Γράφει η Γεωργία Παπακώστα
To ανελέητο αιματοκύλισμα συνεχίζεται στην Παλαιστίνη όπου ισραηλινές δυνάμεις στοχεύουν και βομβαρδίζουν προσφυγικούς καταυλισμούς στην Λωρίδα της Γάζας. Ο αριθμός των Παλαιστινίων θυμάτων συνεχώς αυξάνεται, όμως η διεθνής κοινότητα στρέφει την προσοχή της στις ισραηλινές επιθέσεις κατά του Ιράν και του Λιβάνου και στις αντεπιθέσεις των Ιρανών και της Χεζμπολάχ.
Με το γεγονός της δολοφονίας του ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγια στην Τεχεράνη, το Ισραήλ προκαλεί τον αντιπερισπασμό όπου τείνει να στρέψει την προσοχή του αντιπάλου μακριά από τον πραγματικό σκοπό. Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δεσμεύεται για «σκληρή τιμωρία» κατά του Ισραήλ μετά τη δολοφονία του ηγέτη της.
Το Ιράν και οι σύμμαχοί του έχουν απειλήσει ότι θα υπάρξουν αντίποινα για τη δολοφονία του Χανίγια, ενώ υπάρχει φόβος ότι θα ανοίξει και το μέτωπο του Λιβάνου. Και ο Νετανιάχου τονίζει, “Το κράτος του Ισραήλ βρίσκεται σε έναν πολυμέτωπο πόλεμο εναντίον του άξονα του κακού του Ιράν” . “Χτυπάμε κάθε ένα από τα όπλα του με μεγάλη δύναμη”. Αλλά με την Γάζα και την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού τι γίνεται; Έστρεψαν όλοι τα μάτια τους μακριά από το πραγματικό έγκλημα που εκτελείται κατά του ανθρώπου;
Το Ισραήλ προκάλεσε αντιπερισπασμό και ωφελείται. ΄Ολοι το ακολουθούν σε αυτή την συσκότιση της καταστροφής που δεν σταμάτησε να εκτελείται στη Γάζα. Ακόμη και το Πεντάγωνο ανακοίνωσε, ότι στέλνει μια επιπλέον μοίρα μαχητικών και περισσότερα πολεμικά πλοία στη Μέση Ανατολή για να βοηθήσει στην υπεράσπιση του Ισραήλ, σε περίπτωση που το Ιράν αντιδράσει στρατιωτικά στη δολοφονία, για την οποία το Ιράν κατηγορεί το Ισραήλ.
Το επίσημο παλαιστινιακό πρακτορείο ειδήσεων WAFA μετέδωσε για τις ισραηλινές επιδρομές σε σχολεία της Γάζας με Παλαιστίνιους νεκρούς. Ποιοί είναι τελικά οι σύμμαχοι των Παλαιστινίων; Υπάρχουν ή είναι μόνοι τους; Γιατί ο Παλαιστινιακός λαός θα πρέπει να δεχτεί να είναι λιγότερο άνθρωπος από έναν Ισραηλινό, έναν Ευρωπαίο ή οποιονδήποτε άνθρωπο στη γη;
Γιατί να του στερείται η ελευθερία του, η ελευθερία κινήσεων, η ελευθερία έκφρασης, η γη του, ακόμη και μια αξιοπρεπής ζωή χωρίς φόβο και τρόμο στη χώρα του; Γιατί ο Παλαιστίνιος να βιώνει τέτοια βία, να εκδιώκεται από την περιοχή του και να εδρεύει η ισραηλινή κατοχή της Παλαιστινιακής γης όπως και η συνεχιζόμενη δολοφονία Παλαιστινίων σε καθημερινή βάση για χρόνια;Γιατί αυτός ο λαός να στερείται το όνειρό του για ελευθερία, ανεξαρτησία και εγκαθίδρυση κράτους; Γιατί να συμβαίνουν οι διώξεις,οι φυλετικές διακρίσεις και οι τόσες στερήσεις των βασικών δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού;
Η σύγκρουση μεταξύ παλαιστινιακής και ισραηλινής κοινωνίας δημιουργεί μια μεγάλη ποικιλία απόψεων. Από την έναρξή της, οι απώλειες της σύγκρουσης δεν έχουν περιοριστεί μόνο στους μαχητές, όπου μεγάλος είναι ο αριθμός θανάτων αμάχων και από τις δύο πλευρές.
Πολιτικά παιχνίδια εμπαίζουν τις ανθρώπινες κοινωνίες με σκοπό την μη αποδοχή λύσεων των δύο κρατών. Ακόμα και όταν ψηφίζονται συνθήκες, όπως η συνθήκη του ΄Οσλο το 1993, όπου το Ισραήλ αναγνώρισε ότι η διαπραγματευτική ομάδα της Οργάνωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «αντιπροσωπεύει τον παλαιστινιακό λαό», σαν αντάλλαγμα για την αναγνώριση του δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει ειρηνικά, ο πόλεμος συνεχίζεται…..
