίμως και δολίως αποκρύπτονται, υποφέρουν.

    Έφτασαν τον άνθρωπο να θεωρεί το ‘’πιστεύω” ανώτερο από το “γνωρίζω”. Μα “πιστεύω” σημαίνει δεν ξέρω. Άρα τα “πιστεύω” σου είναι τα “δεν ξέρω” σου. Πως γίνεται λοιπόν να υπερασπίζεσαι πράγματα που δεν ξέρεις και να λες “εγώ έχω τα πιστεύω μου” ή να απαιτείς από τους άλλους να σεβαστούν τα “πιστεύω”σου, δηλαδή τα “δεν ξέρω”σου. Πόσο μάλλον να δυναστεύεις και κόσμο με βάση τα “πιστεύω” σου δημιουργώντας θρησκευτικούς πολέμους, ή κάνοντας θρησκευτικούς επικοισμούς.

     Από την άλλη πλευρά οι οικονομικές πολιτικές όλων των χωρών, αποδεικνύονται αναποτελεσματικές. Με δεδομένο ότι όλες οι χώρες χρωστάνε, καθώς το χρέος όλων των χωρών παγκόσμια, ανέρχεται σε εκατοντάδες τρισεκατομμύρια ευρώ, μας δείχνει ότι όλα τα πολιτεύματα που διαχειρίστηκαν τις οικονομίες των κρατών απέτυχαν παταγωδώς. Είτε σοσιαλιστικά ήταν αυτά, είτε κομμουνιστικά, είτε ήταν φιλελεύθερα! Το ίδιο βέβαια συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει και στη χώρα μας. Τεράστια οικονομικά σκάνδαλα ταλανίζουν την πατρίδα μας τα τελευταία πενήντα χρόνια. Και πόσα είναι ακόμη τα οποία δεν τα ξέρουμε!

     Οι προδοτικές και δόλιες συμφωνίες που έχουν υπογραφεί από τους πολιτικούς μας, έχουν υποθηκεύσει τη χώρα μας για δεκάδες χρόνια. Και κάθε φορά που φτάνουμε στη λήξη της υποθήκευσης, πάντα κάτι γίνεται και ανανεώνεται ο χρόνος της. Σαν να υπάρχει ένα σχέδιο επιβολής και διατήρησης της φτωχοποίησης των Ελλήνων. Αποκρύπτεται σκόπιμα ο τεράστιος πλούτος τους διαχρονικά. 

    Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στους προϋπολογισμούς της χώρας μας να αναγράφονται τεράστια ποσά δισεκατομμυρίων, χωρίς να μας εξηγούν από που προκύπτουν. Στον προϋπολογισμό του 2026 δε, αποτυπώνονται δάνεια 1,654 τρισεκατομμύρια ευρώ, αυξημένα κατά 450 δισεκατομμύρια σε σχέση με το 2025. Ποιος μας δανείζει αυτά τα ποσά, όταν πριν λίγα χρόνια για να πάρουμε μια δόση δύο και τρία δις κόβονταν μισθοί και συντάξεις, έκλειναν επιχειρήσεις, και ξεπουλιούνταν τα πάντα στη χώρα;

      Τα τραπεζικά ιδρύματα, άντλησαν τεράστια ποσά από το ελληνικό δημόσιο για να σωθούν. Δημόσιο όμως είναι όλοι οι Έλληνες πολίτες. Δηλαδή στην ουσία, οι Έλληνες πολίτες χρηματοδότησαν τις τράπεζες για να σωθούν, προκειμένου αυτές να μπορούν μετά να τους πάρουν τα σπίτια τους. Αυτό κι αν είναι τραγικό!

    Ακούμε τους κυβερνώντες να μιλάνε συνέχεια για κατώτατο μισθό, και για ελάχιστο εισόδημα. Λέξεις οι οποίες σε κάνουν να νιώθεις κατώτατος και ελάχιστος. Πόσο ακόμη θα το ανεχθούμε;

     Σήμερα στη χώρα μας επίσης παρατηρούμε την ανυπαρξία της δικαιοσύνης. Εκατοντάδες συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις πολιτών γίνονται με κύριο αίτημα, την απονομή δικαιοσύνης χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η απογοήτευση και η σιχαμάρα γίνονται εντονότερες. Η φράση “δεν γίνεται τίποτα” κυριαρχεί στις καθημερινές συζητήσεις.

    Η συνδιαλλαγή δικαστικών και πολιτικών προσώπων γίνεται εμφανή πλέον περισσότερο από ποτέ. Ανώτατοι δικαστικοί ενέκριναν τις μνημονιακές περικοπές μισθών και συντάξεων, καθώς και το δικαίωμα ξένων εταιρειών να βγάζουν σε πλειστηριασμούς τα σπίτια των Ελλήνων πολιτών. Ο χώρος που ο κάθε Έλληνας ένιωθε ότι με την προσφυγή του σ’ αυτόν θα έβρισκε το δίκιο του, αποδείχθηκε ξένος προς αυτόν. Η δικαιοσύνη φανερά πλέον προστατεύει καθεστωτικούς πολιτικούς μηχανισμούς, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την παραγωγή σκανδάλων τεράστιων διαστάσεων, χωρίς καμία τιμωρία. Άπειροι παράνομοι και τιμωρητικοί νόμοι ψηφίζονται από το σώμα της Βουλής, χωρίς αυτή ποτέ να έχει συσταθεί σε σώμα. Κι ενώ υπάρχει πάντα ΦΕΚ διάλυσης της Βουλής, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, ποτέ δεν εκδίδεται ΦΕΚ σύστασης της Βουλής σε σώμα. Άρα πως διαλύεται κάτι χωρίς πρώτα να έχει συσταθεί; 

      Είναι άπειρες οι κυβερνητικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας και την οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Άπειρα τα σκάνδαλα που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια και τα οποία είναι αδύνατον να αποτυπωθούν σε ένα άρθρο. Σκάνδαλα τα οποία φτωχοποίησαν τη χώρα. Σκάνδαλα όπου προκειμένου κάποια πολιτικά πρόσωπα με θεσμικές θέσεις να εξασφαλίσουν λίγες προμήθειες για τους ίδιους, υπέγραψαν συμβάσεις και συμφωνίες που προκάλεσαν τεράστιες ζημιές στη χώρα.

     Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Μήπως δεν είναι Έλληνες οι κυβερνώντες μας; Γιατί εμείς ως Έλληνες πολίτες τους τιμήσαμε, τους δώσαμε αξιώματα και θεσμικές θέσεις για να μας διοικήσουν. Αυτοί γιατί δεν λειτουργούν επ’ ωφελεία μας; Μήπως τελικά η δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου στη βουλή το 2007 περί DNA των βουλευτών, μας δείχνει τη πραγματικότητα; Διότι σε ομιλία του ο πρώην πρωθυπουργός είχε πει το εξής:  “Αλίμονο αν ο ελληνισμός ήταν απλά θέμα DNA, θα αναρωτιόμουν πόσοι θα μπορούσαν να ήταν βουλευτές σε αυτή την αίθουσα”. 

    Είναι τεράστιες οι ευθύνες όλων όσων συμμετείχαν και συνετέλεσαν στο να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση, πολιτικοί και ψηφοφόροι. Τεράστια όμως είναι και η ευθύνη που έχουν όλοι όσοι, ενώ έβλεπαν τι συμβαίνει, το ανέχονταν. Σιωπούσαν, απείχαν. Ενοιωθαν ότι είναι μόνοι τους, και ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι μεγάλο άδικο και τραγικό για τις ανθρώπινες κοινωνίες και πολιτείες, να διοικούνται από πρόσωπα και καθεστωτικά εργαλεία τα οποία είναι πέραν και μακρύτερα της ανθρώπινης φυσιολογίας.

    Είδαμε όλα αυτά τα χρόνια κομματικούς μηχανισμούς να μετατοπίζουν τα στελέχη τους και τους ψηφοφόρους τους, από το ένα κόμμα στο άλλο ανεβοκατεβάζοντας τα ποσοστά τους αλλά στην ουσία η πολιτική τους να παραμένει το ίδιο στοχευμένη στην αιχμαλώτιση και στην επιβολή εκμετάλλευσης των Ελλήνων. Όλα αυτά όμως πρέπει να τελειώσουν!

    Άρα τώρα είναι η ανάγκη να εμφανιστεί η ιδέα. Να εμφανιστεί το δίκαιο της ιδέας. Τώρα είναι η στιγμή να συστρατευθούν όλοι αυτοί που απείχαν από όλες τις καθεστωτικές διαδικασίες διακυβέρνησης και απ’ όλη αυτή τη σάπια πολιτική. Μια συστράτευση η οποία στόχο και σκοπό έχει να αποτυπωθεί ο όγκος του 68% των ανθρώπων που απέχουν. Ένα ποσοστό το οποίο μπορεί να ρυθμίσει την πολιτική ζωή και να φέρει την απόλυτη μεταρρύθμιση. Είναι η ώρα να ενθυμηθούν όλοι ότι είναι άνθρωποι και ότι πρέπει να διοικούνται και να διοικούν ανθρώπους.

      Η ψήφος των ανθρώπων της αποχής είναι ώριμη, είναι υγιής, δεν έχει διαπλεκόμενες αγκυλώσεις, δεν είναι πληρωμένη, δεν εσωκλείει χάρες, διευκολύνσεις, και σκοτεινές συμφωνίες. Είναι η πιο καθαρή ψήφος και πρέπει να εμφανίζεται με πρόσωπο, με αληθινά στοιχεία, ώστε να μπορεί να μετρηθεί στο σύνολο.

      Για όσα έχουμε υποστεί, για όσα μας έχουν επιβάλλει, για όσα μας έχουν αγανακτήσει, για όσα μας έχουν αηδιάσει, μας έχουν ενοχλήσει, μας έχουν θυμώσει, τώρα είναι η ώρα που πρέπει να τα ενώσουμε όλα και να συστρατευθούμε στο κίνημα αποχή χωρίς ανοχή, ώστε να σταματήσει κάθε ενοχή! 

     Σε μια εποχή όπου η ένωσή μας είναι εμφανώς απαραίτητη, δημιουργήθηκε ο θεσμός ο οποίος θα διοικεί ανθρώπους δημοκρατικά στην ουσία και όχι στα χαρτιά.

      Το μοναδικό πολιτικό κίνημα “αποχή χωρίς ανοχή” έχει ήδη συσταθεί.  Όλα και τα πάντα γίνονται στο παρών!

    Τώρα είναι η ώρα που η αποχή χωρίς ανοχή, θα οδηγήσει την Ελλάδα σε μια νέα εποχή!

        ΔΗΛΩΣΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!

Προαναγγελθέν θανάτου: Η δημόσια ομολογία του Πρωθυπουργού για την επικίνδυνη Ελλάδα των δρόμων.

0

Γράφει ο Μάγνητας

Η τελευταία ομολογία του Πρωθυπουργού προς την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, ότι οι παρακαμπτήριοι δρόμοι στους οποίους αναγκάζονται να κινούνται οι οδηγοί λόγω αγροτικών κινητοποιήσεων είναι επικίνδυνοι, δεν ήταν μια ατυχής ή απρόσεκτη διατύπωση, δεν ήταν μια απλή διαπίστωση. Ήταν η ωμή, δημόσια παραδοχή ενός εγκλήματος κατά της δημόσιας ασφάλειας.


Μας σκοτώνουν οι δρόμοι και ο Πρωθυπουργός το ομολογεί.

Από τη στιγμή αυτής της δήλωσης, το ζήτημα παύει να είναι πολιτικό, γίνεται υπαρξιακό και νομικό. Το ερώτημα είναι αμείλικτο: οι φόροι που πληρώνουν οι πολίτες είναι ανταποδοτικοί ή θανατηφόροι;

Η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν είναι κόστος, δεν είναι δημοσιονομικός περιορισμός ούτε λογιστικό μέγεθος, είναι συνταγματική υποχρέωση και θεμελιώδης νομική ευθύνη της Πολιτείας. Κάθε κυβέρνηση, κάθε πρωθυπουργός, κάθε υπουργός που γνώριζε τον κίνδυνο και δεν έδρασε, φέρει ευθύνη, όχι αφηρημένη, όχι πολιτικά γενικευμένη, αλλά συγκεκριμένη και προσωποποιημένη, ευθύνη για ζωές που χάθηκαν και για ζωές που τέθηκαν εν γνώσει τους σε θανάσιμο κίνδυνο.

Οι νεκροί των Τεμπών και οι τραυματίες δεν ήταν αποτέλεσμα «ατυχήματος», ήταν το αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής, χρήματα υπήρχαν, χρηματοδότηση υπήρχε, σχέδια υπήρχαν, εκθέσεις υπήρχαν, αυτό που δεν υπήρχε ήταν η βούληση να εφαρμοστούν. Η τηλεδιοίκηση υπήρχε στα χαρτιά όχι στη πράξη και αυτή η απουσία σκότωσε ανθρώπους, σκότωσε τα παιδιά μας.

Σήμερα το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται, οι παρακαμπτήριοι δρόμοι χωρίς επαρκή έως ανύπαρκτη σήμανση, χωρίς έλεγχο, χωρίς στοιχειώδη συντήρηση, μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου, δρόμοι με λακκούβες, με κατεστραμμένο οδόστρωμα, με σήμανση που όπου υπάρχει μπερδεύει αντί να καθοδηγεί και ο φωτισμός ανέκδοτο, αυτοί είναι παρακαμπτήριοι θανάτου.

Ένα έγκλημα σε εξέλιξη, που διαπράττεται καθημερινά μπροστά στα μάτια όλων.

Πόσο αίμα ακόμη θα χυθεί;
Η εικόνα παραπέμπει στη δεκαετία του ’80, μόνο που έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας. Η Ελλάδα του 2025 δεν διαθέτει ασφαλείς δρόμους. Όχι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα, αρκεί μια ματιά στον κρατικό προϋπολογισμό όπου τα συνολικά έσοδα του οικονομικού έτους 2026 αγγίζουν τα 1,767 τρισεκατομμύρια. Πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα δημοσιονομικά μεγέθη παγκοσμίως. Τα χρήματα υπάρχουν. Αυτό που απουσιάζει είναι η πολιτική βούληση και η προτεραιότητα της ανθρώπινης ζωής από ένα απάνθρωπο σύμπλεγμα πολιτικών που μας έγινε καθεστώς.

Και όμως, η μισή Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στους δρόμους. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Οδηγοί φορτηγών, Ι.Χ. και επαγγελματικών οχημάτων αναγκάζονται να χρησιμοποιούν επικίνδυνες παρακαμπτήριες διαδρομές λόγω του δυσβάσταχτου κόστους των διοδίων. Η ασφάλεια μετατρέπεται σε προνόμιο για όσους μπορούν να πληρώσουν. Για τους υπόλοιπους, η μετακίνηση γίνεται καθημερινό ρίσκο ζωής. Αξίζει να σημειωθεί ότι “Οι αστυνομικοί εκτρέπουν τα οχήματα, επικαλούμενοι ότι η εθνική οδός είναι κλειστή, ενώ στη πραγματικότητα υπήρχε λωρίδα διέλευσης, όπως αποδεικνύεται τόσο από την ανακοίνωση των μπλόκων όσο και από οπτικοακουστικό υλικό.” Αντί να μειώνεται ο κίνδυνος, πολλαπλασιάστηκε, εκθέτοντας οδηγούς σε θανάσιμο κίνδυνο και η ευθύνη βαραίνει αυτούς που έδωσαν τις εντολές, με την πολιτική και θεσμική ασυλία να τους προστατεύει.”

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της χώρας με δρόμους παγίδες. Μια Ελλάδα με πρωθυπουργό που παραδέχεται ότι η ζωή των πολιτών της δεν αποτελεί προτεραιότητα.

Οι ευθύνες δεν είναι μόνο ηθικές, είναι ποινικές και κακουργηματικού χαρακτήρα. 

Η συστηματική έκθεση πολιτών σε κίνδυνο ζωής, με πλήρη γνώση της επικινδυνότητας των υποδομών, δεν συνιστά απλή αμέλεια. Όταν η παράλειψη είναι διαρκής, επαναλαμβανόμενη και συνεχίζεται παρά τις τραγωδίες και τις δημόσιες ομολογίες, τότε αγγίζει ποινικά τον πυρήνα του κακουργήματος.

Κάθε πρωθυπουργός, κάθε υπουργός Μεταφορών και κάθε πολιτική ηγεσία που γνώριζε και δεν έδρασε, φέρει προσωπική ευθύνη. Η καθυστέρηση στα έργα, η ανυπαρξία σήμανσης, η απουσία ουσιαστικού ελέγχου και η εγκατάλειψη των παρακαμπτήριων δρόμων συνιστούν σοβαρά αδικήματα κατά της δημόσιας ασφάλειας.

Και εδώ αναδύεται ξανά το ζήτημα που κανείς δεν τολμά να αγγίξει: η ασυλία.
Αν τέτοια αδικήματα καλύπτονται από θεσμική προστασία, τότε η ασυλία δεν λειτουργεί ως εγγύηση της δημοκρατίας αλλά ως μηχανισμός συγκάλυψης και το γεγονός ότι κανένα κόμμα, καμία αντιπολίτευση, καμία κοινοβουλευτική δύναμη δεν θέτει ευθέως το ζήτημα της άρσης ασυλίας για εγκλήματα κατά της δημόσιας ασφάλειας, δεν είναι αμέλεια. Είναι συνενοχή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη μιλήσει. Η παραπομπή της Ελλάδας για την έλλειψη ασφαλών διαδικασιών εναέριας κυκλοφορίας δεν είναι θεωρητική επίπληξη. Είναι επίσημη καταδίκη. Μπορεί να αφορά τον αέρα, αλλά το μήνυμα αφορά τους διοικούντες στο έδαφος, το κράτος αποτυγχάνει να προστατεύσει τις υποδομές της και τη ζωή που εξαρτάται από αυτές.

Η τραγωδία των Τεμπών, η ευρωπαϊκή παραπομπή και η καθημερινή αιματοχυσία στους δρόμους δεν είναι ασύνδετα γεγονότα. Είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου εγκλήματος της διαχρονικής εγκληματικής πολιτικής, γιατί όπου και σε όποιον τομέα και να καταπιαστείς όλα είναι διαλυμένα. 

Οι δρόμοι της χώρας δεν είναι απλώς επικίνδυνοι. Είναι δρόμοι σκοτώστρες.

Και πλέον, με την ίδια την πολιτική ηγεσία να το παραδέχεται, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν ήξερε». Ούτε καν τα θεσμικά όργανα της Δικαιοσύνης με την εκκωφαντική σιωπή ενώ όφειλαν και ήδη έπρεπε να είχαν ήδη παρέμβει αυτεπάγγελτα.  Η ευθύνη χωρίς λογοδοσία δεν είναι ευθύνη. Είναι προσβολή στους νεκρούς και απειλή για τους ζωντανούς.

Η πολιτική της Ελλήνων Συνέλευσις είναι αδιαπραγμάτευτη, καμία ασυλία δεν θα καλύπτει ποτέ και κανέναν. Οι δρόμοι θα είναι χωρίς διόδια, συνδεδεμένοι με τρένα, λιμάνια και αεροδρόμια, θα γίνουν πρότυπο παγκόσμιας ασφάλειας, προστασίας και σεβασμού στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Είναι ο μοναδικός πολιτικός φορέας που έχει καταθέσει τις προγραμματικές του θέσεις στον Άρειο Πάγο, αποδεικνύοντας από που θα αντληθούν τα κεφάλαια για όλα τα έργα και αναλαμβάνοντας ρητά ότι σε περίπτωση αθέτησης θα φέρει πλήρη νομική ευθύνη και τις ανάλογες συνέπειες. 

Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ.