Γράφει ο Γιώργος Καπετανάκης
Η διεκδίκηση της ελευθερίας μέσω της φυγής από τη ψεύτικη πραγματικότητα, που έχει επιβληθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και η αναζήτηση της έστω και αν είναι στη φυλακή, πήρε σάρκα και οστά στις μέρες μας προσφέροντας στους εθελοντικά φυλακισμένους τη πολυτέλεια να γευτούν και να θυμηθούν πως είναι Άνθρωποι και όχι ρομπότ.
Το είδαμε κι αυτό. Στη μακρινή Νότια Κορέα κατασκευάστηκε μια ιδιότυπη φυλακή που ονομάζεται Prison Inside Me (Φυλακή Μέσα Μου) και λειτουργεί ως τόπος αυτοσυγκέντρωσης, αποφόρτισης και ψυχικής ανάκαμψης, έχοντας αυτή η προσπάθεια μεγάλη απήχηση, σε σημείο που να υιοθετηθεί και σε άλλες χώρες.
Αυτή η ιδιότυπη φυλακή βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη ορεινή περιοχή του Hongcheon 100 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σεούλ. Είναι ένα κτίσμα που θυμίζει σωφρονιστικό ίδρυμα, με λιτά δωμάτια χωρίς παράθυρα, χοντρές μεταλλικές πόρτες, αυστηροί κανόνες, στολές και αυστηρή σιωπή.
Αυτοί που θα επιλέξουν να φυλακιστούν (από 24 έως και 72 ώρες σε ένα κελί 2X3 τετραγωνικά) στη συγκεκριμένη φυλακή, στην ουσία επιλέγουν να δραπετεύσουν με αυτό το τρόπο από την αόρατη φυλάκιση τους, που για να την αντιληφθούν και να τη δούνε, πρέπει να φτάσουν σε ρυθμούς σχιζοφρένειας.
Αυτοί που θα επιλέξουν να φιλοξενηθούν, απαγορεύεται να έχουν μαζί τους κινητά τηλέφωνα, βιβλία, ρολόγια, ακόμα και καθρέπτες. Οι πελάτες «κρατούμενοι» φορούν μπλε στολές, κοιμούνται στο πάτωμα σε ένα χαλάκι, τρώνε λιτό φαγητό (χυλό ρυζιού, πατάτες, σούπα λαχανικών).
Είναι οξύμωρο και αντιφατικό, να λέμε ότι μετά από αιώνες πολέμων και κατατρεγμών, ο σημερινός Άνθρωπος κατάφερε να ζει και βιώνει πλέον ελεύθερος χωρίς φυλακές.
Πως κατάφερε να δημιουργήσει ένα σωφρονιστικό συστήματα, αντάξιο του πολιτισμού που βιώνει σήμερα, σωφρονίζοντας με αποτελεσματικό τρόπο τους κρατούμενους και επιστρέφοντας τους ξανά στον υγιή κοινωνικό ιστό ως άξια μέλη.
Αλήθεια; Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που νομίζει ότι η φυλακή έχει σχήμα; έχει κάγκελα;
Μήπως είναι μια συνειδησιακή φυλάκιση που βιώνουμε ανεξαιρέτως όλοι μας. Με αόρατες βαριές σιδερένιες πόρτες και κάγκελα. Αυτός που λέει, εγώ είμαι ελεύθερος, είναι εντελώς σκλαβωμένος γιατί έχει αποδεχθεί τη στέρηση της ελευθερίας του για χάρη της ανάπτυξης και της προόδου. Έφτασε δε στο σημείο, να μην έχει ελεύθερη βούληση και τη κατευθυνόμενη που έχει, να τη θεωρεί δική του.
Στη φυλακή που ζεις, σου επιβάλλουν πως θα ζήσεις, πως θα διασκεδάσεις, τι τρόφιμα θα πάρεις, τι ρούχα θα φορέσεις, που πρέπει να συνάδουν με τη μόδα. Περιμένεις με λαχτάρα να πάρεις την άδεια σου, φεύγοντας για λίγο από τη φυλακή σου που είναι η ίδια σου η δουλειά και η πόλη που ζεις. Τι αυτοκίνητο θα πάρεις, ποιό κόμμα θα ψηφίσεις και ας το έχεις δοκιμάσει ξανά και ξανά χωρίς κανένα αποτέλεσμα, εσύ εκεί, επιμένεις. Και ύστερα λες ρε Άνθρωπε ότι είσαι ελεύθερος και ότι σκέφτεσαι ελεύθερα.
Και αυτοί που είναι πίσω από τα σίδερα αλλά και εμείς που είμαστε έξω απ’ αυτά, τη φυλάκιση μας εκτίουμε και δεν το καταλάβαμε.
Εμείς το επιτρέπουμε. Μας εξαπάτησαν με ωραία λόγια και υποσχέσεις, κοιμηθήκαμε και όταν ξυπνήσαμε ήμασταν σκλάβοι, στις τράπεζες, στα δόγματα και στα κόμματα.
Όλος ο πλανήτης μια φυλακή, και για να μας πείσουν πόσο ελεύθεροι είμαστε όλοι εμείς, κατασκεύασαν φυλακές για να αισθανόμαστε οι υπόλοιποι ελεύθεροι. Τι ειρωνεία και τι matrix βιώνουμε πραγματικά.
Το ότι σε περιορίζουν σε ένα στενό χώρο, είτε αυτός βρίσκεται σε κάποιο κελί, είτε στα βάθη του εαυτού σου και στενα-χωριέσαι δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν το άδικο, απεναντίας.
Εδώ θέλω να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο: ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 600 για πιο δίκαιη κατανόηση.
Σου στερούν την αφθονία σου στην Γαία, την αφθονία του χώρου που σε καθιστά ελεύθερο και σε τοποθετούν σε πολύ μικρό μέρος. Σου παίρνουν το μεγαλείο της ελευθερίας και του χώρου σου, της δική σου άπειρης δημιουργίας, του άπειρου του απείρου χώρου και χώρο του χώρου.
Θα πρέπει οι Άνθρωποι να αναγνωρίσουν τον τέλειο εαυτό τους μέσα στον οποίο εδράζονται οι 12 ΑΞΊΕΣ, όπου μέσα σε αυτές είναι και η ελευθερία και να αντιληφθούν τη σημασία της και να μην την ταυτίζουν με την φυλακή την οποία βιώνουνε εδώ στη Γαία Δήμητρα Άρτεμη.
Πρέπει να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε, αναδεικνύοντας την ύψιστη υπεριδιότητα του ίδιου μας του εαυτού που είναι η ίδια η ελευθερία, η οποία μας θέτει σε μια απεριόριστη δυναμική τροχιά ανέλιξης μακριά από οποιαδήποτε δεσμά που μας κρατούν φυλακισμένους, για να αποτυπώσουμε μέσα από την ύπαρξη μας την ευδαιμονία, για εμάς του ίδιους, αλλά πρωτίστως για την ίδια την ελευθερία του συνόλου που είμαστε αναπόσπαστο μέρος.
